SU-76

Ontwerp en ontwikkeling

Inhoudsopgave

Inleiding

De SU-76 (Samokhodnaya Ustanovka “zelfrijdend affuit” 76) was een licht gemechaniseerd kanon dat na de T-34 het meest gefabriceerde Sovjet gepantserde voertuig tijdens de Tweede Wereldoorlog was. Het diende als vervanging voor de primaire rol van de lichte tank (T-60 & T-70) in de korte afstandsondersteuning van de infanterie op het strijdtoneel. Hoewel de SU-76 niet in staat was om zware tanks uit te schakelen was het een ideaal wapen om in te zetten als ondersteuning van infanterieformaties. De SU-76 werd tussen 1942 en 1945 gefabriceerd.

Ontwerp en ontwikkeling

In de lente van 1942 begon het Rode Leger met het opzetten van een reeks projecten om de ontwikkeling van licht, middelzwaar en zwaar gemechaniseerd geschut tot stand te brengen. De ontwikkeling van het licht gemechaniseerd geschut werd toevertrouwd aan Zavod (Fabriek) Nr. 38 in Kirov, het middelzwaar gemechaniseerd geschut aan de UZTM (Ural’s’kiy Mashinostroitelnyy Zavod: Machinebouwfabriek van de Oeral) in Sverdlovsk en het zwaar gemechaniseerd geschut aan Chelyabinsk (Tankograd). De tankontwerper L. Troyanov had de leiding over deze projecten die vanuit het Gemechaniseerde Geschut Bureau (BAS) in Sverdlovsk gecoördineerd werden.

Het team van ontwerpers in Zavod Nr. 38 in Kirov begon al begin 1942 aan het ontwerp van een licht gemechaniseerd kanon op een T-60 torso, beter bekend als de OSU-76 (Opytnaya Samokhodnaya Ustanovka: Experimenteel Gemechaniseerde Basis). Dit experimentele wapen was uitgerust met een standaard ZiS-3 Divisioneel kanon (76,2mm) op een aangepaste T-60 in een gedeeltelijk gepantserde koepel. Het OSU-76 project was geen lang leven beschoren en werd al snel stopgezet vanwege een ontoereikende basis en de grotere T-70 werd geschikter bevonden. De basis van de T-70 werd gebruikt voor het ontwerp van de SU-12, een gemechaniseerd 76,2mm kanon op een verlengde T-70 basis. Aan dit project werkte het team van Zavod Nr. 38 samen met de team van Zavod Nr. 92 (onder leiding van generaal Vasily Grabin) in Gorki. De technische aspecten van de SU-12 zijn te vergelijken met de OSU-76 alleen was de SU-12 beduidend groter. Tests werden in de zomer van 1942 uitgevoerd en de behaalde resultaten waren dusdanig bevredigend dat de Staatscomité van de Verdediging (GKO) in december 1942 haar goedkeuring gaf voor de productie van het SU-76 licht gemechaniseerd kanon (de naam ‘SU-12’ was enkel bedoeld als aanduiding van het prototype).

De bedoeling was dat de SU-76 vuurondersteuning zou gaan verlenen aan infanterie –en tankformaties en zou gaan functioneren als tankjager. In 1942 werden de eerste 26 exemplaren geproduceerd en in totaal zouden er 320 gemaakt worden. De SU-76 ondervond in het begin al zware kritiek vanwege het vreemde tweeling-motorsysteem dat allang was aangepast bij de nieuwere T-70’s. In de lente van 1943 gingen de ontwerpers weer om de tafel om dit probleem op te lossen. De SU-76M was geboren. Deze vernieuwde versie had de motoren in één lijn staan, in plaats van naast elkaar en ook werd het dak verwijderd. Door dit nieuwe systeem was een aanpassing aan de voorkant van de opbouw noodzakelijk. Ook werd er handig gebruikt gemaakt van het moment door kleine verbeteringen aan de achterkant van de opbouw aan te brengen. Nadat de aanpassingen waren goedgekeurd ging de productie van de SU-76M gelijk van start in de GAZ (Gorkovsky Avtomobilny Zavod) en Zavod Nr. 38. GAZ werd de voornaamste leverancier van de SU-76M. Zavod Nr. 40 nam enige tijd later ook de taak op zich als leverancier van dit gemechaniseerd kanon.

