Slag bij Midway

Midway en de Amerikaanse tegenmaatregelen

Midway is een eilandengroepje, dat geologisch behoort tot de HawaÔ-archipel. Het atol ligt ongeveer 1.300 zeemijlen van Honolulu en ongeveer 2.250 zeemijlen van Tokyo af. De drie eilandjes, die zich in een lagune bevinden die omringd is door koraalriffen, heten Eastern Island, Sand Island en Spit Island en hebben een gezamenlijk landoppervlak van 6,2 vierkante kilometers. Midway heeft een subtropisch klimaat en de eilandjes liggen nergens meer dan drie meter boven de zeespiegel. Op 5 juli 1859 werden de onbewoonde eilandjes ontdekt door de Amerikaanse kapitein N.C. Brooks en door hem Middlebrook Islands genoemd. Op 28 juli 1867 werd de eilandengroep geannexeerd door Captain William Reynold van de US Navy. Twee jaar later werd een vaargeul uitgegraven waardoor schepen aan steigers op Eastern Island en Sand Island konden afmeren. Vanaf 1899 werden de eilandjes, samen met Guam en Wake, belangrijke tussenstops op de vaarroute van de Verenigde Staten naar de Filippijnen. Vanaf die tijd werd de bijnaam Midway de officiŽle naam voor het atol. Op 20 januari 1903 plaatste de toenmalige president, Theodore Roosevelt, Midway onder het beheer van de Amerikaanse marine en in datzelfde jaar werd op Sand Island een station van de Trans Pacific Telegraph Cable aangelegd en verschenen de eerste vaste bewoners. In 1935 vestigde Pan American Airways een basis voor watervliegtuigen op Sand Island en bouwde er een hotel.

Het strategisch liggende Midway werd al snel een steeds belangrijkere tussenstop en bunkerplaats voor Amerikaanse marineschepen. Begin 1940, toen de spanning tussen Japan en de Verenigde Staten steeds groter werd, werd Midway, na Pearl Harbor, de belangrijkste westelijke voorpost in de verdediging van de Amerikaanse westkust. Airstrips werden aangelegd en bunkers werden gebouwd op zowel Sand Island als Eastern Island. Verder verscheen op Sand Island een basis voor vliegboten en de vaargeul werd breder en dieper gemaakt. Later in 1940 werd een complete basis, Naval Air Station Midway, ingericht met kazernes, hangaars, werkplaatsen en een hospitaal. Kort na de Japanse aanval op Pearl Harbor had de basis 7 Grumman F4F Wildcat en 21 Brewster F2A Buffalo jachtvliegtuigen, 18 Douglas SBD Dauntless en 16 SB2U Vought Vindicator duikbommenwerpers en enkele Consolidated PBY Catalina vliegboten tot haar beschikking.

Vanaf april 1942 waren Amerikaanse cryptologen van het Office of Naval Communication, onder leiding van Lieutenant Commander Joseph John Rochefort, er in geslaagd een Japanse operationele marinecode te kraken. Met behulp van Britse en Nederlandse cryptoanalisten konden de Amerikanen ongeveer 85 procent van de Japanse Naval Codebook D-code ontcijferen. De code, die door de Amerikanen JN-25B-code werd genoemd, werd door de Japanse marine bij ongeveer de helft van hun radioberichten gebruikt. Hierdoor was de bevelhebber van de US Pacific Fleet, Admiral Chester W. Nimitz, eind mei op de hoogte van de plannen van Yamamoto. Om enige tegenstand te kunnen bieden tegenover de Japanse overmacht had Nimitz alle beschikbare vliegdekschepen nodig. Hij kon per direct beschikken over Task Force 16 (TF16), die bestond uit de Yorktown-klasse vliegdekschepen USS Enterprise en USS Hornet (CV-8), vijf zware en een lichte kruiser en negen torpedojagers. TF16 stond normaal gesproken onder bevel van Vice Admiral William Halsey, maar deze was met een ernstige huidziekte opgenomen in het militaire hospitaal in Pearl Harbor. Hij wees zijn bevelhebber van zijn begeleidende kruisers en torpedobootjagers, Rear Admiral Raymond Ames Spruance, aan als zijn vervanger. De beide vliegdekschepen van TF16 beschikten gezamenlijk over 70 Douglas SBD Dauntless duikbommenwerpers, 28 Douglas TBD-1 Devastator torpedobommenwerpers en 54 Grumman F4F Wildcat jachtvliegtuigen.

