Verhoor Dr. Alfred Balachowski

Zitting 29-01-1946

Inhoudsopgave

De PRESIDENT: Meneer Dubost, kunt u het Tribunaal zeggen of de getuige, die u gaat oproepen ons bewijzen gaat leveren die verschillen van de bewijzen die al gegeven zijn? Ik herinner u eraan, dat we met het Franse document, waarvan we goede nota zullen nemen -een lijvig document, ik ben het nummer vergeten, 321 geloof ik dat het is- Document RF-312, al een heel grote hoeveelheid bewijsmateriaal hebben over de toestanden in concentratiekampen. Zal de getuige die u gaat oproepen enig nieuw bewijsmateriaal inbrengen?
M. DUBOST: Heren rechters, de getuige die wij gaan oproepen zal verklaringen afleggen over een aantal medische experimenten waarvan hij getuige is geweest. Hij heeft zelfs bepaalde documenten overlegd.
De PRESIDENT: Zijn deze experimenten waarover de getuige gaat spreken, allemaal opgenomen in document RF-321?
M. DUBOST: Er wordt naar verwezen, maar niet tot in detail over gerapporteerd. Bovendien zal ik, gezien het belang dat wordt gehecht aan verklaringen van Franse getuigen met betrekking tot de kampen, mijn werk sterk beperken en het voorlezen van het gedocumenteerde bewijsmateriaal achterwege laten; het merendeel ervan zal ik inbrengen nadat deze getuigen zijn gehoord.
De PRESIDENT: U kunt uw getuige oproepen, maar probeer het niet te lang te laten duren.
M. DUBOST: Ik zal mijn best doen, meneer de President.
De PRESIDENT: Wat is uw naam?
Dr. ALFRED BALACHOWSKI: (getuige) Alfred Balachowski.
De PRESIDENT: Bent u Fransman?
BALACHOWSKI: Fransman.
De PRESIDENT: Wilt u mij deze eed nazeggen: Zweert u te getuigen zonder haat of nijd, de waarheid te zeggen, de hele waarheid en niets dan de waarheid?
(getuige herhaalt de eed in het Frans).
Wilt u uw hand opsteken en zeggen: Dat zweer ik.
BALACHOWSKI: Dat zweer ik.
De PRESIDENT: U kunt gaan zitten, als u dat wilt.
M. DUBOST: Uw naam is Balachowski, Alfred B-a-l-a-c-h-o-w-s-k-i?
BALACHOWSKI: Dat is juist.
M. DUBOST: U bent hoofd van een laboratorium van het Instituut Pasteur in Parijs?
BALACHOWSKI: Dat is juist.
M. DUBOST: U woont in Viroflay? U bent op 15 augustus 1909 in Korotcha in Rusland geboren?
BALACHOWSKI: Dat is juist.
M. DUBOST: U bent Fransman?
BALACHOWSKI: Ja.
M. DUBOST: Van geboorte?
BALACHOWSKI: Russisch van geboorte, Frans door naturalisatie.
M. DUBOST: Wanneer bent u genaturaliseerd?
BALACHOWSKI: 1932.
M. DUBOST: Bent u op 16 januari 1944 gedeporteerd nadat u op 2 juli 1943 gearresteerd bent. Hebt u 6 maanden in de gevangenis gezeten, eerst in Fresnes, toen in CompiŤgne? Bent u daarna overgebracht naar Kamp Dora?
BALACHOWSKI: Dat is correct.
M. DUBOST: Kunt u ons snel vertellen wat u over het Kamp Dora weet?
BALACHOWSKI: Het Kamp Dora ligt 5 kilometer ten noorden van de stad Nordhausen, in zuid Duitsland. Het kamp werd door de Duitsers beschouwd als een geheime afdeling, een Geheimkommando; gevangenen die daar verbleven kwamen er nooit meer uit. Dit Geheimkommando had tot taak het vervaardigen van de V-1 en de V-2, de "Vergeltungswaffen", de vliegende bommen die Duitsland op Engeland afstuurde. Daarom was Dora een Geheimkommando. Het kamp was in tweeŽn verdeeld, het buitenste deel bevatte een derde van het totaal aantal gevangenen in het kamp, het resterende deel bevond zich in de ondergrondse fabriek. Dora was dus een ondergrondse fabriek voor het vervaardigen van de V-1 en de V-2. Ik kwam op 10 februari 1944 in Dora aan vanuit Buchenwald.
