Fred Seiker, Opdat Wij Nooit Vergeten (Lest We Forget)

Inleiding

Inhoudsopgave

Voorwoord

Ik ben Fred Seiker erkentelijk dat hij me de gelegenheid verschaft om dit voorwoord te schrijven, hetgeen ik doe in mijn positie als Voorzitter van de "Soldiersí, Sailorsí, and Airmenís Families Association and Forces Help Society for Worcestershire" [De Vereniging van Worcestershire voor Hulp aan de Families van Soldaten, Zeelieden en Luchtmacht Bemanningen en Strijdkrachten].

Dit jaar, in 1995, hebben we de 50ste verjaardag gememoreerd van VE en VJ Day, beide dagen deden pijnlijke herinneringen opflakkeren en die maakten krachtige emoties los bij diegenen die de oorlog meegemaakt hebben. Het heeft ook gelegenheid gegeven aan de jongere generatie om iets vernemen over de offers die door zovelen gebracht werden om ons allen in staat te stellen te genieten van de vrijheid vandaag de dag. Dit kleine maar belangrijke boek met daarin die tekeningen zal een groot effect hebben op iedereen die het ziet. De illustraties maken meer dan duidelijk wat Fred Seiker en zijn mede gevangenen dagelijks ondergingen, maar wat overal in de wereld zo weinig bekend was en waarvan zo weinig werd begrepen. Fred gebruikt geen artistieke talenten, hij toont slechts datgene waarvan hijzelf getuige was en meemaakte. Ik hoop dat dit zeer speciale en persoonlijke verhaal ons zal herinneren aan zowel het heldendom van diegenen die gedwongen werden om slaven arbeid te verrichten, als aan de ongelooflijke wreedheid tegenover het mensdom, die toentertijd bestond en die, zelfs in onze moderne wereld, wellicht gevaarlijk dicht onder de oppervlakte sluimert.†

Dermot B-H-Blunde Brigadier (Retd)
Late Grenadier Guards, 1995.

 


Het artikel ''Opdat Wij Nooit Vergeten'' door Fred Seiker is ook beschikbaar in:
Japanese vertaling
Chinese vertaling


Over Fred Seiker

Fred Seiker werd geboren in Rotterdam in Nederland in 1915. Zijn lagere school en verdere opleiding werden in Rotterdam voltooid hetgeen uiteindelijk leidde tot een plaatsing op de Rotterdamse Zeevaartschool voor Machinisten. Hij diende in de Nederlandse Koopvaardij voor en tijdens de oorlog. In vredestijd was hij aangemonsterd op schepen die voornamelijk voeren op het Verre Oosten, Zuid Afrika, Canada en de Oostkust van de USA. In oorlogstijd voer hij op de Noord Atlantische routes en tussen het Verre Oosten en de UK.

In 1942 raakte Fred betrokken in de Japanse invasie van Java. Omdat hij niet in staat was om het eiland te verlaten, meldde hij zich als vrijwilliger bij het Nederlandse leger op Java en werd vervolgens krijgsgevangene gemaakt door de Japanners. Hij werd getransporteerd op een schip naar de Changi gevangenis in Singapore waarvandaan hij naar Thailand werd gestuurd om als dwangarbeider slavenwerk te verrichten aan de beruchte Spoorweg des Doods. Hij bracht de resterende oorlogstijd door aan de spoorweg en slaagde erin te overleven.

Ofschoon de oorlog op de 15de augustus van 1945 eindigde, werd het Nederlandse contingent van krijgsgevangenen niet vůůr mei 1946 gerepatrieerd! In dat jaar kwam Fred in het Verenigd Koninkrijk aan met de bedoeling zich daar te vestigen. Hij heeft daar sindsdien verbleven en heeft er nooit spijt van gekregen. Nadat hij een jaar nodig had gehad om weer op krachten te komen nam hij zich voor om zijn loopbaan in de techniek te ontwikkelen. Hij werkte in verschillende functies bij welbekende technische firmaís en besloot zijn carriŤre op Project Management niveau.

Na zijn pensionering in 1985 verhuisden zijn vrouw Elizabeth en hijzelf naar Worcester. Fred begon te schilderen als hobby en is nu een veelomvattende aquarellist. Zijn werk bestaat gewoonlijk uit landschappen, schepen , stadsgezichten en aanverwante onderwerpen. Hij heeft zijn geheel eigen stijl, totaal verschillend van de lijn tekeningen zoals afgebeeld in zijn schetsen van krijgsgevangenen.