Task Force 17 (TF17) was opgebouwd rond de, tijdens de Slag in de Koraalzee beschadigde, Yorktown-klasse carrier USS Yorktown (CV-5). Op 27 mei 1942 liep het beschadigde vliegdekschip Pearl Harbor binnen en Nimitz gaf de bevelhebber van TF17, Rear Admiral Frank Jack Fletcher, maximaal drie dagen om de Yorktown weer operationeel te maken. Nimitz had van te voren alle beschikbaar werfpersoneel in Pearl Harbor opgeroepen en nadat de Yorktown op 27 mei in een droogdok was opgenomen stortten 1.400 man militaire en burgerreparatieploegen zich op het schip. Het beschadigde vliegdek werd hersteld en verschillende verbogen spanten en waterdichte schotten werden vervangen. Door tijdgebrek konden drie Babcock & Wilcox ketels niet gerepareerd worden waardoor de carrier, met de overgebleven zes ketels, slechts een maximale snelheid van 27 knopen kon halen in plaats van de normale 32,5 knopen. Toen USS Yorktown (CV-5) op 30 mei uit Pearl Harbor vertrok, waren er nog steeds ploegen van het reparatieschip USS Vestal aan boord die doorgingen met de herstelwerkzaamheden. De vliegtuigen, die USS Yorktown (CV-5) tijdens de Slag in de Koraalzee verloren had, werden aangevuld met vliegtuiggroepen van het in reparatie liggende vliegdekschip USS Saratoga. De Yorktown beschikte op 30 mei weer over 36 duikbommenwerpers, 12 torpedobommenwerpers en 25 Wildcats. TF17 bestond verder uit twee zware kruisers en vijf torpedobootjagers.

Nimitz had nog een vierde vliegdekschip nodig om Nagumo`s strijdmacht aan te kunnen en besliste dat Midway zelf een onzinkbaar vliegdek moest worden. Hij liet de luchtvloot op het atol uitbreiden met 30 PBY Catalina vliegboten en 6 Grumman TBF Avenger torpedobommenwerpers. De US Army Air Force leverde bovendien 17 Boeing B-17 "Flying Fortress" langeafstandsbommenwerpers en vier Martin B-26 Marauder bommenwerpers, die gestationeerd werden op Eastern Island.

De Amerikaanse vloot in de Aleoeten, die gestationeerd was in Dutch Harbor, het tegenwoordige Unalaska op het gelijknamige eiland, bestond uit slechts vijf Coast Guard cutters en zes hulpschepen. De belangrijkste verdediging van de Aleoeten bestond uit de 11th Army Air Force die uitgerust was met 10 B-17 en 34 B18 Bolo bommenwerpers en 95 Curtiss P-40 Warhawk jachtvliegtuigen. Nimitz stuurde als versterking Task Force 8 (TF8) onder bevel van Rear Admiral Robert Alfred Theobald en zes onderzeeboten. TF8 bestond uit vijf kruisers, dertien torpedobootjagers en enkele vloottankers. Omdat Theobald een Japanse aanval verwachtte dichterbij het vaste land van Alaska positioneerde hij zijn vloot te ver naar het oosten.

Op 28 mei had TF16 Pearl Harbor verlaten en koers gezet naar een positie 350 zeemijlen ten noordoosten van Midway. Twee dagen later vertrok TF17 naar dezelfde positie, die door de Amerikanen "Point Luck" genoemd werd, waar de twee taakgroepen rendez-vous maakten op 2 juni 1942. Bij aankomst van TF17 nam Rear Admiral Fletcher het tactische commando van de beide Task Forces op zich. Hij had strikte orders gekregen zich niet te bemoeien met de Japanse aanval op de Aleoeten en zich te concentreren op de vier Japanse vliegdekschepen van Nagumo. De Japanse onderzeeboten van Vice Admiral Komatsu kozen pas positie nadat TF16 en TF17 dat gedaan hadden waardoor de Japanners de Amerikaanse oorlogsvloot misten. Tegelijk met de Amerikaanse carriers namen 16 Amerikaanse onderzeeboten, als verdedigingslinie, posities in rond Midway.

De sterke radioantennes van de Yamato onderschepten vanaf 2 juni vele Amerikaanse berichten die duidden op een verhoogde activiteit van zowel Amerikaanse onderzeeboten als carriers. Yamamoto gaf deze kennis echter niet door aan Nagumo omdat hij door radiostilte in acht te nemen wilde voorkomen dat de aanwezigheid van zijn slagvloot verraden werd. Nagumo kon de Amerikaanse radioberichten op de lange golf echter niet ontvangen en was daarom niet op de hoogte van de bewegingen van de Amerikaanse oorlogsschepen.

Definitielijst

Flying Fortress
Bijnaam voor de Amerikaanse B-17 bommenwerper, vanwege zijn zware (verdediging) bewapening.
kruiser
Snelvarend oorlogsschip van 8000-15000 ton, geschikt voor diverse taken als verkenning, verkenningsafweer en konvooibescherming.

Pagina navigatie

Afbeeldingen


Eťn van de verouderde Brewster F2A Buffalo jachtvliegtuigen die Midway moesten verdedigen.
(Bron: Wikipedia)


Een Amerikaanse SB2U Vought Vindicator duikbommenwerper.
(Bron: Wikipedia)


Midway in november 1941, op de voorgrond Eastern Island en op de achtergrond Sand Island.
(Bron: History.navy)


B-17 Flying Fortresses op Midway.
(Bron: History.navy)


Het Amerikaanse vliegdekschip USS Hornet in Pearl Harbor, 26 mei 1942.
(Bron: History.navy)

Informatie

Artikel door:
Peter Kimenai
Geplaatst op:
10-03-2012
Laatst gewijzigd:
17-03-2017
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2018
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.