M. DUBOST: Wilt u alstublieft langzamer spreken? U kwam in Dora aan vanuit Buchenwald op..?
BALACHOWSKI: Op 10 februari 1944, dat was in een periode waarin het leven in Dora bijzonder hard was.
Op 10 februari werden we met 76 man in een grote Duitse vrachtwagen geladen. We werden gedwongen te knielen, vier SS bewakers zaten op de stoelen voor in de vrachtwagen. We konden niet allemaal knielen, omdat we met te veel waren en zo gauw dus iemand zijn hoofd oprichtte kreeg hij een klap met de kolf van een geweer zodat in de loop van onze vier uur durende reis velen van ons gewond raakten.
Na onze aankomst in Dora brachten we een hele dag en nacht, zonder voedsel door in de kou en in de sneeuw, wachtend op al die formaliteiten bij inschrijving in het kamp -formulieren invullen met naam en achternaam, enzovoort.
In vergelijking met Buchenwald troffen we in Dora een aanzienlijke verandering aan, want de algehele leiding van het kamp was toevertrouwd aan een speciale groep gevangenen die allemaal misdadigers waren. Deze misdadigers waren onze blokleiders, brachten ons onze soep en zorgden voor ons. In tegenstelling tot de politieke gevangenen die een rode driehoek droegen, onderscheidden deze misdadigers zich door een groene driehoek met daarop een zwarte S. We noemden ze de S mannen (Sicherungsverband). Het waren mensen die al lang voor de oorlog door Duitse rechtbanken waren veroordeeld wegens misdaden en die in plaats van na het uitzitten van hun straf niet naar huis werden gestuurd maar levenslang in concentratiekampen werden vastgehouden om toezicht te houden op de andere gevangenen. Onnodig te zeggen dat dat soort gevangenen, die misdadigers met die groene driehoeken, asociale mensen waren. Soms hadden ze vijf, tien of zelfs twintig jaar in de gevangenis gezeten en daarna vijf of tien jaar in een concentratiekamp. Deze asociale paria's hadden geen enkele hoop meer ooit nog het concentratiekamp uit te komen. Deze misdadigers hadden echter, dankzij de steun en samenwerking die ze van de SS kampleiding kregen, nu de kans op een carriŤre. Deze carriŤre bestond uit het beroven van andere gevangenen en het bij de anderen eruit persen van de hoogst mogelijke prestatie, die door de SS werd geŽist. Ze sloegen ons van 's ochtends tot 's avonds. We moesten om vier uur 's ochtends opstaan en moesten binnen vijf minuten klaarstaan in de ondergrondse slaapzalen waar we zonder ventilatie, in smerige lucht, in ruimten zo groot als deze zaal, met 3.000 tot 3.500 gevangenen opeen gepakt zaten. Er stonden vijf rijen met britsen met rottende stromatrassen. Nieuwe matrassen werden nooit uitgereikt. We kregen maar vijf minuten om op te staan want we gingen geheel gekleed naar bed. We konden nauwelijks slapen want er werd steeds heen en weer gelopen en er vonden bij de gevangenen allerlei diefstallen plaats. Bovendien was het onmogelijk te slapen want we waren overdekt met luizen; het hele kamp was vergeven van het ongedierte. Het was bijna onmogelijk om van de luizen af te komen. In vijf minuten moesten we in de tunnel in het gelid staan en naar een bepaalde plek marcheren.
De PRESIDENT: (tot de getuige) Een moment graag. Meneer Dubost, u zei dat u deze getuige wilde oproepen vanwege experimenten. Hij geeft ons nu alle details over het kampleven, die we bij diverse andere gelegenheden al gehoord hebben.
M. DUBOST: Tot nu toe heeft niemand het over Kamp Dora gehad, Edelachtbare.
De PRESIDENT: Jawel, maar in ieder kamp waarover we hebben gehoord vonden, volgens de getuigen die zijn opgeroepen, dezelfde soort wreedheden plaats, niet waar?
U wilde deze getuige oproepen omdat hij het zou gaan hebben over experimenten.