In deze periode werd ook via een andere weg naar een alternatief gezocht voor de SU-76 model 1942. Ongeveer 300 Duitse PzKpfw III’s en StuG’s die buitgemaakt waren bij Stalingrad werden aangepast en bewapend met een 76.2 mm S-1 kanon in de tankreparatiegarage van Krasnoarmaisk. Deze omgebouwde Duitse voertuigen werden aangeduid met: SU-76i (inostrannay: wat buitenlands betekent). Testen met de SU-76i werden uitgevoerd in Sverdlovsk en op 20 maart 1943 werd de SU S-1 (prototype naam van de SU-76i) goedgekeurd voor gebruik aan het front .

Vanaf het moment dat de SU-76M begin 1943 op het strijdtoneel verscheen werd het model 1942 van het slagveld gehaald. Productie van lichte tanks werd in datzelfde jaar volledig stopgezet omdat de SU-76M de taken die een lichte tank bij het ondersteunen van infanterie had, beter kon uitvoeren. De SU-76M was beter opgewassen tegen de taak van infanteriesteun omdat het 67,2mm kanon een groter kaliber hoog-explosief projectiel kon afvuren. Daarnaast maakte de eenmans-geschutskoepel van een lichte tank het moeilijker voor de pelotonscommandant om zijn peloton instructies te geven omdat deze constant bezig was met richten, laden en orders geven aan de bestuurder. Doordat de SU76M te maken had met een open dak ging dit een stuk efficiënter. Een poging ter compensatie van de uitsluiting van de lichte tank (de T-80) bleek een flop en er werden maar 120 exemplaren gemaakt. Na de reorganisatie van de tankeenheden van het Rode Leger in november 1943 werden de lichte tanks volledig vervangen door de T-34 en T-34/85.

Ondanks de verbeteringen was de SU-76M nog steeds niet populair bij de tankbemanning, die de veelzeggende bijnamen “Suka” (Teef), “Suchka” (Kleine Teef) en “Golozhopil Ferdinant” (Blote Kont Ferdinant) voor het gemechaniseerd kanon hadden bedacht. De dunne bepantsering en het feit dat het voertuig niet volledig afgeschermd was zorgden ervoor dat de tankbemanning bloot werd gesteld aan slechte weeromstandigheden en daarnaast kwetsbaar was voor klein kaliber vuur en (hand)granaten. In 1943 probeerde het team van ontwerpers met een oplossing te komen voor dit probleem door een volledige gepantserde versie te bouwen op een oude SU-76, maar dit tastte de prestaties dusdanig aan dat het nieuwe ontwerp niet werd geaccepteerd voor gebruik. Deze versie staat bekend als de: SU-76B. In de 2e helft van 1945 werd de productie van de SU-76M gestopt.

Productieaantallen in de periode 1942-1945 (per jaar) waren als volgt:

1942: 26
1943: 1.928
1944: 7.155
1945: 3.562
Totaal: 12.671

Definitielijst

infanterie
Het voetvolk van een leger (infanterist).
kaliber
De inwendige diameter van de loop van een stuk geschut, gemeten bij de monding. De lengte van de loop wordt vaak aangegeven in het aantal kalibers. Zo is bv de loop van het kanon 15/24 24 ×15 cm lang.
kanon
ook bekend als Kanone (Du) en Gun (En). Wordt vaak gebruikt om allerlei geschut aan te duiden. Eigenlijk slaat de term op vlakbaan geschut. Wordt gekenmerkt door een langere loop en grotere dracht.
Rode Leger
Leger van de Sovjetunie.

Pagina navigatie

Afbeeldingen


Een SU-76M op de hoek van een straat in Berlijn, mei 1945.


Een parade van SU-76’s geeft een dramatische impressie van de Sovjet massaproductie.


Een colonne van SU-76M’s van de 8e Lichte Gemechaniseerd Geschut Brigade (1e Wit-Russische Front) in februari 1944.

Informatie

Artikel door:
Kaj Metz
Geplaatst op:
04-09-2011
Laatst gewijzigd:
29-07-2012
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

Categorieën


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2017
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.