Operatie Tidal Wave

Wat vooraf ging

Inhoudsopgave

Inleiding

Op 1 augustus 1943 voerden Amerikaanse bommenwerpers een aanval uit die door historici later zou worden bestempeld als een van de opvallendste luchtoperaties uit de Tweede Wereldoorlog. Opvallend was ze zeker. Nooit werden tijdens een enkele missie zulke zware verliezen geleden, ook het aantal persoonlijke onderscheidingen voor de deelnemende bemanningen was uitzonderlijk hoog. Het uiteindelijke resultaat van de missie was echter summier. De aanval was gericht tegen de olieraffinaderijen in het Roemeense Ploiești en vond plaats op 1 augustus 1943. Aan operatie Tidal Wave, de codenaam voor de aanval, namen 177 toestellen deel, waarvan slechts 88 toestellen terugkeerden op de basis van vertrek. 496 Amerikaanse bemanningsleden werden gedood, krijgsgevangen gemaakt of geÔnterneerd.

Planning

Vanaf de zomer van 1942 voerden de Amerikaanse bommenwerpers hun eerste aanvallen uit op doelen op het Europese vasteland. De leiding van de United States Army Air Forces (USAAF) was ervan overtuigd dat zij door de uitschakeling van Duitse sleutelindustrieŽn (elektriciteitscentrales, kogellagerfabrieken en de luchtvaartindustrie) de oorlog kon winnen. Dit bleek in de praktijk echter niet zo te werken. Het was zeer moeilijk om de Duitse industriecomplexen totaal te vernietigen. De fabrieken waren verspreid over een groot gebied en de Duitsers slaagden er telkens in om de opgelopen schade zeer snel te herstellen. Bovendien leden de Amerikaanse bommenwerpers bij hun aanvallen zware verliezen. De Amerikanen voerde bij voorkeur overdag aanvallen uit. Het voordeel hiervan was dat zij vrij nauwkeurig konden aanvallen. Het nadeel van aanvallen bij daglicht was echter, dat de Amerikaanse bommenwerpers goed zichtbaar waren voor de Duitse jagers en Flak (luchtafweergeschut). Dit was ook de reden waarom de Britse Royal Air Force (RAF) overdag geen precisieaanvallen meer uitvoerde en alleen 's nachts nog aanviel. De Britten richtten zich hierbij niet op industriecomplexen, maar op gehele steden (Area Bombing).

De USAAF verplaatste haar aandacht vervolgens naar de olieraffinaderijen van de Asmogendheden. Als er geen brandstof meer voorradig zou zijn, kwam de oorlogsmachine tot stilstand en moest nazi-Duitsland volgens de leiding van de USAAF wel capituleren. Een dergelijk idee werd gedeeld door de geallieerde leiders, wat zij bespraken op de conferentie van Casablanca in januari 1943.

De belangrijkste vijandelijke raffinaderijen waren die in het Roemeense Ploiești (56 km ten noorden van Boekarest). Deze produceerden 60 % van de ruwe olie voor de Asmogendheden. Lieutenant General Henry Arnold, Chief of Staff van de Amerikaanse luchtmacht, gaf daarom in april 1943 opdracht aan de afdeling planning van het USAAF-hoofdkwartier om een aanval op deze installatie voor te bereiden. Een van de officieren stelde hierop een plan op. Het idee van stafofficier Colonel Jacob E. Smart was om met een groep van 180 zware bommenwerpers een verrassingsaanval van geringe hoogte uit te voeren. Dit om ontdekking door de Duitse radar te voorkomen. Begin juni 1943 keurde de geallieerde opperbevelhebber in het Middellandse Zeegebied, General Dwight Eisenhower, dit plan goed.

De installatie in Ploiești

Al vanaf 1857 werd in het Roemeense Ploiești olie verwerkt. In 1940 raakte de stad zwaar beschadigd door een aardbeving. De raffinaderijen bleven echter in bedrijf en leverden een grote bijdrage aan de oorlogsindustrie van nazi-Duitsland. De Duitse legerleiding was zich ervan bewust dat het gebied een belangrijk doel zou vormen voor de geallieerde luchtstrijdkrachten. In 1941 en 1942 was het gebied, overigens zonder veel resultaat, al aangevallen door vliegtuigen van de USAAF en van de luchtmacht van de Sovjet-Unie. Daarom werd het complex zwaar versterkt. Onder leiding van bevelhebber van de verdediging van de installaties in Ploiești, General der Luftwaffe Alfred Gerstenberg, groeide het aanwezige luchtafweersysteem uit tot een van de sterkste van Europa. Er waren 237 88 mm luchtafweerkanonnen (type 8.8 cm Flak 18/36/37) en nog eens honderden kanonnen met een kleiner kaliber opgesteld en Gerstenberg kon bovendien beschikken over 52 Duitse onderscheppingsjagers van het type Messerschmitt Bf 109 en Messerschmitt Bf 110 en een aantal Roemeense jagers van het type IAR 80. Bovendien had de Luftwaffe door haar radarstation in het Griekse Athene een goed overzicht van alle geallieerde luchtbewegingen boven de Middellandse Zee.