M. DUBOST: Als het Tribunaal ervan overtuigd is dat in alle kampen hetzelfde regime heerste dan is mijn punt bewezen en zal de getuige nu zijn verklaringen afleggen over de experimenten in Kamp Buchenwald. Ik wilde echter aantonen dat alle Duitse kampen hetzelfde waren. Ik denk dat dat nu wel bewezen is.
De PRESIDENT: Als u dat had willen bewijzen dan zou u een getuige uit ieder kamp moeten oproepen en daar zijn er honderden van.
M. DUBOST: Deze vraag moet worden bewezen want het is de eenvormigheid van het systeem dat deze beklaagden schuldig maakt. In elk kamp was er een verantwoordelijk persoon die de kampcommandant was. Maar we voeren hier geen proces tegen de kampcommandant maar tegen de beklaagden hier op de tribune en we voeren een proces vanwege ....
De PRESIDENT: Ik heb u al duidelijk gemaakt dat er nog nauwelijks kruisverhoor heeft plaats gevonden en ik heb u gevraagd of deze getuige zich zo veel mogelijk wil beperken tot het onderwerp experimenten.
M. DUBOST: De getuige zal zich, volgens de wens van het Tribunaal, beperken tot experimenten in Buchenwald. Het Tribunaal zal de eenheid van behandeling in alle Duitse interneringskampen als bewezen beschouwen. (hij wendt zich tot de getuige)
Wilt u nu getuigenis afleggen over de misdadige praktijken van de medische dienst van de SS in de kampen, misdadige praktijken in de vorm van wetenschappelijke experimenten.
BALACHOWSKI: Ik werd op 1 mei 1944 naar Buchenwald teruggeroepen en in Blok 50 geplaatst, wat in feite een fabriek was voor de productie van vaccins tegen exanthematische typhus. Ik werd vanuit Dora teruggeroepen naar Buchenwald omdat de kampleiding erachter was gekomen dat ik een specialist ben in dit soort onderzoek en ze wilden dus van mijn diensten gebruik maken bij de vervaardiging van vaccins in Blok 50. Ik was er echter tot op het laatste moment niet van op de hoogte.
Ik kwam op 1 mei 1944 in Blok 50 aan en bleef daar tot aan de bevrijding van het kamp op 11 april 1945.
Blok 50, waar de vaccins werden gemaakt, stond onder leiding van SS-SturmbannfŁhrer Schuler, een dokter met de rang van SturmbannfŁhrer. Hij stond aan het hoofd van het blok en was verantwoordelijk voor de vervaardiging van de vaccins. Deze SturmbannfŁhrer Schuler stond ook aan het hoofd van een ander blok in Kamp Buchenwald. Dat andere blok was Blok 46, het beruchte blok voor experimenten, waar gevangenen werden gebruikt als proefkonijn. De Blokken 46 en 50 stonden onder leiding van ťťn bureau, dat was de "Geschšftszimmer." Alle archieven, alle documenten met betrekking tot de experimenten -ook die van Blok 50- werden naar de Geschšftszimmer gestuurd, zeg maar het kantoor van blok 50.
De secretaris van Blok 50 was een Oostenrijkse politieke gevangene, mijn vriend Eugene Kogon. Hij en een paar andere kameraden waren dus in de gelegenheid om alle archieven, die ze onder zich hadden, door te kijken. Daarom wisten ze precies wat er zich elke dag afspeelde in Blok 50, ons blok, maar ook in Blok 46. Ik was in staat zelf de meeste archieven van Blok 46 in handen te krijgen en zelfs het boek waarin de experimenten werden vermeld, is bewaard gebleven. Het is in ons bezit en doorgestuurd naar de Psychologische Dienst van de Amerikaanse strijdkrachten.
In dit boek werden alle experimenten genoteerd die in Blok 46 werden gedaan. Blok 46 werd in oktober 1941 opgezet door een commissie van de medische dienst van de Waffen-SS en we vinden onder de leidinggevenden een aantal namen, want dit blok viel onder Versuchsabteilung 5 van het Oberkommando van de Waffen-SS in Leipzig. Inspecteur Mrugowski, een SS-ObergruppenfŁhrer, stond aan het hoofd van deze afdeling. De commissie die Blok 46 opzette bestond uit de volgende leden: Dr. Genzken, SS-ObergruppenfŁhrer; Dr. Poppendieck, SS-GruppenfŁhrer en tenslotte vinden we onder de namen ook die van Dr. Handloser van de Wehrmacht en de militaire academie in Berlijn, die ook in verband gebracht werd met de eerste experimenten op mensen. In deze commissie zaten dus leden van de SS en ook Dr. Handloser. De experimenten zelf werden door SturmbannfŁhrer Schuler uitgevoerd, maar alle orders en aanwijzingen met betrekking tot de verschillende experimenten, waar ik het nog over zal hebben, werden door Leipzig uitgevaardigd, dat wil zeggen, door de Versuchabteilung van de Waffen-SS. Er was dus geen persoonlijk initiatief van de kant van Schuler noch van de kampleiding.
