Bader, Douglas

In dienst van de RAF en ongeluk

Na afronding van de tweejarige opleiding in 1930 werd Pilot Officer Douglas Bader op 26 juli gestationeerd bij No. 23 Squadron RAF op Kenley Airfield, Surrey. Dit squadron was, als een van de laatste eenheden in Engeland, nog uitgerust met de Gloster Gamecock. Deze uit 1925 stammende tweedekkerjager was eigenlijk aan vervanging toe, onder meer omdat het toestel erg onveilig was en er al verschillende waren verongelukt. Het voordeel van de Gamecock was wel dat hij erg wendbaar was en daardoor zeer geschikt was voor het uitvoeren van aerobatics. Douglas Bader hield nog steeds van stuntvliegen en hij was hier zo goed in dat hij in 1931 werd uitverkozen om samen met zijn Squadron Leader Harry Day deel te nemen aan de Hendon Air Show, waar het team naar verluidt veel indruk maakte.

De Gamecocks van No. 23 Squadron werden in de loop van 1931 vervangen door jagers van het type Bristol Bulldog. Deze toestellen waren kwalitatief stukken beter dan de Gamecock, de Bulldog's hadden echter wel het nadeel dat zij onstabiel waren. Het was daarom behoorlijk gevaarlijk om met dit toestel stunts uit te halen. Douglas Bader hield er van om laag te vliegen en bleef aerobatics doen. Hij werd hiervoor berispt door de commandant van zijn squadron en nam zich voor om hierna voorzichtiger te worden.

Op 14 december 1931 daagde een aantal vliegers Bader tijdens een bezoek aan de Reading Airo Club op Woodley Airfield, Berkshire uit om een aantal aerobatics te laten zien. In eerste instantie weigerde hij, maar toen geÔnsinueerd werd dat hij bang zou zijn, nam hij de uitdaging aan. Na een aantal stunts te hebben uitgevoerd, ging het echter volledig mis. De tip van de linkervleugel van zijn Bulldog raakte de grond en zijn toestel crashte. Zijn benen raakten bekneld; de verwrongen cockpit moest worden opengezaagd voordat Bader eruit kon worden gehaald. Hij werd met spoed afgevoerd naar het Royal Berkshire Hospital. Dr. J. Leonard Joyce, destijds ťťn van de beste chirurgen in Groot-BrittanniŽ, was toevallig aanwezig in het ziekenhuis en opereerde Bader meteen. Zijn rechterbeen was zo goed als afgescheurd en moest worden geamputeerd. Zijn linker scheenbeen was verbrijzeld, Joyce hoopte dat dit been behouden kon blijven, maar toen het been geÔnfecteerd raakte en sporen vertoonde van gangreen moest het linker onderbeen ook geamputeerd worden.

Douglas Bader verkeerde als gevolg van de zware operaties en het bloedverlies in een zware shock, de artsen twijfelden of hij het zou halen en zijn familie werd verschillende malen gewaarschuwd dat Bader stervende zou zijn. Na kerst 1931 stabiliseerde zijn toestand echter en begon hij langzaam te herstellen. Wel bleef hij last houden van fantoompijn, die alleen door middel van grote hoeveelheden morfine onderdrukt kon worden. Douglas Bader behield desondanks wel een zekere vorm van de Britse humor. Toen dr. Joyce hem vertelde dat het hem speet dat hij zijn benen niet had kunnen redden, schijnt Bader te hebben opgemerkt: "Het is okť dokter. Ik zal een paar langere benen aanschaffen. Ik wilde altijd al graag een beetje groter zijn."

Op 15 januari 1932 mocht Douglas Bader voor het eerst uit zijn bed. Met behulp van krukken en een loopstel voor zijn linkerbeen slaagde hij er in om te lopen. Na een lange herstelperiode werd Douglas in april 1932 overgeplaatst naar het RAF Hospital in Uxbridge, West-Londen. Hier kwam hij in contact met Marcel Dessoutter, een vliegtuigontwerper die tijdens een testvlucht was neergestort en hierbij een been had verloren. Dessoutter had na zijn ongeluk samen met zijn broer Robert een bedrijf opgestart dat diverse protheses ontwikkelde. Dit bedrijf mat Douglas Bader twee kunstbenen aan. De moeilijkheid was hierbij dat Bader beide benen miste, wat slechts zelden voorkwam.

Ondanks zijn handicap ging het met Douglas, zowel geestelijk als lichamelijk, steeds beter. Normaal duurt het zes maanden voordat iemand die een prothese krijgt aangemeten, hiermee uit de voeten kan. Douglas Bader slaagde erin, tot verbazing van iedereen, om binnen een paar weken al redelijk normaal te kunnen lopen. Ook lukte het hem, weliswaar in een aangepast voertuig, weer auto te rijden. Midden juni ging hij met ziekteverlof en verliet hij het hospitaal in Uxbridge. Zijn drang om weer te gaan vliegen was heel groot. Hij verklaarde zelf dat hij nog liever doodging dan dat hij de Royal Air Force zou moeten verlaten.

Pagina navigatie

Afbeeldingen


Bader (links) met het 23 Squadron aerobatic team.
(Bron: RAF Museum)

Informatie

Artikel door:
Wesley Dankers
Geplaatst op:
17-03-2014
Laatst gewijzigd:
08-04-2016
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2018
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.