Pyle, Ernie

Aan het Europese front, 1943-1944

Italiaanse campagne

Het roerige stadsleven in Algiers, inclusief alle sociale verplichtingen en de grote belangstelling die hem ten deel viel, werd Ernie algauw teveel. Hij zocht zijn toevlucht in een Amerikaans legerkamp in Zeralda, ongeveer twintig kilometer verwijderd van de Algerijnse hoofdstad. Het duurde niet lang voordat de geallieerden een nieuwe operatie lanceerden, die gericht was op SiciliŽ. Het Italiaanse eiland in de Middellandse Zee zou dienen als springplank voor de invasie van het Italiaanse vasteland, dat geregeerd werd door Hitlers bondgenoot Benito Mussolini. De landing, met de codenaam Husky, vond plaats op 10 juli 1943. Ernie Pyle was enkele dagen eerder door het leger vanuit Algiers overgebracht naar Bizerte, waar hij aan boord ging van vlaggenschip USS Biscayne. Aan boord van het schip was Pyle getuige van het uitvaren van de aanvalsvloot en de landing op SiciliŽ. Zelf zou hij pas anderhalve week later van boord gaan.

Eenmaal aan land ging Pyle Lieutenant General Pattons Seventh U.S. Army achterna richting Palermo en hoofddoel Messina. Gedurende zijn verblijf op SiciliŽ werd de journalist een week opgenomen in een veldhospitaal van de 45th Infantry Division. De diagnose was "battlefield fever", volgens artsen veroorzaakt door "teveel stof, slecht eten, te weinig slaap, uitputting en de onbewuste zenuwspanning die iedereen overkomt in de frontlinie". Na voldoende hersteld te zijn, trok hij op met troepen van het U.S. II Corps en was hij getuige van zware gevechten in het bergachtige gebied in het midden van SiciliŽ. Toen hij halverwege augustus arriveerde in Messina was de slag voorbij en het volledige eiland in geallieerde handen. De strijd op SiciliŽ had op Ernie een grote indruk gemaakt. Hij zag er meer gesneuvelde militairen dan in Noord-Afrika. In het legerhospitaal was hij getuige van hoe ernstig verminkte gewonden binnengebracht werden. In zijn columns prees hij het goede werk van artsen en verplegers en gaf hij het thuisfront daarmee de troost dat de slachtoffers in elk geval in goede handen waren en een grote kans op genezing hadden.

Gedurende zijn verblijf in SiciliŽ werd Ernie ook steeds vaker geconfronteerd met shellshock. Soldaten waren psychisch volledig lam geslagen door het voortdurende oorlogsgeweld. Het was ook gedurende deze tijd dat George Patton twee soldaten die leden aan shellshock, uitmaakte voor lafaards en hen in het gezicht sloeg. Ernie zou Patton verafschuwd hebben. "Pattons gescheld, opzichtigheid en volledige veronachtzaming voor de waardigheid van het individu was het volledige tegenovergestelde van Ernieís zachtaardige karakter", zo verklaarde een vriend van hem. In Ernieís columns was Patton de grote afwezige. Anders dan Patton begreep de gevoelige journalist wat militairen met shellshock doormaakten. Het viel hem zelf ook steeds zwaarder om in oorlogsgebied te verkeren. Wat hij eerst nog als een avontuur had ervaren, werd voor hem steeds meer een beproeving. Vermoeidheid, darmproblemen en depressie overvielen hem. "Op bijzonder trieste dagen is het bijna onmogelijk voor mij om te geloven dat iets zulke massaslachting en ellende waard is", zo schreef hij in een brief aan Jerry.