Commentaar door Fred Seiker†

Ter gelegenheid van de 50ste herdenkingsdag van VJ Day in augustus 1995, heb ik een expositie gehouden in de Bevere Vivis Gallery in Worcester die getiteld was "Lest we Forget". [Opdat we het nooit zullen vergeten]. De aquarellen, die gebaseerd waren op mijn geheugen, beelden ofwel mijn eigen persoonlijke ervaringen uit ůf gebeurtenissen waarvan ik getuige was tijdens mijn tijd als krijgsgevangene van de Japanners tussen 1942 en 1945. Er werd door een groot aantal mensen op aangedrongen om de verzameling schetsen bijeen te brengen in een publicatie opdat de boodschap vervat in deze afbeeldingen niet verloren zou gaan.

Ik koesterde lange tijd een, tamelijk verborgen, boosheid over de manier waarop het oorlogsgebied van de Burma en Thai spoorweg, bijna opzettelijk, door verschillende overheden werd vermeden. Ik wilde de mensen, speciaal aan de jongere generatie, tonen wat er nu werkelijk gebeurde tijdens die afschuwelijke tijd. Als ik hen zou kunnen oproepen alert te blijven op de gevaren van een verzoening ten koste van alles, dan zou misschien een herhaling van zulke vreselijke misdaden kunnen worden vermeden. De publieke belangstelling voor mijn tentoonstelling was boven alle verwachtingen. Om er getuige van te zijn hoe emoties van verdriet, afschuw en de soms oprechte boosheid oplaaiden, †was een erg ontroerende ervaring voor mij. Het overtuigde me ervan dat een samenstelling van mijn schetsen in boekvorm misschien wel een onderneming zou kunnen zijn die de moeite waard was. Nog een element was de grote interesse die door de lokale pers werd getoond. Mijn verhaal en de tentoonstelling verkregen veel aandacht in de de kranten, op de radio en televisie.†

De verschrikkingen die in mijn schetsen worden afgebeeld zijn maar een deel van de onmenselijke praktijken en werden door de Japanners gepleegd als de gewoonste zaak van de wereld, of zelfs als platte vermakelijkheden. Veel geallieerde krijgsgevangenen lijden daardoor tot op de dag van vandaag aan mentale traumaís en fysieke afwijkingen. Na vele jaren van vrede en beschaafd leven duren de nachtmerries nog steeds voort. Naar mijn opvatting is iedereen die de Spoorweg des Doods heeft overleefd een speciaal soort mens. Zo iemand heeft het meest verwerpelijke gedrag van de ene mens tegenover de andere gezien en ondervonden. Tegelijkertijd heeft hij de kracht gevoeld van de onoverwinnelijke geestkracht van de beschaafde mens. DŠt is de reden dat ik, op een vreemde manier, me toch bevoorrecht voel om de bouw van de Thai-Burma spoorweg te hebben meegemaakt en overleefd. Ik heb de mensheid gezien op zín allerbest en op hetzelfde moment op zijn diepste dieptepunt. Ik heb mensen, van een burgerlijke status op niveau, zien verkruimelen als droge modder, verstoken van alle zelf respect en van enige bekommernis om anderen. Maar ik heb ook kleine luiden met een bescheiden achtergrond plotseling zien opstaan als onverschrokken leiders en met een gigantische spirituele kracht.

Vaak wordt mij door weldenkende mensen gevraagd of ik kan vergeven en vergeten. De kwestie van vergeven is er misschien een van een religieus geloof en geweten, maar vergeten is een verraderlijke weg om te begaan. Het is onmogelijk om diegenen die de spoorweg niet hebben doorstaan dit te laten begrijpen. Het is een bijzonder persoonlijke en privť beleving Ė onmogelijk te delen met zelfs je naaste vertrouweling(e). Niets, waar het leven van een overlever van de Thai-Burma spoorweg mee geconfronteerd wordt, kan ooit zo afschrikwekkend meer zijn als het bouwen aan de Spoorweg van Dood.

VERGETEN? NIMMER!

Het door zijn vrouw opgetekende levensverhaal van Fred Seiker is hier te vinden: Liz Seiker, Freds levensreis.

Definitielijst

invasie
Gewapende inval.

Pagina navigatie

Afbeeldingen


Fred Seiker


Opdat Wij Niet Vergeten (Lest We Forget)

Bekijk video
Bekijk video

Fred Seiker - Lest We Forget
(Bron: Fred Seiker)

Informatie

Vertaald door:
Fred Bolle
Geplaatst op:
29-03-2013
Laatst gewijzigd:
16-01-2014
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2017
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.