Japanse slagschepen van de Yamato-klasse

Shinano

Na de verloren Slag bij Midway kreeg het Yokosuka Naval Arsenal bij Tokyo, opdracht om de Shinano af te bouwen als vliegdekschip. De Japanse Keizerlijke Marine had bij de zeeslag, die van 3 tot 7 juni 1942 duurde, vier vliegdekschepen verloren en die moesten zo snel mogelijk vervangen worden. Om diezelfde reden kreeg het Kure Naval Arsenal bevel om te stoppen met de bouw van het vierde Yamato-klasse slagschip zodat de 20.000 ton bouwmateriaal, die al gebruikt was, bij de bouw van nieuwe vliegdekschepen gebruikt kon worden. De Shinano was ongeveer 45 procent afgebouwd en werd voorbestemd om te fungeren als zwaarbewapende hulpcarrier en tanker met het beperkte aantal vliegtuigen van 47 in plaats van dienst te gaan doen als vlootvliegdekschip. Dan had een gedeelte van de al afgebouwde romp weer gesloopt moeten worden. De Japanse marine wilde het dok waar de Shinano in gebouwd werd echter zo snel mogelijk vrijmaken om de kiel te kunnen leggen van een nieuw vliegdekschip.

De Shinano zou begin 1945 opgeleverd moeten worden, maar eind 1944 eiste de Japanse marine dat het vliegdekschip vier maanden eerder klaar zou zijn. In november 1944 was de klus geklaard en werd de Shinano afgeleverd aan de marine. Het schip had een lengte over alles van 265,8 meter en beschikte over 8 x 2 12,7cm Type 89 kanonnen, die ingezet konden worden tegen zowel lucht- als oppervlakte doelen, 35 x 3 25mm Type 96 luchtafweermitrailleurs en 12 x 28 12cm luchtdoelraketten. Er waren ruim 2.500 bemanningsleden nodig om het schip operationeel te houden. De gehele voortstuwingsinstallatie en de nautische eigenschappen bleven hetzelfde als die van haar halfzusters Yamato en Musashi. De werf had echter een groot aantal testen door tijdgebrek niet kunnen uitvoeren. Zo waren de waterdichte schotten en spanten niet met luchtdruktesten beproefd en hadden de lenspompen niet gedraaid. Bovendien was veel laswerk gehaast uitgevoerd en kon het vliegdekschip nog geen vliegtuigen aan boord nemen.

Aan het einde van de middag van 28 november 1944 kreeg commandant Captain Toshio Abe opdracht om de Shinano over te varen van Yokosuka naar het Kure Naval Arsenal. Daar zou het vliegdekschip nautische hulpmiddelen, vliegtuigbrandstof en munitie aan boord krijgen en zou het vliegdek afgewerkt worden zodat de vliegtuigen aan boord genomen konden worden. Captain Abe was furieus omdat hij tijdens de oversteek niet kon beschikken over vliegtuigen die het vliegdekschip mee konden beschermen en omdat hij als escorte slechts drie torpedobootjagers meekreeg. Hij beval om het schip geheel te verduisteren en zette koers naar de Grote Oceaan. Het kleine smaldeel had Tokyo Bay nog maar enkele tientallen zeemijlen achter zich gelaten toen het om 20:48 uur ontdekt werd door de Amerikaanse onderzeeboot USS Archerfish. De commandant van de onderzeeboot, de 34-jarige uit North-Dakota afkomstige Captain Joseph F. Enright, gaf opdracht het vliegdekschip aan de oppervlakte te volgen omdat hij onderwater te langzaam zou zijn. Hij werd echter door de Japanners opgemerkt, maar niet als onderzeeboot geÔdentificeerd en Captain Abe gaf opdracht het vuur niet te openen. Hij wilde de confrontatie tot elke prijs vermijden omdat hij besefte dat de Shinano een tijger zonder tanden en klauwen was. Bovendien bevonden zich in het ruim van het nieuwe schip geheime kamikazewapens. Deze bestonden uit zes nieuwe Shinyo`s, met springkoppen uitgeruste torpedomotorboten en vijftig Okha`s, bemande raketvliegtuigen.

Captain Enright kon de Japanse schepen niet bijhouden, maar gokte erop dat die een zigzagkoers zouden gaan volgen zodat hij, als hij zijn zuidelijke koers aanhield, wederom contact met het vijandelijke schip zou maken. Deze aanname bleek juist te zijn want om middernacht kregen zijn uitkijken het vliegdekschip weer in het vizier. Enright hield nu een parallelle koers aan en kreeg drie uur later de gelegenheid om het Japanse superschip onder vuur te nemen. Dit kwam omdat de Shinano vaart had moeten minderen door een vastgelopen schroefaslager. De Amerikaanse onderzeebootcommandant vuurde, op een diepte van twintig meter varend, een salvo van zes torpedo`s af op het grote doel. Met tussenpozen van acht seconden ging de waaier onderwaterprojectielen op de Shinano af. Terwijl de Archerfish dook naar honderd meter hoorden de bemanningsleden duidelijk vier inslagen met tussenpozen van acht seconden.

