Tankontwikkeling in ItaliŽ (1918-1945)

Tweede Wereldoorlog

De door de Italianen ontwikkelde tanks (Fiat 3000 en CV lichte tanks) waren erg licht gepantserd en bewapend. De maximale bepantsering van genoemde voertuigen lag tussen de 6 en 16mm (romp en koepel). Verdere ontwikkeling van genoemde voertuigen geschiedde na de jaren dertig. Met de CV-voertuigen als basis werd een geheel nieuwe tank ontwikkeld. De door de Italianen gebouwde Fiat L6/40 was de eerste 'echte' lichte tank van het Italiaanse leger die vanaf 1940 werd ontwikkeld. De Italianen noemden het voertuig 'Carro Armato L6/40', waarbij de 'L' verwijst naar 'leggero' (licht), gevolgd door het gewicht (6 ton) en het jaar van introductie (1940). Het voertuig had een koepel waarin ťťn bemanningslid zat die een 20mm kanon (Breda Model 35) en een 8mm machinegeweer (Breda Model 38) bediende. De hoofdbewapening had een depressie van twaalf graden (-12) en een elevatie van twintig graden (+20). De koepel kon driehonderdzestig graden draaien en werd handmatig bediend. De bestuurder zat aan de voorkant aan de rechterkant van de romp. Pantser bestond uit 6 tot 30mm dikke stalen platen. Vergeleken met Fiat 3000 en CV was de L6/40 dus beter gepantserd en bewapend.

De L6/40 had vastgenagelde bepantsering en een ťťnmanskoepel in het midden van het voertuig. Bemanning bestond uit twee man (commandant en bestuurder). De motor leverde zeventig paardenkracht en de handgeschakelde versnellingsbak van het voertuig had vier versnellingen vooruit en een achteruit. In de jaren dertig waren al verschillende prototypes van het voertuig ontwikkeld die bewapend waren met 37mm kanonnen. Het eerste prototype had een 37mm kanon in een sponson (kazemat) en een machinegeweer in een kleine koepel. Een latere variant had een koepel met een 37mm kanon. Een derde variant had twee 8mm machinegeweren. De productieversie (L6/40) ging in 1939 in massaproductie met een totaal productieaantal van 283 stuks tot en met 1944. Een vlammenwerpertank die tweehonderd liter brandbare vloeistof had was gebaseerd op het L6/40 ontwerp. Ook werden tankjagers gebouwd die het onderstel van de L6/40 lichte tank kregen. Alle L6/40 tanks werden gebruikt tijdens de Balkancampagne (AlbaniŽ) tussen 28 oktober 1940 en 1 juni 1941 en tijdens de oorlog tegen de Sovjet-Unie na 22 juni 1941. Ook in Noord-Afrika in 1941-1942 en tijdens de verdediging van SiciliŽ in 1943 en het vasteland van ItaliŽ werden L6/40 voertuigen ingezet. Afgezien van het feit dat het voertuig een duidelijke verbetering was ten opzichte van de Fiat 3000 lichte tank en CV tankettes, was de L6/40 verouderd in 1940. Voordelen van de tank waren het lage silhouet en de vuursnelheid van het 20mm kanon. De Duitse Wehrmacht maakte tevens gebruik van L6/40 voertuigen (met name voor politietaken en verkenningsopdrachten).

L6/40
Gewicht: 6.8 ton
Afmetingen: 3.78 meter lang, 2.03 meter hoog, 1.92 meter breed
Bepantsering: 6 tot 40mm (koepel en romp)
Bewapening: 1 x 2 cm (20mm) Breda 35 kanon (296 granaten) en 1 x 8 mm Breda 38 machinegeweer (1560 patronen)
Motor: SPA 18D viercilinder motor van 70pk
Snelheid: 42 km/u
Productieaantal: 283 stuks
Bemanning: 2 man

Aan het eind van de jaren dertig begon ItaliŽ aan de ontwikkeling van middelzware tanks die aangeduid werden als 'Carro di Rottura' (voertuigen die vijandelijke linies moeten vernietigen). De eerste door de Italianen ontwikkelde middelzware tank was de Fiat-Ansaldo M11/39 tank ('M' staat voor 'medio', middelzwaar). Fiat was verantwoordelijk voor de levering van de motor aan het aandrijfsysteem, Ansaldo zette het voertuig in elkaar. De tank woog ongeveer elf ton en werd geÔntroduceerd in het Italiaanse leger in 1939. Fabrikant was Ansaldo-Fossati. Vergeleken met eerder ontwikkelde Italiaanse lichte tanks zoals de Fiat 3000, CV en L6/40 was de M11/39 sterker gepantserd en bewapend. Het ontwerp van de M11/39 was gebaseerd op de Britse Vickers 6-Ton tank. Overeenkomsten tussen de M11/39 en genoemd voertuig zijn te zien aan het aandrijfsysteem en de rupsbanden. Het ontwerp van de M11/39 leek op de later ontwikkelde Amerikaanse M3 middelzware tank waarbij gebruik werd gemaakt van een in de romp geÔnstalleerd kanon en een koepel.