Wat de experimenten betreft, alle orders kwamen direct van het OKW in Berlijn. Onder deze experimenten, die we stap voor stap konden volgen (sommige althans) door middel van de dossiers, de resultaten, de registratienummenrs van de mensen die werden opgenomen in en ontslagen uit Blok 46, waren ten eerste diverse experimenten met exanthematische typhus; ten tweede experimenten met verbrandingen door fosfor; ten derde experimenten met uithongering, oedeem of avitaminose en tenslotte kan ik u vertellen over experimenten op het gebied van de forensische geneeskunde. We hebben dus vijf verschillende soorten experimenten.
M. DUBOST: Waren de mannen die aan deze experimenten werden blootgesteld vrijwilligers?*
BALACHOWSKI: De mensen die aan experimenten werden blootgesteld werden niet alleen uit het Kamp Buchenwald geronseld maar ook buiten het kamp. Het waren geen vrijwilligers; in de meeste gevallen wisten ze niet eens dat ze voor experimenten gebruikt zouden gaan worden totdat ze Blok 46 binnen gingen. Het ronselen vond plaats onder criminelen, misschien om op die manier hun grote aantal te verminderen. Maar het ronselen vond ook plaats onder politieke gevangenen en ik moet benadrukken dat er ook recruten voor Blok 46 vanuit Russische krijgsgevangenen kwamen. Onder de politieke gevangenen en krijgsgevangenen die in blok 46 voor experimenten werden gebruikt, waren de Russen altijd in de meerderheid om de volgende redenen: Van alle gevangenen die in concentratiekampen konden overleven waren het de Russen die de grootste lichamelijke weerstand hadden, waarschijnlijk groter dan die van Fransen of van andere west-Europese volken. Ze konden honger en een slechte behandeling veel beter verdragen en vertoonden over het algemeen gezegd in alle opzichten meer lichamelijke weerstand. Om deze bijzondere reden werden Russische poitieke gevangenen in grotere aantallen gerecruteerd voor experimenten dan anderen. Er bevonden zich echter ook andere nationaliteiten onder, in het bijzonder Fransen. Ik zou nu willen ingaan op bijzonderheden van de experimenten zelf.*
M. DUBOST: Ga alstublieft niet te diep in op bijzonderheden, want wij zijn geen specialisten.. Het is voor ons voldoende te weten dat deze experimenten werden uitgevoerd met volledige minachting voor enige vorm van menselijkheid en op niet-vrijwillige basis. Wilt u voor ons de afschuwelijke aard van deze experimenten beschrijven en hun resultaten.
BALACHOWSKI: De experimenten die in Blok 46 werden gedaan dienden ongetwijfeld een medisch doel maar hadden voor het grootste deel niets met wetenschap te maken. Daarom kunnen ze nauwelijks proeven worden genoemd. De mensen werden gebruikt om de effecten van medicijnen, gifstoffen en bacterieculturen te observeren. Ik neem als voorbeeld het gebruik van een vaccin tegen exanthematische typhus. Om dit vaccin te maken moet men culturen van typhusbacterieŽn hebben. Voor de proeven zoals die in het Instituut Pasteur en vergelijkbare instellingen over de hele wereld worden gedaan, zijn die culturen niet nodig omdat er altijd patiŽnten met typhus kunnen worden gevonden voor monsters geÔnfecteerd bloed. Hier ging dat heel anders. Op grond van rapporten en de kaart die u in handen heeft kunnen we in Blok 46 12 verschillende culturen typhusbacterieŽn vaststellen, gemerkt met de letters BU -voor Buchenwald- en genummerd Buchenwald 1 tot Buchenwald 12. Er werd voortdurend een voorraad van deze culturen in Blok 46 aangehouden door middel van het besmetten van gezonde personen door geÔnfecteerden, dit gebeurde door kunstmatig inbrengen van typhusbacterieŽn per intraveneuze injectie met 0.5 tot 1 cc geÔnfecteerd bloed dat op het hoogtepunt van de ziekte bij een patiŽnt werd afgenomen. Het is algemeen bekend dat het kunstmatig inbrengen van typhusbacterieŽn per intraveneuze injectie zonder uitzondering tot de dood leidt. Daarom stierven al deze mannen die gedurende de hele tijd dat deze culturen nodig waren -van oktober 1942 tot aan de bevrijding van het kamp- en die voor deze bacterieculturen waren gebruikt; we hebben 600 slachtoffers geteld die werden opgeofferd alleen maar voor het kweken van typhus bacterieŽn.
