Duitse Raket Artillerie

Inleiding

Inhoudsopgave

Het gebruik van rakettechnologie om projectielen af te vuren werd technisch al mogelijk tijdens de Eerste Wereldoorlog. Hiervůůr was de mogelijkheid er wel, maar waren projectielen onvoorspelbaar bij zowel afvuren als tijdens de vlucht en daarom nooit in de praktijk gebruikt. De ontdekking van nieuwe vaste brandstoffen voor raketten die gelijkmatig opbrandden in de Eerste Wereldoorlog opende de ontwikkelingen voor militair gebruik van raketten. In de jaren 20 en 30 werd zowel in als buiten Duitsland geŽxperimenteerd met brandstoffen en materialen voor het gebruik van raketten. Duitsland mocht vanwege het Verdrag van Versailles geen verdragende artillerie ontwikkelen en dus werden deze experimenten in het geheim of in het buitenland uitgevoerd.

In 1931 werd in Kummersdorf-West door het Duitse leger een testlocatie voor rakettechnologie geopend. De eerste onderzoeken werden op een laag pitje uitgevoerd en men kwam onder nadere met een 73 mm raket voor de verspreiding van propagandafolders boven de vijandelijke linies. Uitwisselingen op het gebied van rakettechnologie vonden plaats met de testlocatie van de Luftwaffe in Tarnewitz waar onderzoek werd gedaan naar barrages van raketten tegen laagvliegende vliegtuigen, echter zonder noemenswaardig succes.

Om enige ervaring met raketten in de praktijk op te doen kocht het leger commerciŽle raketten van Fr W Sander van WesermŁnde in 1931. In 1934 gingen deze raketten naar een trainingseenheid als de 11 cm Rauchspurgeršt met een hoogexplosieve kop. Deze raketten hadden een bereik 4.500 meter en werden zover bekend nooit operationeel ingezet.

Alle Duitse raketexperimenten gebruikten draaistabilisatie om de raket in zijn baan te houden. De uitlaatgassen van een raket werden schuin weggeleid waardoor de raket ging tollen en zo stabiel bleef tijdens de vlucht en weinig last had van zijwind en andere invloeden. Stabilisatie door middel van vinnen werd gezien als te simpel en te weinig hightech en daarom verworpen, ondanks dat deze methode veel simpeler te produceren was en minder grondstoffen kostte. Iets wat tijdens de oorlog de productie van raketprojectielen zeer nadelig zou beÔnvloeden.

Raketprojectielen waren niet bijzonder precies in de plaats waar ze neerkwamen. Hierdoor werden ze gebruikt voor bombardementen op flinke gebieden. De raketten waren behoorlijk stabiel tijdens de vlucht, maar de tijd dat de raket aangedreven werd was een stuk minder precies, waardoor het bereik weinig accuraat was. Zowel de baan als het bereik waren in vergelijking minder precies dan conventionele artillerie, maar ze waren wel nuttig om een gebied te bombarderen met zware explosieve ladingen en de kosten voor de productie van de projectielen bleven ook zeer beperkt. Raketartillerie werd dan ook gezien als goede aanvulling op conventionele artillerie, maar niet ter vervanging daarvan.

Midden in de jaren 30 concentreerden de Duitse ontwerpers zich op twee artillerieraket-ontwerpen, een van 15 cm en een van 28/32 cm. In 1940 werden de eerste productie-exemplaren in gebruik genomen. De 15 cm raket werd de standaard artillerieraket van het Duitse leger gedurende de gehele oorlog. In het begin waren artilleristen bepaald niet enthousiast over artillerieraketten, maar midden 1942 was deze houding drastisch veranderd. De eerste reden hiervoor was dat de Duitse industrie niet voldoende artilleriestukken kon leveren en zo raketartillerie noodzakelijkerwijs in gebruik werd genomen om het Ďgatí op te vullen. De tweede reden was te danken aan het effect op de Duitse militairen van de Sovjet Katyusha-raketten. Dit was door vinnen gestabiliseerde raketartillerie van het Rode Leger en had een bijzonder groot effect op de Duitse troepen. Deze Katyusha-raketten werden van stalen rails achterop vrachtwagens afgevuurd in vaak zeer grote aantallen.

De naam Nebelwerfer werd overigens normaal alleen aan gespecialiseerde mortieren voor het leggen van rookschermen toegekend. In het begin van de raketartillerie gebruikten men de naam Nebelwerfer dan ook als dekmantel voor de werkelijke taak. Deze naam is hierna nooit meer veranderd en zo werd de naam Nebelwerfer niet meer uitsluitend gebruikt voor het leggen van rookschermen, maar voor raketartillerie in het algemeen.

Definitielijst

artillerie
Verzamelnaam voor krijgswerktuigen waarmee men projectielen afschiet. De moderne term artillerie duidt in het algemeen geschut aan, waarvan de schootsafstanden en kalibers boven bepaalde grenzen vallen. Met artillerie duidt men ook een legeronderdeel aan dat zich voornamelijk van geschut bedient.
Eerste Wereldoorlog
Ook wel Grote Oorlog genoemd, conflict dat ontstond na een groei van het nationalisme, militarisme en neo-kolonialisme in Europa en waarbij twee allianties elkaar bestreden gedurende een vier jaar durende strijd, die zich na een turbulent begin, geheel afspeelde in de loopgraven. De strijdende partijen waren Groot-BrittanniŽ, Frankrijk, Rusland aan de ene kant (de Triple Entente), op den duur versterkt door o.a. ItaliŽ en de Verenigde Staten, en Duitsland, Bulgarije, Oostenrijk-Hongarije en het Ottomaanse Rijk aan de andere kant (de Centrale Mogendheden of Centralen). De strijd werd gekenmerkt door enorme aantallen slachtoffers en de inzet van vele nieuwe wapens (vlammenwerpers, vliegtuigen, gifgas, tanks). De oorlog eindigde met de onvoorwaardelijke overgave van Duitsland en zijn bondgenoten in 1918.
Luftwaffe
Duitse luchtmacht.
raket
Een door naar achter gerichte reeks ontploffingen voortbewogen projectiel.
Rode Leger
Leger van de Sovjetunie.

Pagina navigatie

Afbeeldingen


Rooksporen die de plaats van Nebelwerfereenheden verraden


30 cm Nebelwerfer 42

Informatie

Artikel door:
Frank van der Drift
Geplaatst op:
21-10-2004
Laatst gewijzigd:
18-03-2017
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2017
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.