Na 128 dagen overzee geweest te zijn, was het voor Pyle tijd om naar huis terug te keren. Op 7 september 1943 landde hij in New York. Ondertussen drukten 149 kranten zijn column af en was de bescheiden Pyle uitgegroeid tot een nationale beroemdheid. Journalisten joegen op een quote van hem en hij werd bedolven onder uitnodigingen voor openbare optredens en interviews. Voor vier weken lang trok hij zich terug in Albuquerque, waar het met Jerry opnieuw niet goed ging. Ze was weer begonnen met drinken en werd enkele dagen in het ziekenhuis opgenomen vanwege alcoholvergiftiging. Gedurende Ernieís verblijf in de Verenigde Staten werd op 28 oktober ook zijn boek ĎHere Is Your Warí, over zijn tijd in Noord-Afrika, gepubliceerd. Het boek was algauw uitverkocht en werd door The New York Times een "belangrijk, [Ö] diep menselijk portret van de Amerikaanse soldaat in actie" genoemd. Het zou in opdracht van de afdeling public relations van het leger verfilmd worden als ĎThe Story of G.I. Joeí. De film kwam twee maanden na Ernieís overlijden in 1945 uit.

Op 9 november 1943 ontmoette Ernie ťťn van zijn meest bekende lezers, namelijk presidentsvrouw Eleanor Roosevelt. De first lady had hem op de thee uitgenodigd in het Witte Huis. Als columninste en de moeder van vier zoons die in het leger dienden, was ze erg geÔnteresseerd in Pyleís werk. Ze stelde hem voor om zijn volgende columns vanuit de Pacific te schrijven en verslag te doen van de Amerikaanse strijd tegen Japan. Pyle keerde datzelfde jaar echter nog terug naar "zijn jongens" in Europa, waar de strijd zich had verplaatst naar het Italiaanse vasteland. Met Napels als vertrekpunt volgde hij vijf maanden lang de opmars van het U.S. Fifth Army door ItaliŽ. De Italianen hadden zich al op 8 september 1943 overgegeven, maar het Duitse leger was het land vanuit het noorden binnengevallen en bood felle weerstand in het veelal bergachtige gebied waardoorheen de geallieerden moesten oprukken. Het zou nog tot 2 mei 1945 duren voordat aan de strijd om ItaliŽ een eind kwam.

Ernieís meest geroemde column, getiteld ĎThe Death of Captain Waskowí, schreef hij op 10 januari 1944. De column ging over de dood van Captain Henry T. Waskow, een compagniecommandant van de 36th Infantry Division. Op 14 december 1943 sneuvelde hij gedurende gevechten in bergachtig gebied, ongeveer 70 kilometer ten noordwesten van Napels. Zijn lichaam werd enkele dagen later, tegelijkertijd met dat van andere gedode militairen, op de rug van een ezeltje opgehaald. Ernie beschreef hoe zijn mannen treurden om het verlies van hun geliefde commandant. Het ontroerende stuk werd gepubliceerd op de volledige voorpagina van The Washington Daily News. Het werd voorgelezen op de radio en overgenomen door tal van kranten en tijdschriften. Het werd ook herdrukt ter promotie van War Bonds. Een andere door Ernie in ItaliŽ geschreven column, waarin hij pleitte voor de invoering van een fight pay, vergelijkbaar met de voor vliegeniers al gebruikelijke flight pay, werd behandeld in het Amerikaanse Congres. Dat resulteerde in een wet, ook wel de Ernie Pyle bill genoemd, die 50% bijbetaling regelde voor militairen in actieve gevechtsdienst.

De laatste standplaats van Pyle in ItaliŽ was de kustplaats Anzio, ongeveer 55 kilometer ten zuiden van Rome. Geallieerde troepen waren hier op 22 januari 1944 aan land gegaan ter omzeiling van de Gustavlinie. Ze werden ingesloten door het Duitse leger en het duurde nog tot 5 juni voordat de Italiaanse hoofdstad bevrijd werd. Pyle arriveerde op 25 februari op het landingsstrand van Anzio. Hoewel het hem zwaar viel opnieuw in oorlogsgebied te zijn, bleef hij vier weken in de stad. Het had niet veel gescheeld of hij zou hier omgekomen zijn, toen op 17 maart de villa waarin hij en andere journalisten ondergebracht waren gebombardeerd werd door de Luftwaffe. Een 500-ponder sloeg in net naast het gebouw waarin Ernie op de bovenste verdieping lag te slapen. Zijn collegaís, die allemaal veilig op de begane grond verbleven, vreesden het ergste, maar ook Pyle was ongedeerd. Een muur was op zijn bed gevallen, waarin hij enkele seconden eerder nog gelegen had. Hij was erg geschrokken, maar liet zich niet uit de weg slaan, want een grootscheepse geallieerde operatie naderde.