M. DUBOST: Ze werden letterlijk vermoord om typhusbacterieŽn in leven te houden?
BALACHOWSKI: Ze werden letterlijk vermoord om typhusbacterieŽn in leven te houden. Daarnaast werden nog andere experimenten gedaan met betrekking tot de werking van vaccins.
In 1944 werden experimenten gedaan om de werking van vaccins te testen. 150 mannen verloren bij deze experimenten het leven. De vaccins die door het Duitse leger werden gebruikt, waren niet alleen die welke in Blok 46 werden gemaakt maar waren ook afkomstig uit ItaliŽ, Denemarken en Polen en de Duitsers wilden de werking van deze verschillende vaccins vergelijken. In augustus 1944 begonnen ze dus met experimenten op 150 mannen die in Blok 46 werden opgesloten. Hier moet ik u vertellen hoe men in Blok 46 werkte. Het lag geheel afgelegen en was omgeven met prikkeldraad. De gevangenen kwamen nooit op appÍl en mochten niet naar buiten. Alle ramen werden dichtgehouden en de ruiten waren van melkglas. Geen enkele onbevoegde kon het Blok betreden. Een Duitse politieke gevangene had de leiding over het Blok. Deze gevangene was Kapo Dietzsch, een asociaal figuur die al 20 jaar in gevangenissen en kampen had doorgebracht en samenwerkte met de SS. Hij was het die de injecties gaf en op bevel mensen executeerde. Vreemd genoeg waren er wapens in het blok aanwezig, automatische pistolen en handgranaten om een mogelijke opstand, buiten of binnen het blok neer te slaan. Ik kan u ook vertellen dat op een bestelbon van Blok 46 die naar het kantoor in Blok 50 werd gestuurd, gevraagd werd om drie dwangbuizen voor gebruik bij diegenen die weigerden zich te laten inenten.
Ik kom nu terug op de experimenten met typhusvaccins. U zult zien hoe deze werden uitgevoerd.
De 150 gevangenen werden in twee groepen gesplitst: zij die zouden worden gebruikt als controlegroep en zij die voor de de testen zouden worden gebruikt. De laatsten werden gevaccineerd met de verschillende vaccins die getest moesten worden. De controlegroep kreeg geen enkele vaccinatie. Daarna, na vaccinatie van de testgroep, werd iedereen die voor deze test was uitgekozen, -beide groepen dus- ingeŽnt met typhus bacterieŽn -altijd per intraveneuze injectie.
Degenen die niet waren gevaccineerd -de controlegroep- stierven ongeveer twee weken na de inenting -ongeveer de tijd die verloopt tot de ziekte zich tot een dodelijk niveau ontwikkelt. Wat de anderen betreft, het tijdstip van hun dood hing af van de doelmatigheid van het vaccin dat ze toegediend hadden gekregen. Sommigen vaccins vertoonden uitstekende resultaten, met weinig sterfgevallen dus, -dat was het geval bij de Poolse vaccins. Bij andere traden in tegendeel veel meer sterfgevallen op. Na afsluiting van de experimenten mochten de overlevenden, volgens de heersende gewoonte in Blok 46, niet in leven blijven. Alle overlevenden van deze experimenten werden in Blok 46 "geliquideerd" en vermoord volgens de gangbare methode die sommige van mijn kameraden al voor u hebben beschreven, namelijk door injecties rechtstreeks in het hart met phenol. Intracardiale injecties met 10 cc zuivere phenol was de gebruikelijke wijze van uitroeien in Buchenwald."
