Pyle, Ernie

Eerste oorlogsjaren, 1940-1943

Londen tijdens de Blitz

Op 9 december 1940 arriveerde Ernie Pyle in Engeland, dat nog als enige West-Europese land standhield tegen nazi-Duitsland. De Amerikaan wilde de Blitz op Londen, de bombardementen van de Luftwaffe op de Engelse hoofdstad, ervaren. De stad was op 7 september 1940 voor het eerst getroffen. Na dagenlang door de stad rondgeslenterd te hebben zonder dat er iets gebeurde, maakte Ernie op 29 december zijn eerste bombardement mee. Het was ťťn van de meest destructieve die Londen zou treffen en waarbij meer dan 160 burgers sneuvelden. Vanaf een hoog balkon keek hij urenlang naar het schouwspel boven de skyline van de stad. In een artikel beschreef hij dat als “het meest mooie uitzicht dat ik ooit heb gezien”. Het was zijn eerlijke uiting van hoe hij de fel gekleurde explosies en vlammenzeeŽn beleefde, alsof hij toekeek bij een uitbundige vuurwerkshow op Independence Day. Tegelijkertijd uitte hij in zijn columns grote sympathie en bewondering voor de standvastige houding van de Londenaren tijdens de Blitz. In de Verenigde Staten werden zijn teksten positief onthaald. Zijn stuk over het bombardement op Londen werd overgenomen door de prestigieuze The New York Times.

Teruggekeerd in Albuquerque, in maart 1941, werd Ernie onthaald als een beroemdheid. Op straat wilden mensen hem de hand schudden of met hem op de foto. Met Jerry ging het ondertussen niet goed: ze ondernam een zelfmoordpoging en kampte met een ernstige maagbloeding als gevolg van alcoholvergiftiging. Ernie nam van september tot december 1941 verlof om haar te verzorgen, hoewel hij voor haar in haar toestand weinig kon betekenen. Daarna maakte hij plannen voor een grote reis, die hem onder andere naar China, Nederlands-IndiŽ en AustraliŽ zou brengen. Hij kwam echter niet verder dan San Francisco, omdat de autoriteiten hem geen toestemming gaven naar Honolulu te vliegen. Dat had niets met hemzelf te maken, maar vermoedelijk was het de wraak van het ministerie van Buitenlandse Zaken op negatieve stukken van Scripps-Howard over Roosevelts buitenlandse politiek. De daaropvolgende eerste maanden van 1942 viel Ernie in een depressie en in april scheidde hij van zijn vrouw.

Gedwarsboomd om als correspondent af te reizen naar OceaniŽ en Zuidoost-AziŽ, besloot Pyle zich een dag na de scheiding aan te melden bij de marine. Vanwege zijn geringe lengte werd hij echter afgewezen. Ondanks zijn ziekelijke aard en broze voorkomen, kwam hij wel door de fysieke test van het leger. Maar in plaats van in dienst te treden, besloot hij opnieuw af te reizen naar het Verenigd Koninkrijk om daar verslag te doen van de Amerikaanse troepenopbouw. Zijn land had zich na de Japanse aanval op Pearl Harbor op 7 december 1941 aangesloten bij de geallieerden. Vier maanden lang verbleef Ernie in Groot-BrittanniŽ waar hij meerdere legerkampen bezocht waar Amerikaanse troepen hun vuurproef aan het front afwachtten. Zijn columns, waarin hij het soldatenleven en de omgang met de Britten beschreef, werden goed gelezen door de ouders van uitgezonden jongens en andere achterblijvers aan het thuisfront. Van zijn bazen kreeg Pyle daarom toestemming om een half jaar langer te blijven.

