Luchtaanval op Wangerooge

De luchtaanval

Om 16:47 uur werd op Wangerooge eindelijk een vooralarm afgegeven door de centrale seinpost op het eiland, die berichten had ontvangen van seinposten aan de vaste wal. Dit alarm was gericht aan de burgerbevolking, die zich meteen naar de schuilkelders begaf. Een aantal van de burgers kwam echter te laat om een veilig heenkomen te vinden. Om 16:59 wierpen de Mosquito`s van de eerste aanvalsgolf hun brandbommen af die de doelen voor de bommenwerpers markeerden. Nog geen minuut later werden de geallieerde vliegtuigen door enkele Duitse luchtafweerkanonnen onder vuur genomen, maar de meeste militairen zochten dekking in de bunkers. Ook een groot aantal van hen kwam echter te laat. Pas op het moment dat de eerste bommen afgeworpen werden, gingen de luchtalarmsirenes op het eiland af. Het gillende geluid van de sirenes vermengde zich met het steeds sterker wordende geluid van de luchtarmada. Seconden later overstemden de explosies van de eerste bommen al deze geluiden inclusief de rinkelende telefoons en schreeuwende stemmen van militairen, burgers en dwangarbeiders.

De eerste aanvalsgolf was gericht op de oostzijde van het eiland. Achter deze groep volgden onmiddellijk de Mosquito`s van de tweede groep die hun markeerbommen lieten vallen boven doelen aan de westzijde van het eiland. De geallieerde bommenwerpers van deze eerste en tweede aanvalsgolven konden hun bommenlast nog nauwkeurig gericht afwerpen. De richters van de volgende aanvalsgolven werden echter verblind door de tonnen zand die door de eerder afgeworpen bommen werden opgeworpen, tot een hoogte van wel enkele kilometers. Met deze latere aanvalsgolven naderde het noodlot van het dorp dat onder de immense rook- en zandwolken schuil ging. De gehele aanval duurde slechts vijftien minuten, maar in deze korte tijd wisten de geallieerde vliegtuigen ruim 6.000 bommen af te werpen.

De Nederlandse dwangarbeider Daan Smit over het bombardement: "toen het bombardement begon, liepen wij buiten het dorp. Het was aan het einde van onze werkdag en onder toezicht van een soldaat gingen we in colonne terug naar onze barakken. Plotseling waren daar die vliegtuigen. Bij de eerste aanval gooiden ze vuurbommen, waarmee ze de aanvalsdoelen markeerden en vervolgens kwamen die zware vliegtuigen er achteraan. En die gooiden me daar wat naar beneden, onbeschrijfelijk. Wij stoven met een man of wat een bunker in, maar dit bleek een bunker voor munitie te zijn. Allemaal kisten met doodskoppen er op. Dus wij naar buiten gevlucht, maar toen kwamen wel de bommen moet je rekenen. Het was een hel, allemaal zand en ik dacht dat ik zou stikken. Ik had me op mijn buik tegen het duin gedrukt en het duurde maar heel even voor ik helemaal bedolven was. Duitse soldaten hebben me met de handen uitgegraven. Ik had gewoon mazzel dat die knapen vlakbij waren en dat ze me hoorden, want achteraf bleek dat er ook takken bovenop me lagen. Ik herinner me dat een van onze jongens verderop lag. Die kon geen woord meer uitbrengen. Zo waren er trouwens wel meer, het was een shocktoestand. Verderop lag een van onze jongens met zijn beide benen eraf. En gek hŤ, maar we waren opeens allemaal anti-Engels, hoewel dat toch onze bevrijders waren. Maar ja, zo reageert een mens dan zeker."

Het bombardement had het burgerleven en de militaire organisatie op Wangerooge in een chaos veranderd. Het dorp lag grotendeels in puin, bunkers waren door voltreffers vernietigd en de gevangenenbarak, waarin onder meer een aantal Groningers had gehuisd, was van de aardbodem weggevaagd. De verliezen waren aan alle zijden groot. Militairen, burgers en gevangenen hadden allen dezelfde doodsnood meegemaakt. Overal op het eiland werd dan ook eendrachtig hulp aan elkaar geboden. De heer Smit hierover: "de organisatie was helemaal weg, evenals onze barak trouwens. We zijn naar het dorp gegaan om daar te helpen. Wij wilden overal wel helpen. Het dorp lag plat, het brandde er en overal waren mensen druk in de weer. Het was ieder voor zich, maar je hielp ook waar je tegenaan liep. Het was ook een schitterende gelegenheid om brood te gappen, want we verrekten voortdurend van de honger."

Pagina navigatie

Afbeeldingen


Het bombardement op Wangerooge, 25 april 1945.
(Bron: Juno Beach)


Nog een opname van de luchtaanval.
(Bron: National Archives)


Het bommentapijt op Wangerooge.
(Bron: Mellumrat)


Verwoesting op Wangerooge.
(Bron: Insel Rundgang)

Informatie

Artikel door:
Peter Kimenai
Geplaatst op:
07-04-2015
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2017
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.