Amerikaanse vliegdekschepen van de Independence-klasse

Inleiding

Inhoudsopgave

Eind 1940 kreeg de Amerikaanse president, Franklin Delano Roosevelt, van de Minister van Marine, William Franklin Knox, de mededeling dat er geen nieuwe vliegdekschepen in dienst zouden komen voor 1944. De Amerikaanse marine beschikte toen over het oude lichte vliegdekschip USS Langley (CV-1), de twee vliegdekschepen van de Lexington-klasse USS Lexington (CV-2) en USS Saratoga, USS Ranger, de beide vliegdekschepen van de Yorktown-klasse, USS Yorktown (CV-5) en USS Enterprise en het lichte vliegdekschip USS Wasp (CV-7). Verder was een derde Yorktown-klasse vliegdekschip in aanbouw. President Roosevelt wist maar al te goed dat dit aantal niet voldoende zou zijn als de Verenigde Staten in de Tweede Wereldoorlog betrokken zou worden. Daarom stelde hij voor om enkele van de vele op stapel staande kruisers te laten ombouwen tot lichte vliegdekschepen.

Studies betreffende vliegdekschepen van kruiserafmetingen hadden eerder uitgewezen dat dergelijke schepen ernstige beperkingen zouden hebben. Op 13 oktober 1941 gaf de General Board of the United States Navy dan ook een negatief advies aan de president. Bij een ombouw van kruisers naar lichte vliegdekschepen zouden teveel compromissen gesloten moeten worden om de schepen effectief te maken. President Roosevelt reageerde laconiek door een nieuwe studie uit te laten voeren door the Bureau of Ships (BuShips), de afdeling binnen de US Navy die verantwoordelijk was voor ontwerpen en ontwikkeling van oorlogsschepen. Reeds op 25 oktober 1941 wisten de medewerkers van BuShips te melden dat omgebouwde kruisers als vliegdekschepen weliswaar minder gevechtswaarde zouden hebben, maar dat zij veel eerder beschikbaar zouden zijn dan vliegdekschepen waarvan de kiel nog gelegd moest worden. Na de Japanse aanval op Pearl Harbor werd de behoefte aan vliegdekschepen nog urgenter.

Als reactie hierop versnelde de US Navy de bouw van de Essex-klasse vlootcarriers en bestelde het een licht vliegdekschip dat een conversie van een Cleveland-klasse lichte kruiser in aanbouw was. Nadat BuShips het ontwerp van de lichte vliegdekschepen, op basis van het ontwerp van de Sangamon-klasse escortevliegdekschepen, bekend had gemaakt, bleek dit beter aan de wensen van de Amerikaanse marine te voldoen dan verwacht. Daarom werd in januari 1942 besloten om nog twee op stapel staande kruisers van de Cleveland-klasse om te laten bouwen tot vliegdekschepen. Twee maanden later kwamen er nog eens drie bij in juni 1942 nog eens drie. Deze negen schepen zouden in 1943 opgeleverd worden als de Independence-klasse lichte vliegdekschepen.

Het ontwerp van de Independence-klasse vliegdekschepen voorzag in een relatief kort en smal vliegdek, een kleine hangaar en een klein brugeiland. Toch zouden de schepen topzwaar zijn geworden als de oorspronkelijke kruiserromp niet voorzien zou zijn van torpedo-extensies, uitstulpingen aan de romp om de inslagen van torpedo`s te incasseren. De schepen konden slechts met een betrekkelijk kleine groep van 36 gevechtsvliegtuigen opereren. Toch was hier, boven de oorspronkelijke 1.200 bemanningsleden die nodig waren om de Cleveland-klasse kruisers te bemannen, nog eens ruim 300 man extra personeel nodig als vliegploeg. Hierdoor werden de schepen overbevolkt, maar tijdens de oorlog bleken de flexibele Amerikaanse militaire zeelieden hier uitstekend mee om te kunnen gaan. Door het kleine vliegdek gebeurde er meer ongelukken tijdens het opstijgen en landen van vliegtuigen dan aan boord van grote vliegdekschepen. Daartegenover stond dat de schepen snel beschikbaar waren. Bovendien hadden de vliegdekschepen van de Independence-klasse, door de kruiservoortstuwing, een hoge snelheid en door de geringe afmetingen een grote wendbaarheid. Hierdoor konden zij uitstekend meekomen in de snelle carriergroepen, waarvan zij een belangrijke component vormden tijdens de oorlog in de Pacific.

Acht van de negen Independence-klasse vliegdekschepen zouden in juni deelnemen aan de Slag in de Filipijnenzee. Hierbij leverden zij 40 procent van de beschikbare Amerikaanse carriervliegtuigen en op deze wijze een belangrijke bijdrage aan de definitieve slag die de Japanse carrier vliegtuigkracht op de knieŽn bracht. De bepantsering en de onderwaterbescherming van de schepen waren echter beperkt en munitievoorraden moesten vaak noodzakelijkerwijs in de hangaar opgeslagen worden omdat de smalle kruiserromp niet genoeg plaats bood. Dit waren belangrijke factoren bij de ondergang van ťťn van de Independence-klasse vliegdekschepen, USS Princeton, in oktober 1944.

Definitielijst

kruiser
Snelvarend oorlogsschip van 8000-15000 ton, geschikt voor diverse taken als verkenning, verkenningsafweer en konvooibescherming.
Ranger
Amerikaanse benaming voor een speciaal opgeleide soldaat (vergelijkdaar met commando).
torpedo
Oorlogswapen, met van een explosieve lading voorzien sigaarvormig lichaam met een voortstuwings- en besturingsmechanisme, bestemd om na lancering via het water zijn weg te zoeken naar vijandelijke schepen en deze door een onderwaterexplosie uit te schakelen.

Pagina navigatie

Afbeeldingen


USS Cowpens in 1945.
(Bron: Wikipedia)


USS Belleau Wood op zee, 22 december 1943.
(Bron: Courtesy of Michael W. Pocock)


USS Princeton op de Puget Sound, 1 januari 1944.
(Bron: Courtesy of Michael W. Pocock)


Amerikaanse oorlogsschepen in kiellinie op weg naar Ulithi. Op de voorgrond USS Langley en daarachter USS Ticonderoga van de Essex-klasse.
(Bron: Courtesy of Michael W. Pocock)

Informatie

Artikel door:
Peter Kimenai
Geplaatst op:
12-05-2014
Laatst gewijzigd:
10-04-2017
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2017
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.