De PRESIDENT: We zijn niet echt geÔnteresseerd in de bijzonderheden van die injecties.
BALACHOWSKI: Wilt u dat herhalen?
De PRESIDENT: Zoals ik heb gezegd, we zijn niet echt geÔnteresseerd in de hoeveelheden die met die injecties werden gegeven en wilt u zich alstublieft niet met dergelijke details bezig houden?
M. DUBOST: Probeert u maar de getuige zich te laten beperken.
BALACHOWSKI: Ik wil het nu hebben over andere bijzonderheden die u zouden kunnen interesseren. Het zijn experimenten van psychotherapeutische aard, het gebruik van chemische producten om typhus te genezen, in Blok 46, onder dezelfde omstandigheden als zonet. Duitse fabrieken verleenden hun medewerking bij deze experimenten, in het bijzonder I.G. Farben die een aantal medicamenten voor gebruik bij experimenten in Blok 46 ter beschikking stelde. Onder de professoren die deze medicamenten ter beschikking stelden, wetend dat ze in Blok 46 voor experimentele doeleinden zouden worden gebruikt, was Professor Lautenschlidger uit Frankfurt.
Tot zover over typhus.
Ik kom nu aan experimenten met fosfor die werden gedaan op personen van Russische afkomst in het bijzonder. In Blok 46 werden bij Russische krijgsgevangenen brandwonden veroorzaakt door middel van fosfor om de volgende reden. Bepaalde bommen die door Geallieerde vliegers boven Duitsland werden afgeworpen, veroorzaakten bij burgers en militairen brandwonden die moeilijk genazen. Als gevolg daarvan probeerden de Duitsers een hele serie geneesmiddelen te vinden waardoor deze brandwonden sneller zouden genezen. Dus werden in Blok 46 proeven gedaan op Russische krijgsgevangenen bij wie kunstmatig brandwonden werden veroorzaakt met fosforproducten en die dan werden behandeld met de diverse medicijnen die door de Duitse chemische industrie ter beschikking waren gesteld.
Nu wat betreft experimenten met sexuele hormonen.....
M. DUBOST: Wat was het resultaat van deze experimenten?
BALACHOWSKI: Al deze experimenten eindigden met de dood.
M. DUBOST: Altijd met de dood? Elk experiment staat dus gelijk met een moord waarvoor de hele SS gezamenlijk verantwoording draagt?
BALACHOWSKI: Degenen die deze instelling oprichtten zijn verantwoordelijk.
M. DUBOST: Dat is dus de SS als geheel en de Duitse medische dienst in het bijzonder?
BALACHOWSKI: Beslist, want de orders kwamen van Versuchsabteilung 5. De SS was verantwoordelijk omdat de orders door die dienst in Leipzig werden uitgevaardigd en daarom afkomstig waren van het opperbevel van de Waffen-SS.
M. DUBOST: Wat waren de resultaten van de experimenten met sexuele hormonen?
BALACHOWSKI: Die waren minder serieus. Bovendien waren het vanuit wetenschappelijk standpunt belachelijke experimenten. Er waren in Buchenwald een aantal homosexuelen, met andere woorden, mannen die door Duitse rechtbanken voor dit vergrijp waren veroordeeld. Ze werden naar concentratiekampen gestuurd, in het bijzonder naar Buchenwald, en moesten zich onder de andere gevangenen mengen.
M. DUBOST: In het bijzonder met de zogenoemde politieke gevangenen, die in werkelijkheid patriotten waren?
BALACHOWSKI: Met alle soorten gevangenen.
M. DUBOST: Ze waren allemaal in het gezelschap van deze Duitsers?
BALACHOWSKI: Ja, ze droegen een roze driehoek ter onderscheiding.
M. DUBOST: Was het dragen van deze driehoek een goed georganiseerd systeem of bestond er in tegendeel veel verwarring over de indeling?
BALACHOWSKI: In het begin, voor mijn komst was er, naar ik gehoord heb orde en regelmaat met betrekking tot driehoekige badges; maar toen ik in Buchenwald aankwam, in januari 1944 heerste er de grootste verwarring rond die badges en sommige gevangenen droegen er helemaal geen.