De eerste torpedo trof het vliegdekschip om 3:16 uur aan stuurboord in het voorschip. Het projectiel ging dwars door een aantal koelruimten heen en kwam tot ontploffing in een lege vliegtuigbrandstoftank. De tweede torpedo trof ťťn van de stuurboordmachinekamers die meteen vol zeewater liep. Hierdoor kwam ťťn van de stuurboordschroeven tot stilstand. Het derde Amerikaanse onderwaterprojectiel trof de tweede stuurboordmachinekamer en er ontstonden op die hoogte van het schip, iets achter de midscheeps, scheuren in de scheepshuid doordat de waterdichte schotten de druk van het binnenstromende zeewater niet konden weerstaan. De vierde treffer trof een compressiekamer waardoor alle omliggende ruimten water begonnen te maken. Enkele minuten later had het vliegdekschip al een slagzij van dertien graden over stuurboord. Omdat de lenspompen niet werkten, kon de slagzij alleen opgeheven worden door ruimten aan bakboord onderwater te zetten. Dit betekende echter ook dat het schip dieper kwam te liggen waardoor nog meer schotten en spanten begonnen te scheuren.

Zeven lange uren probeerden de bemanningsleden van de Shinano het overtollige water met behulp van enkele gerepareerde lenspompen en de noodaggregaat weg te pompen, maar het was dweilen met de kraan open. Om 10:00 uur in de morgen van 29 november gaf Captain Abe bevel het schip te verlaten en zoveel mogelijk bemanningsleden sprongen overboord. De meesten werden opgepikt door de drie escorterende torpedobootjagers, maar commandant Toshio Abe verkoos om 10:55 uur met het schip ten onder te gaan. Nog geen zeventien uur nadat de Shinano zich op weg had begeven voor haar eerste reis, was het vliegdekschip op weg naar de bodem van de Grote Oceaan, slechts enkele tientallen zeemijlen buiten de Japanse Binnenzee.

Van de 2.515 opvarenden van de Shinano kwamen er 1.435 om het leven. De geredden en de bemanningsleden van de drie torpedobootjagers werden na de ramp opgesloten in barakken op het Kure Naval Arsenal, want de Japanse marineleiding wilde kost wat kost voorkomen dat de ondergang van het grootste vliegdekschip ter wereld, bekend zou worden. De deksel werd zo stevig op de doofpot gehouden dat de Amerikanen in eerste instantie niet geloofden dat Captain Enright en zijn bemanningsleden een vliegdekschip tot zinken hadden gebracht. Het bestaan van de Shinano was immers niet eens bekend bij de Amerikaanse inlichtingendienst. Pas na de Japanse capitulatie werd bekend dat USS Archerfish in november 1944 een hele belangrijke bijdrage had geleverd aan het verloop van de oorlog in de Pacific. Captain Joseph Enright kreeg alsnog de erkenning van het tot zinken brengen van de Shinano en werd onderscheiden met het Navy Cross. Het Japanse vliegdekschip was het eerste en laatste slachtoffer van Enright tijdens de gehele Tweede Wereldoorlog, maar hij had een recordtonnage Japanse oorlogsschepen tot zinken gebracht.

Definitielijst

capitulatie
Overeenkomst tussen strijdende partijen met betrekking tot de overgave van een land of leger.
slagschip
Zwaar gepantserd oorlogsschip met geschut van zeer zwaar kaliber.
smaldeel
Deel van een oorlogsvloot die zelfstandig opereert.
torpedo
Oorlogswapen, met van een explosieve lading voorzien sigaarvormig lichaam met een voortstuwings- en besturingsmechanisme, bestemd om na lancering via het water zijn weg te zoeken naar vijandelijke schepen en deze door een onderwaterexplosie uit te schakelen.

Pagina navigatie

Afbeeldingen


Eťn van de twee nog bestaande foto`s van de Shinano.
(Bron: Wikipedia)


USS Archerfish in juni 1945.
(Bron: Courtesy of Michael W. Pocock)

Informatie

Artikel door:
Peter Kimenai
Geplaatst op:
08-03-2017
Laatst gewijzigd:
23-03-2017
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2017
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.