Geallieerde landing in NormandiŽ

In april 1944 keerde Pyle terug naar Londen. Na op 1 mei 1944 met het winnen van de Pulitzerprijs in de voetsporen van zijn voorbeeld Kirke Simpson getreden te zijn, verruilde hij een dag later de Britse hoofdstad voor het platteland. Daar bracht hij voor enkele dagen een bezoek aan een Amerikaans Tank Destroyer Battalion en een B-26 Bomb Squadron. Omdat er weinig gebeurde, kostte het Ernie moeite om interessante columns te schrijven. Daar zou op 6 juni 1944 verandering in komen, toen geallieerde troepen landden op de Normandische kust. Pyle behoorde niet tot de selecte groep van 28 journalisten die op de eerste dag, D-Day, met de aanvalsmacht aan land ging, maar arriveerde op 7 juni op Omaha Beach in een Landing Craft Assault (LCA). Het front lag inmiddels enkele kilometers landinwaarts, maar op het strand lagen nog de sporen van de strijd: uitgeschakeld oorlogsmaterieel plus de lichamen van gesneuvelde Amerikaanse militairen.

"Ik maakte een wandeling langs de historische kust van NormandiŽ in Frankrijk", zo schreef Ernie in een column alsof hij een tekst voor in een reisgids schreef. "Het was een mooie dag om te struinen langs de branding. Mannen lagen te slapen op het zand, sommige van hen voor eeuwig. Mannen dreven in het water, maar ze wisten niet dat ze in het water lagen, want ze waren dood." Deze omfloerste, haast poŽtische manier om de gruwelen van de oorlog voor het voetlicht te brengen, was Pyleís handelsmerk geworden. De ergste horror liet hij weg, wetende dat hij hiermee de familieleden van soldaten zou verontrusten. Altijd prees hij de inzet van militairen en bood hij de natie troost gedurende zware tijden. Overigens moest hij ook rekening houden met de militaire censuur, die van journalisten een pro-Amerikaanse toon eiste. Voor Pyle was dat echter iets vanzelfsprekends: kwaad spreken over Amerikaanse militairen kwam niet in hem op. Dat dit hem geliefd maakte, bleek wel uit het feit dat gedurende de dagen na D-Day 90% van de brieven aan de kantoren van Scripps-Howard de vraag bevatte of Ernie de geallieerde landing overleefd had.

Gedurende de verdere campagne in NormandiŽ trok Pyle eerst op met de 9th Infantry Division tijdens de verovering van Cherbourg. Hoewel hij al veel gezien had, was hij overweldigd door de heftigheid van de gevechten en het dodenaantal van de strijd in NormandiŽ. "Dit van heg-naar-heg-gedoe is een soort van oorlogsvoering waar we niet eerder mee te maken kregen", zo schreef hij aan een vriend, "en ik heb meer dode Duitsers gezien dan ooit in mijn leven. Amerikanen ook, maar lang niet zoveel als Duitsers." Hij bevond zich vaker onder vijandelijk vuur dan ooit en sinds het bombardement in Anzio schrok hij op bij het geluid van elk overvliegend vliegtuig. Zijn maagkwaal speelde weer op en hij had moeite met slapen. Lichamelijk en geestelijk uitgeput, verbleef hij korte tijd in de achterhoede bij een eenheid die zich bezighield met de reparatie van wapens. Op 17 juli 1944 prijkte zijn portret op de cover van Time Magazine met als headline "Hij houdt van mensen en haat oorlog".

