Amerikaanse vliegdekschepen van de Essex-klasse

Inleiding

Inhoudsopgave

De vliegdekschepen van de Essex-klasse waren de opvolgers van zowel de Yorktown-klasse, die bestond uit USS Yorktown (CV-5), USS Enterprise en USS Hornet (CV-8) als het lichte vliegdekschip USS Wasp (CV-7). Deze vliegdekschepen waren door het Bureau of Ships (BuShips), de afdeling binnen de US Navy die verantwoordelijk was voor het ontwerpen en de ontwikkeling van oorlogsschepen, ontworpen onder het regime van de Verdragen van Washington van 1922 en Londen van 1930, dat in 1936 geprolongeerd werd. In deze verdragen werd door de grootste zeemachten ter wereld, Groot-BrittanniŽ, de Verenigde Staten, Japan, Frankrijk en ItaliŽ overeengekomen dat elk deelnemend land slechts over een bepaald aantal slag- en vliegdekschepen mocht beschikken met een maximaal tonnage. Voor de Verenigde Staten betekende dit onder andere dat de US Navy vliegdekschepen in de vaart mocht brengen met een gezamenlijk tonnage van 135.000 ton. In 1937 kondigden Japan en ItaliŽ aan dat zij de vlootverdragen niet meer zouden nakomen. Zodoende vervielen de limieten, die genoemd werden in de overeenkomsten, ook voor de andere deelnemende landen.

Een rechtstreeks gevolg van dit besluit was dat BuShips een verbeterde versie van de Yorktown-klasse kon ontwerpen, die door het in principe onbeperkte tonnage, ruimschoots groter zou uitvallen dan de Yorktowns. Dit verbeterde ontwerp gold overigens ook voor de Wasp omdat deze eenling in feite een verkleinde versie was van de Yorktown. De ontwerpers kwamen in 1938 met een ontwerp van een vergrote Yorktown van ruim 27.000 ton. Dit zou voldoende moeten zijn om aan alle eisen van de US Navy te voldoen. Deze eisen waren onder andere dat de vliegdekschepen met 90 vliegtuigen zouden moeten kunnen opereren, die bovendien sneller gelanceerd konden worden dan voorheen. De schepen zouden verder tot 25 procent van alle reserveonderdelen van de vliegtuigen standaard aan boord moeten hebben. De nieuwe klasse vliegdekschepen zou in oorlogstijd moeten kunnen overleven door de inzet van veel luchtafweer en bepantsering. Bovendien moesten de schepen lang mee kunnen gaan en de potentie hebben om ingrijpende moderniseringen te ondergaan.

BuShips slaagde er in om aan al deze wensen te voldoen en toen USS Essex op 31 december 1942 in dienst werd gesteld, beschikte de Amerikaanse marine over een carrier die volledig aan haar eisen voldeed. USS Essex kon 100 gevechtsvliegtuigen meenemen, die dankzij een buitenboordlift snel van het vliegdek naar het hangaardek konden worden verplaatst. Voorheen werd dit gedaan door binnenboordliften, die als grootste nadeel hadden dat zij een groot gat maakten in het vliegdek als zij op hangaardekniveau stonden of bewogen. Alleen USS Wasp (CV-7) beschikte tot dat moment over een buitenboordlift en deze was als heel nuttig ervaren. Verder bleken de vliegdekschepen zeer goed te kunnen overleven, ook tijdens de hevigste zeeslagen. Dit zou blijken toen zowel USS Franklin als USS Bunker Hill de zwaarste Japanse kamikaze- en bomaanvallen konden incasseren en op eigen kracht konden terugkeren naar een veilige haven. Na de oorlog werden de Essex-klasse vliegdekschepen verschillende malen ingrijpend verbouwd waarmee werd aangetoond dat de carriers ook hier zeer geschikt voor waren. Bovendien gingen de meeste van de Essexen ruim 30 jaar mee.

In de loop van 1940 werden de eerste Essex-klasse schepen besteld bij twee verschillende werven. Na de Japanse aanval op Pearl Harbor, op 7 december 1941, werden er meer besteld bij nog drie bouwwerven omdat de eerste twee niet zo snel aan de vraag konden voldoen. Bovendien kregen de Essex-klasse vliegdekschepen op alle werven prioriteit omdat president Franklin Delano Roosevelt en de US Navy inzagen dat vliegdekschepen het verschil zouden gaan maken tijdens de Tweede Wereldoorlog. Om aan de vraag naar vliegdekschepen te voldoen na het verloren gaan van USS Lexington (CV-2), USS Yorktown (CV-5), USS Hornet (CV-8) en USS Wasp (CV-7) in 1942 en de oplevering van voldoende Essex-klasse schepen, werd een negental lichte kruisers van de Cleveland-klasse omgebouwd tot de Independence-klasse lichte vliegdekschepen.

In totaal bestelde de US Navy 32 Essex-klasse vliegdekschepen waarvan er zes na de Tweede Wereldoorlog geannuleerd werden en waarvan er twee tijdens de bouw afbesteld werden. De overgebleven 24 schepen werden na 7 december 1941 zo snel gebouwd dat er maar liefst achttien nog tijdens de Tweede Wereldoorlog in dienst kwamen. De totale bouwtijd van bijvoorbeeld USS Yorktown (CV-10) bedroeg slechts 16,5 maanden. In 1943 en 1944 kwam om de twee maanden een Essex-klasse carrier de Amerikaanse zeestrijdkrachten in de Pacific versterken. Dit was bovenop de negen Independence-klasse lichte vliegdekschepen die alle in 1943 in de vaart kwamen. De Japanners werden vanaf die tijd dan ook in het defensief gedwongen en uiteindelijk verpletterend verslagen.

Definitielijst

kamikaze
Een kamikaze-piloot stortte zich met bommen aan boord op het vijandelijk doel, met name op Amerikaanse schepen. Men deed dit voor de goede zaak en een mooiere dood was niet denkbaar….. Enkele duizenden kamikaze-piloten vonden zo de dood.

Pagina navigatie

Afbeeldingen


USS Hornet (CV-12) bij Okinawa, 27 maart 1945.
(Bron: Courtesy of Michael W. Pocock)


USS Essex in de Pacific, mei 1943.
(Bron: Courtesy of Michael W. Pocock)


USS Franklin bij Norfolk, 21 februari 1944.
(Bron: Courtesy of Michael W. Pocock)


USS Bennington tijdens de opwerkperiode, 20 oktober 1944.
(Bron: Wikipedia)


USS Bon Homme Richard bij New York, 9 januari 1945.
(Bron: Courtesy of Michael W. Pocock)

Informatie

Artikel door:
Peter Kimenai
Geplaatst op:
02-06-2014
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2017
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.