Geallieerde invasie van Noord-Afrika

Operatie Torch, de geallieerde invasie van Frans Noord-Afrika, ging van start op 8 november 1942. Het was de eerste militaire operatie waar de Amerikanen actief aan deelnamen. Twee dagen later arriveerde Ernie Pyle per konvooi in de regio, maar het duurde nog tot 23 november voordat hij voet aan land zette in de Algerijnse havenstad Oran. Al voor zijn aankomst was de stad door Amerikaanse troepen veroverd op Vichy-Franse troepen en het front had zich oostwaarts naar TunesiŽ verplaatst, dat door het Duitse leger was binnengevallen. Pyle besloot niet de troepen te volgen, maar vooralsnog in Oran te blijven. Hij schreef er een kritische column over hoe het onervaren en slecht uitgeruste Amerikaanse leger nog maanden nodig had om de Duitsers te verslaan en over het zachte beleid tegenover de overwonnen Franse collaborateurs. Het kritische stuk passeerde desondanks de censuur en zorgde voor politieke commotie in de Verenigde Staten.

Op de Amerikaanse luchtbasis Biskra, in de woestijn op ruim 400 kilometer afstand van Algiers, maakte Ernie drie uur na zijn aankomst in januari 1943 een Duits bombardement mee. Zoals hij zich in zijn tijd als luchtvaartcorrespondent liet inspireren door de verhalen van vliegeniers, zo vormden in Biskra de ervaringen van leden van de luchtmacht het onderwerp van zijn columns. Strategische en politieke evaluaties liet hij over aan zijn collega’s. De dood van militairen of juist hoe ze overleefden, vormden vaak de rode lijn in zijn stukken. Hij schreef bijvoorbeeld over hoe een gesneuvelde piloot op de basis uit zijn B-17 Flying Fortress werd gehaald, nadat hij met het toestel een noodlanding had gemaakt. En over de wonderlijke terugkeer van een andere B-17 met zijn complete bemanning, die al verloren gewaand was. In zijn teksten liet hij zijn eigen ervaringen en emoties duidelijk naar voren komen, zoals hij dat in zijn vooroorlogse columns ook altijd gedaan had.

Na zijn verblijf op de vliegbasis sloot Ernie zich eind januari 1943 aan bij troepen van het II Corps van het Amerikaanse leger in Centraal-TunesiŽ. Hoewel hij zelf geen militair was (correspondenten mochten geen wapens dragen), werd hij toch snel geaccepteerd door de mannen, die hem beschouwden als “een van de jongens”. Hij genoot hun respect niet enkel omdat hij belangstelling voor de gewone soldaat toonde en gemakkelijk een gesprek begon, maar ook omdat hij geen voorkeursbehandeling eiste en leefde zoals zij leefden. Pyle at uit dezelfde veldkeuken, groef schuttersputjes en sliep op de grond. Dit ruige leven deed hem goed en leverde voldoende inspiratie op voor zijn columns. “Ernie is daar waar de gevechtstroepen zijn”, zo verklaarde Lee Miller, “slapend met zijn kleren aan op de grond, doodvriezend, een maand lang zonder bad, enzovoorts. Zijn verslag van het leven van onze troepen […] is naar mijn mening geweldig krantenmateriaal.”

Het ongecompliceerde soldatenleven en de spanning van de oorlog trokken Ernie aan, maar dat hieraan ook minder romantische kanten zaten, werd door hem niet genegeerd. De heimwee, het eindeloze wachten, de afwezigheid van vrouwen en de angst voor wat zou komen, waren ook onderwerpen waar hij over schreef. Diep van binnen haatte hij de oorlog en daaraan zou hij gaandeweg steeds meer uiting geven in zijn columns. Zijn eerste negatieve ervaring had hij in februari 1943 gedurende de slag om de Kasserinepas in het Atlasgebergte. Daar doorbrak het Afrikakorps van Feldmarschall Erwin Rommel de Amerikaanse linie en bracht het de Amerikanen grote verliezen toe, zowel in menselijke als materiele zin. Zoals hij altijd zou blijven doen, nam Pyle het in zijn columns op voor de frontsoldaten, die volgens hem niets kwalijk te nemen was. Op 24 februari was de pas weer in geallieerde handen. Na het Kasserine-debacle verbleef Ernie korte tijd in Algiers, waarna hij terugkeerde naar het front. Tussendoor, op 10 maart 1943, hertrouwde hij vanaf afstand met Jerry. Zij had een poos bij de nonnen doorgebracht, wat haar goed gedaan had.