Het bloed stroomde waar het niet gaan kon en Pyle keerde later die maand alsnog terug bij de fronttroepen. Hij volgde de 4th Infantry Division gedurende operatie Cobra, die van 25 juli tot 31 juli 1944 duurde en het uitbreken uit NormandiŽ als doel had. Vanaf een schijnbaar veilige afstand was hij getuige van het geallieerde bombardement op Saint-LŰ. Hij voelde de explosies tot diep in zijn binnenste nadreunen. Het was een sensatie die hij nog niet eerder meegemaakt had. Meerdere bommen waren eerder gedropt dan de bedoeling was en hadden een chaos aangericht. Hoewel hij zelf het bombardement ongeschonden doorkwam, gold dat niet voor veel manschappen die zich in de omliggende velden hadden bevonden. Niet minder dan 111 man sneuvelde en bijna 500 man raakte gewond. Ernieís oordeel over de desastreuze blunder was mild. "Na de verbittering kwam de nuchtere herinnering dat het Air Corps de sterke rechterhand is die ons voorgaat", zo schreef hij in zijn column. "Iedereen maakt fouten." Het was een kritiekloze houding, kenmerkend voor de oorlogsverslaggeving tijdens de Tweede Wereldoorlog, die latere verslaggevers in onder andere Vietnam, Irak en Afghanistan loslieten.

Maar ondanks zijn relativerende woorden, had het bombardement een enorme indruk op Pyle gemaakt. Hij was er letterlijk ziek van en werd overvallen door depressie. "Dat bombardement", zo vertelde hij zijn vriend en zaakwaarnemer Miller, "was het meest gruwelijke dat ik ooit doorstaan heb." Hij vreesde zijn verstand te verliezen als hij nog eens zoiets moest doorstaan. Na op 25 augustus 1944 deelgenoot te zijn geweest van de bevrijding van Parijs, nam hij het besluit naar huis terug te keren. "Ik ben er te lang in ondergedompeld geweest", zo schreef hij verontschuldigend in zijn column, die inmiddels door naar schatting 40 miljoen lezers gelezen werd. "Mijn geest is wankel en mijn verstand verward. De pijn is uiteindelijk te groot geworden."

Definitielijst

D-Day
De dag dat de invasie van West-Europa plaatsvond op 6 juni 1944. Na een lange misleidingsoperatie vielen de geallieerden op vijf plaatsen op de Normandische kust de stranden binnen om zo hun opmars naar Nazi-Duitsland te beginnen. Hoewel D-Day vaak als Decision Day wordt gezien, is dit niet geheel correct. De D staat in dit geval gewoon voor Day, in het militaire jargon wordt namelijk gesproken van een operatie op Dag D, beginnend op Uur U.
geallieerden
Verzamelnaam voor de landen / strijdkrachten die vochten tegen Nazi-Duitsland, ItaliŽ en Japan gedurende WO 2.
invasie
Gewapende inval.
Luftwaffe
Duitse luchtmacht.
operatie Cobra
Codenaam voor de Amerikaanse uitbraak uit NormandiŽ, juli 1944.

Pagina navigatie

Afbeeldingen


Pyle met de bemanning van een tank van het Amerikaanse 191st Tank Battalion in Anzio in ItaliŽ.
(Bron: Signal Corps U.S. Army)


Pyle schrijft in NormandiŽ een column.
(Bron: Indiana University)


Duitse foto van de verwoesting van Saint-LŰ in de zomer van 1944. Pyle was tijdens het bombardement op de stad getuige van hoe Amerikaanse soldaten door hun eigen bommenwerpers getroffen werden.
(Bron: Bundesarchiv)


Op de cover van Time Magazine van 17 juli 1944 prijkte het portret van Ernie Pyle.
(Bron: Time Magazine)

Informatie

Artikel door:
Kevin Prenger
Geplaatst op:
20-02-2017
Laatst gewijzigd:
11-03-2017
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2017
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.