M. DUBOST: Of droegen ze soms badges van een andere groep dan hun eigen?
BALACHOWSKI: Ja, dit was het geval bij veel Fransen die naar Buchenwald werden gestuurd omdat het gewone misdadigers waren en die uiteindelijk de rode driehoek van politieke gevangenen droegen.
M. DUBOST: Welke kleur had de driehoek die gewone Duitse misdadigers droegen?
BALACHOWSKI: Die hadden een groene driehoek.
M. DUBOST: Droegen die uiteindelijk geen rode driehoek?
BALACHOWSKI: Nee, want die hadden meer privileges dan de anderen en ze droegen die groene driehoek heel opvallend.
M. DUBOST: En in de werkploegen?
De PRESIDENT: We hebben begrepen dat het allemaal door elkaar liep.
M. DUBOST: Het zal het Tribunaal niet ontgaan zijn dat deze vragen worden gesteld om andere vragen te ontkrachten, die vanmorgen door de Verdediging zijn gesteld met als doel, niet het Tribunaal maar de getuige in verwarring te brengen.
BALACHOWSKI: Ik herhaal dat het ťťn grote smeltkroes van nationaliteiten en soorten gevangenen was.
De PRESIDENT: Dat is precies wat hij gezegd heeft, dat die badges volledig door elkaar lagen.
M. DUBOST: Ik denk dat de verklaring van deze tweede getuige op dit punt voor het Tribunaal beslist verhelderend mag zijn, wat de Verdediging ook mag doen om ons te misleiden.
(hij wendt zich tot de getuige) Weet u iets over het lot van getatoeŽerde mannen?
BALACHOWSKI: Ja, zeker.
M. DUBOST: Wilt u ons alstublieft vertellen wat u daarover weet?
BALACHOWSKI: GetatoŽerde menselijke huid werd in Blok 2 bewaard, dat werd in Buchenwald het Pathologieblok genoemd.
M. DUBOST: Was er veel getatoŽerde menselijke huid in Blok 2?
BALACHOWSKI: Er was altijd getatoŽerde menselijke huid in Blok 2. Ik kan niet zeggen of het er veel waren want die gingen voortdurend in en uit, maar er was niet alleen getatoŽerde menselijke huid maar ook gelooide, alleen gelooid, niet getatoŽerd.
M. DUBOST: Werden er mensen gevild?
BALACHOWSKI: Ze verwijderden de huid en looiden die dan.
M. DUBOST: Wilt u verder getuigen over dit onderwerp?
BALACHOWSKI: Ik zag SS'ers uit Blok 2, het pathologieblok, komen met gelooide huiden onder hun arm. Ik weet van mijn kameraden, die in pathologieblok 2 werkten, dat er bestellingen waren voor huiden; dat deze aan bepaalde bewakers ten geschenke werden gegeven en aan bezoekers die ze gebruikten om boeken in te binden.
M. DUBOST: Ons is verteld dat Koch, die er destijds aan het hoofd stond, veroordeeld is wegens deze praktijken.
BALACHOWSKI: Ik ken het geval Koch niet, dat speelde zich af voordat ik naar het kamp kwam.
M. DUBOST: Dus zelfs nadat hij vertrokken was, waren er nog steeds gelooide en getatoŽerde huiden?
BALACHOWSKI: Ja, er waren voortdurend gelooide en getatoŽerde huiden en toen het kamp door de Amerikanen werd bevrijd op 11 april 1945, vonden ze gelooide en getatoŽerde huiden in het kamp, in blok 2.
M. DUBOST: Waar werden deze huiden gelooid?
BALACHOWSKI: Deze huiden werden in Blok 2 gelooid en misschien ook in de crematoria die niet ver van Blok 2 aflagen.
M. DUBOST: Dus, volgens uw getuigenis was het een normale procedure die zelfs na de executie van Koch werd voortgezet?
BALACHOWSKI: Ja, deze praktijken gingen door maar ik weet niet in welke mate.
M. DUBOST: Bent u getuige geweest van inspecties door Duitse autoriteiten in het kamp en zo ja, wie waren deze mensen?
BALACHOWSKI: Ik kan u wel iets vetellen over Dora met betrekking tot zulke bezoeken.
M. DUBOST: Neem me niet kwalijk, ik wil u nog ťťn ding vragen over die huiden. Weet u iets over de veroordeling van Koch?