Tijdens de geallieerde voorjaarscampagne in TunesiŽ, die van start ging op 22 april 1943 en op 13 mei leidde tot de geallieerde overwinning in Noord-Afrika, trok Pyle enkele dagen op met de Amerikaanse 1st Infantry Division, die het bijzonder zwaar te verduren kreeg bij de opmars richting Bizerte aan de noordkust van TunesiŽ. De kale, gefortificeerde heuvels moesten stuk voor stuk veroverd worden op de Duitsers. Ernie was onder de indruk van de infanteristen, gewone jongens die zich in korte tijd hadden ontwikkeld tot keiharde strijders. Hij noemde ze in een column “the mud-rain-frost-and-wind boys… that wars can’t be won without”. Terwijl het in de meeste nieuwsberichten voornamelijk ging over de commandanten en individuen die heroïsche daden verrichtten, groeide Ernie Pyle uit tot de pleitbezorger van de “god-damned infantry”, de gewone infanteristen die hij als underdog beschouwde en de heldenstatus wilde geven die ze verdienden.

Teruggekeerd in Algerije moet het Pyle duidelijk zijn geworden dat zijn reputatie hem vooruit gesneld was. Lezers beschouwden hem als een persoonlijke vriend en hadden hem massaal post gestuurd, waaronder pakketjes met sigaretten om uit te delen aan de troepen zeep en lekkernijen. Veel bezorgde ouders stuurden hem ook brieven met de vraag of hij kon uitkijken naar hun zoon, terwijl ouders van gesneuvelde jongens steun zochten bij hem. Er arriveerde zoveel post dat Pyle lang niet alles individueel kon beantwoorden, maar in twee columns bedankte hij zijn lezers hartelijk voor hun brieven en pakketjes. Intussen was hij door Time uitgeroepen tot “Amerika’s meest gelezen oorlogscorrespondent”. Waren zijn columns in november 1942 nog verschenen in 42 kranten; in april 1943 waren dit er 122 met een afzet van in totaal 9 miljoen, waarbij het aantal werkelijke lezers nog veel hoger was. Uitgevers van boeken en zelfs Hollywood toonden belangstelling voor zijn werk, zodat hij zich over zijn financiŽn geen zorgen meer hoefde te maken. Een groot deel van zijn inkomsten gedurende oorlogstijd zou hij investeren in War Bonds (oorlogsaandelen) en delen met vrienden en familie.

Definitielijst

Flying Fortress
Bijnaam voor de Amerikaanse B-17 bommenwerper, vanwege zijn zware (verdediging) bewapening.
geallieerden
Verzamelnaam voor de landen / strijdkrachten die vochten tegen Nazi-Duitsland, ItaliŽ en Japan gedurende WO 2.
invasie
Gewapende inval.
Luftwaffe
Duitse luchtmacht.
nazi
Afkorting voor een nationaal socialist.
Operatie Torch
Geallieerde amfibische landingen in Marokko en Algerije op 8 November 1942. Voorgaande namen van Torch zijn (zie) Gymnast en Super-Gymnast.

Pagina navigatie

Afbeeldingen


St Paul’s Cathedral houdt stand tijdens het bombardement van 29 december 1940. Pyle deed verslag van deze gebeurtenis.
(Bron: Wikimedia Commons)


Amerikaanse troepen in een landingsvaartuig onderweg naar het strand bij Oran in Algerije, waar Ernie Pyle ook aan land zou gaan.
(Bron: Imperial War Museums)


Amerikaanse troepen in de Kasserinepas in het Tunesische Atlasgebergte, waar ze in februari 1943 grote verliezen leden.
(Bron: U.S. Army Military History Institute)


Pyle genoot het respect van militairen omdat hij geen voorkeursbehandeling eiste en leefde zoals zij leefden. Hij at dezelfde rantsoenen.
(Bron: Indiana University)

Informatie

Artikel door:
Kevin Prenger
Geplaatst op:
20-02-2017
Laatst gewijzigd:
11-03-2017
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2017
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.