Frank, Anne

Het dagboek van Anne

Anneís dagboek
Op 12 juni 1942 schreef Anne voor het eerst in haar dagboek dat ze voor haar dertiende verjaardag gekregen had. In haar dagboek begon ze met schrijven over onderwerpen waar ieder meisje van dertien over schrijft. Anne schreef haar dagboekfragmenten in briefvorm en deze brieven richtte ze aan een denkbeeldige vriendin, ĎKittyí. Anne schreef de eerste dagen over haar verjaardag, haar school en haar klasgenootjes, haar vriendjes en vriendinnetjes en het rapport dat ze spoedig moest ontvangen. Anne schreef ook over haar vlucht vanuit Duitsland naar Nederland, de Duitse bezetting en allerlei discriminerende maatregelen tegen Joden in Nederland. Anne had veel meer meegemaakt dan een gemiddeld niet-Joods meisje in Nederland.

Op 6 juli 1942 dook de familie Frank onder. Anne schreef op 8 juli 1942 haar eerste dagboekfragment vanuit het achterhuis. De eerste dagen in het achterhuis schreef ze over de verhuizing, hun nieuwe verblijfplaats en haar medebewoners. Na bepaalde tijd vertrouwde Anne steeds vaker haar gevoelens van angst, woede, verdriet en verliefdheid toe aan haar dagboek. Anne schreef openlijk over de negatieve gevoelens die ze had over haar moeder, de ruzies met haar medeonderduikers en de liefde die ze voelde voor Peter. Daarnaast schreef ze over de vele zenuwslopende momenten van angst in het achterhuis. Net als de andere onderduikers was Anne vaak bang om ontdekt te worden en als levendig meisje vond ze het erg moeilijk om altijd stil te zijn. Als liefhebster van de natuur was het voor Anne ook moeilijk dat ze nooit naar buiten mocht. Anne genoot dan ook van het uitzicht op de sterrenhemel vanuit de zolder. De kastanjeboom, die ze regelmatig in haar dagboek beschreef, was verder de enige natuur die ze zag.

Anne gebruikte haar dagboek ook als middel tot zelfreflectie. De eerste weken uitte Anne vooral haar kritiek op anderen, maar in de loop van de periode dat ze ondergedoken zat, schreef ze steeds vaker over haar eigen persoonlijkheid en haar positieve en negatieve kanten. Van een naÔef jong meisje veranderde Anne in snel tempo in een serieus meisje met een volwassen kijk op zichzelf, haar medemensen en de wereld. Anne dacht na over haar toekomst en wilde schrijfster worden. Ze schrijft hierover op 5 april 1944 in haar dagboek:

Niemand die zelf niet schrijft weet hoe fijn schrijven is; vroeger betreurde ik het altijd dat ik in ít geheel niet tekenen kon, maar nu ben ik overgelukkig dat ik tenminste schrijven kan. En als ik geen talent heb om voor kranten of boeken te schrijven, wel, dan kan ik nog altijd voor mezelf schrijven. Maar ik wil verder komen, ik kan me niet voorstellen, dat ik zou moeten leven zoals moeder, mevrouw van Daan* en al die vrouwen die hun werk doen en later vergeten zijn. Ik moet iets hebben naast man en kinderen, waar ik me aan wijden kan! O ja, ik wil niet zoals de meeste mensen voor niets geleefd hebben. Ik wil van nut of plezier zijn voor de mensen, die om mij heen leven en die mij toch niet kennen, ik wil nog voortleven, ook na mijn dood!

* = (pseudoniem voor Auguste van Pels)

Anne gebruikte haar dagboek vooral als uitlaatklep voor haar emoties. Tijdens haar puberteit werd haar geestelijke ontwikkeling enigszins geremd door de beperkingen van het achterhuis. Anne ging niet naar school, kon niet uitgaan en jongens ontmoeten en was regelmatig op zichzelf aangewezen. Ondanks meerdere neerslachtige momenten was Anne niet depressief. Ze bleef hoop houden op de bevrijding. Over haar neerslachtige perioden en de hoop op bevrijding schreef ze op 3 mei 1944 in haar dagboek:

Ik ben vaak neerslachtig geweest, maar nooit wanhopig, ik beschouw dit schuilen als een gevaarlijk avontuur, dat romantisch en interessant is. Ik beschouw elke ontbering als een amusement in mijn dagboek. Ik heb me nu eenmaal voorgenomen dat ik een ander leven zal leiden dan andere meisjes en later een ander leven dan gewone huisvrouwen. Elke dag voel ik hoe mín innerlijk groeit, hoe de bevrijding nadert, hoe mooi de natuur is, hoe goed de mensen in mín omgeving, hoe interessant en amusant dit avontuur! Waarom zou ik wanhopig zijn?

Anne als auteur
In de lente van 1944 deed de Nederlandse minister van Onderwijs in ballingschap, Gerrit Bolkestein, een oproep op Radio Oranje. Hij vroeg het Nederlandse volk om te schrijven over het lijden van het Nederlandse volk onder de Duitse bezetting. Deze getuigenissen, dagboeken bijvoorbeeld, konden na de oorlog verzameld en openbaar gemaakt worden. Anne hoorde deze oproep en besloot haar dagboek om te vormen tot een boek. Ze begon met het redigeren van haar dagboekfragmenten. Ze veranderde bepaalde teksten, liet bepaalde oninteressante teksten weg en voegde interessante herinneringen toe. Tegelijkertijd hield ze echter ook haar oorspronkelijke dagboek bij.

Anne hield niet alleen haar dagboek bij, maar schreef ook enkele korte verhaaltjes. Deze verhaaltjes liet ze regelmatig horen aan haar medeonderduikers. Ook hield ze een Ďmooie zinnen boekí bij. In dit speciale schrift schreef ze zinnen, die indruk op haar maakten, over uit de boeken die ze las.

Definitielijst

Radio Oranje
Radiozender die gedurende WO II vanuit Londen uitzond. Speciaal gericht op het bezette Nederland.

Pagina navigatie

Afbeeldingen


Het originele dagboek van Anne Frank.

Informatie

Artikel door:
Kevin Prenger
Geplaatst op:
15-01-2005
Laatst gewijzigd:
03-04-2015
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2018
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.