BALACHOWSKI: Ik heb van mijn oude kameraden, die op dat tijdstip in het kamp waren, geruchten en verhalen over Koch's veroordeling gehoord. Ik ben er persoonlijk niet bij geweest.
M. DUBOST: Laat maar. Het is voor mij voldoende om te weten dat er na zijn veroordeling nog steeds menselijke huid werd getatoŽerd en gelooid.
BALACHOWSKI: Precies.
M. DUBOST: Dat verklaart u uitdrukkelijk?
BALACHOWSKI: Absoluut. Zelfs na zijn veroordeling zagen we nog steeds gelooide en getatoŽerde menselijke huid.
M. DUBOST: Wilt u ons nu vertellen wat voor bezoeken aan het kamp werden gebracht door Duitse autoriteiten en wie deze mensen waren?
BALACHOWSKI: Contacten tussen de buitenkant -dat wil zeggen Duitse burgers en zelfs Duitse soldaten- en de binnenkant van het kamp waren mogelijk doordat er mensen vertrokken of doordat sommige politieke gevangenen van de SS verlof kregen om tijd bij hun familie door te brengen en omgekeerd brachten leden van de Wehrmacht bezoeken aan het kamp. In Blok 50 kregen we bezoek van kadetten van de Luftwaffe. Deze Luftwaffe kadetten, leden van de reguliere Duitse strijdkrachten, liepen door het kamp en konden bijna alles zien wat daar gebeurde.
M. DUBOST: Wat kwamen ze in Blok 50 doen?
BALACHOWSKI: Ze kwamen alleen maar de apparatuur bekijken, op uitnodiging van SturmbannfŁhrer Schuler. We kregen diverse bezoeken.
M. DUBOST: Wat was dat voor apparatuur?
BALACHOWSKI: Apparatuur voor de vervaardiging van vaccins, laboratorium apparatuur.
M. DUBOST: Dank u.
BALACHOWSKI: Er waren ook nog andere bezoeken en een paar Duitse Rode Kruis zusters bezochten het blok in oktober 1944.
M. DUBOST: Kent u de namen van de Duitsers die het kamp bezochten?
BALACHOWSKI: Ja, zulke mensen als de Kroonprins van Waldeck Pyrmont, hij was ObergruppenfŁhrer in de Waffen-SS; het hoofd van de politie van Hessen en ThŁringen, die bij verschillende gelegenheden het kamp bezocht, waaronder ook Blok 46 en Blok 50. Hij was zeer geÔnteresseerd in de experimenten.
M. DUBOST: Weet u in wat voor geestestoestand de gevangenen verkeerden, kort voor hun bevrijding door Amerikaanse troepen?
BALACHOWSKI: De gevangenen in het kamp verwachtten de bevrijding op ieder moment. Op 11 april 's ochtends heerste er perfecte orde en voorbeeldige discipline in het kamp. We hadden met enorme moeilijkheden en onder de grootste geheimhouding wat wapens verborgen; kisten met handgranaten en ongeveer 250 geweren, die in twee partijen waren verdeeld, een partij van 100 geweren in het hospitaal en de andere partij van zo'n 150 bij mij in Blok 50. Zo gauw de Amerikanen bij kamp Buchenwald verschenen, om ongeveer 3 uur in de middag op 11 april 1945, stelden de politieke gevangenen zich in een rij op, grepen de wapens en namen de meeste SS bewakers van het kamp gevangen, of schoten al diegenen neer die zich verzetten. Deze bewakers hadden grote moeite te ontsnappen want ze droegen rugzakken vol met spullen van gevangenen, gestolen gedurende de tijd dat ze het kamp bewaakten.
M. DUBOST: Dank u. Ik heb geen vragen meer voor deze getuige.
De PRESIDENT: Ik schors de zitting voor tien minuten.

Definitielijst

Kapo
Een Kapo was een gevangene in een concentratiekamp van nazi-Duitsland in de Tweede Wereldoorlog, die als taak had op de andere gevangenen toe te zien. Een Kapo moest voor de SS het werk van de gevangenen begeleiden en hij was verantwoordelijk voor hun resultaten.
Luftwaffe
Duitse luchtmacht.

Pagina navigatie

Informatie

Vertaald door:
Arnold Palthe
Geplaatst op:
04-09-2006
Laatst gewijzigd:
21-02-2015
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2017
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.