Voorbereidingen

De aanval zou worden uitgevoerd door bommenwerpers van het type Consolidated B-24, bijgenaamd Liberator. De standaardversie van deze bommenwerper had een bemanning van 7 tot 10 personen, een bewapening van 10 .50 Browning M2 machinegeweren en kon een bommenlast vervoeren van maximaal 3600 kg. Deze toestellen moesten eerst wel worden aangepast voordat zij geschikt waren voor de aanval. In het bommenruim werden twee extra brandstoftanks geplaatst, hierdoor nam de capaciteit van elk vliegtuig toe tot 11.750 liter. Ook werden er bommenrichtvizieren geplaatst die speciaal bedoeld waren voor gebruik op lage hoogte. Om gewicht te besparen werden de geschutskoepels aan de onderzijde van de vliegtuigen verwijderd.

De eenheid (Task Force) voor de aanval op Ploeisti bestond uit de volgende Bombardment Groups:

Bomb Group: Gestationeerd in: Air Force:
44th Engeland Eigth
93rd Engeland Eigth
98th Noord-Afrika Ninth
376th Noord-Afrika Ninth
389th Engeland Eigth

De missie stond onder bevel van Brigadier General Uzal Girard Ent. De Task Force had een sterkte van 178 Liberators. De toestellen zouden geen escorte van geallieerde jachtvliegtuigen meekrijgen. De boordbewapening van de bommenwerpers bood volgens de USAAF-leiding genoeg bescherming tegen vijandelijke aanvallen. Bovendien konden de op dat moment beschikbare jagers de afstand van Noord-Afrika en terug naar Ploiești bij lange na niet overbruggen.

Vanaf 20 juli 1943 begonnen de Amerikaanse bemanningen met de training voor de missie. Allen werden zij zeer uitgebreid gebrieft voor de toekomstige operatie. In de Libische woestijn werd in de buurt van Benghazi een vrij getrouwe weergave van de olie-installaties in Ploiești nagebouwd. De bemanningen voerden keer op keer oefenvluchten uit boven dit doelwit. Een van hen merkte daarom op een gegeven moment op dat ze dat doelwit zelfs slapend nog wel konden raken.

Deskundigen hadden berekend dat de vliegtuigen in staat moesten zijn om het gehele doelwit in twee minuten te vernietigen.

Definitielijst

Area Bombing
Bombarderen van een groot aaneengesloten gebied, oppervlaktebombardement. Pas in 1977 door de Conventie van GenŤve verboden. Zie ook: carpet-, obliteration- en moral bombing.
Flak
Flieger/ Flugzeug Abwehr Kanone. Duits luchtafweergeschut.
kaliber
De inwendige diameter van de loop van een stuk geschut, gemeten bij de monding. De lengte van de loop wordt vaak aangegeven in het aantal kalibers. Zo is bv de loop van het kanon 15/24 24 ◊15 cm lang.
Luftwaffe
Duitse luchtmacht.
nazi
Afkorting voor een nationaal socialist.
radar
Engelse afkorting met als betekenis: Radio Detection And Ranging. Systeem voor het met elektromagnetische golven vaststellen van de aanwezigheid, afstand, snelheid en richting van voorwerpen als schepen, vliegtuigen, enz.
Sovjet-Unie
Sovjet Rusland, andere naam voor de USSR.

Pagina navigatie

Afbeeldingen


Een Amerikaanse B-24 bommenwerper tijdens operatie Tidal Wave, het bombardement op de olieraffinaderij van Ploiești op 1 augustus 1943.
(Bron: U.S. Air Force)


Henry Arnold, Chief of Staff van de Amerikaanse luchtmacht. Hij gaf in april 1943 opdracht om een aanval op de olieraffinaderij voor te bereiden.
(Bron: U.S. Air Force)


Uzal Girard Ent, de commandant van Tidal Wave.
(Bron: Generals.dk)


Duitse Flak bij de olieraffinaderij.
(Bron: Bundesarchiv)

Informatie

Artikel door:
Wesley Dankers
Geplaatst op:
29-04-2013
Laatst gewijzigd:
08-07-2013
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2017
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.