Bewapening van de M11/39 bestond uit een 37mm kanon (37mm Vickers-Terni L/40 met 84 granaten) en twee Breda 38 8mm machinegeweren (2808 patronen). Elevatie van het 37mm kanon bedroeg twaalf graden omhoog (+12) en de depressie bedroeg acht graden omlaag (-8). Het kanon kon dertig graden heen en weer bewegen. Omdat er niet genoeg ruimte was in de koepel om het 37mm L/40 kanon te installeren besloten Italiaanse ingenieurs om genoemd wapen in de romp te installeren. Nadeel daarvan was dat het hele voertuig gedraaid moesten worden om op vijandelijke troepen te vuren. Andere nadelen van het voertuig waren de matige prestaties wat betreft snelheid, mechanische onbetrouwbaarheid en de vastgenagelde (geklonken) bepantsering. De stalen platen die het voertuig bedekten waren maximaal 30mm dik (voorkant romp bedroeg 30mm), de zijkanten waren voorzien van 14.5mm dikke stalen platen. De bepantsering was kwetsbaar voor Brits antitankgeschut (40mm of groter). Geen enkele M11/39 tank kreeg een radio. Slechts honderd M11/39 tanks werden gebouwd omdat de tank een 'tussenoplossing' was voordat nieuwe tanks met kanonnen in koepels gebouwd konden worden.

M11/39
Gewicht: 11.175 ton
Afmetingen: 4.7 meter lang, 2.3 meter hoog, 2.2 meter breed
Bepantsering: 6 tot 30mm
Bewapening: 1 x 3.7 cm (37mm) Vickers-Terni L/40 kanon (84 granaten), 2 x 8mm Breda 38 machinegeweer (2808 patronen)
Motor: Fiat SPA 8T V-8 diesel van 105pk
Snelheid: 30-32 km/u
Productieaantal: 100 stuks (96 productietanks, vier prototypes)
Bemanning: 3 man

Een verbeterde, op de M11/39 gelijkende tank (M13/40) werd door de Italianen op 26 oktober 1939 ontwikkeld. De M13/40 was een poging de nadelen van de M11/39 weg te werken. De romp van de M13/40 was voorzien van 6 tot 42mm staal en het voertuig had een 47mm kanon. De M13/40 was de belangrijkste tank van het Italiaanse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog. Productie van de 'tussenoplossing' M11/39 werd gestopt om daarna over te gaan op de productie van de M13/40. De M13/40 woog ongeveer dertien ton en werd in 1940 in redelijk grote aantallen gebouwd door Fiat-Ansaldo. De tank werd gepantserd met 30mm staal aan de voorkant van de romp, 42mm staal aan de voorkant van de koepel, 25mm staal aan de zijkanten, 6mm staal aan de onderkant van het voertuig en ongeveer 15mm staal aan de bovenkant van koepel en romp. De motor bevond zich aan de achterkant en de aandrijving bevond zich aan de voorkant van het voertuig. Bemanning bestond uit vier man (commandant, radioman, bestuurder, schutter).

De rupsbanden waren niet erg breed (net zoals bij de M11/39). Dat had als nadeel dat mobiliteit in zand en modder niet erg goed was. Anders dan de M11/39 had de M13/40 een 47mm L/32 kanon (cannone da 47/32) met 104 granaten. Het kanon had een elevatie van twintig graden (+20) en een depressie van tien graden (-10). Genoemd wapen was 1.68 meter lang en schoot 1.44 kilogram wegende pantsergranaten af met een snelheid van 630 meter per seconde (m/s). Die granaten hadden een penetratievermogen van plusminus 58mm staal tot op een afstand van honderd meter en 43 tot 45mm staal tot op een afstand van vijfhonderd meter. Het kanon kon ook holle lading en brisantgranaten afvuren tot een afstand van zeven kilometer. Het penetratievermogen van de pantsergranaten was genoeg om de meeste vijandelijke Britse lichte tanks te vernietigen. Machinegeweren werden in de M13/40 geÔnstalleerd om infanterieaanvallen te stoppen. De Magneti Marelli RF1CA radio werd gebruikt als standaarduitrusting.

M13/40
Gewicht: 14 ton
Afmetingen: 4.92 meter lang, 2.38 meter hoog, 2.20 meter breed
Bepantsering: 6 tot 42mm (voorkant koepel)
Bewapening: 1 ◊ 4.7 cm (47mm) cannone da 47/32 (104 granaten), 4 x 8mm Breda 38 machinegeweer (2808-3048 patronen)
Motor: SPA TM40 V8 diesel van 125pk
Snelheid: 31-32 km/u
Productieaantal: ongeveer 2000 stuks
Bemanning: 4 man

Zowel de M11/39 als de M13/40 middelzware tank werden gebruikt in Noord-Afrika. Op 13 september 1940 werden M11/39 tanks ingezet tijdens de Italiaanse invasie van Egypte. Britse Matilda II tanks van de zevende Gepantserde Divisie vernietigden veel Italiaanse tanks zoals de eerder genoemde CV tankettes en M11/39 tanks. Op 9 december 1940 werden M11/39 voertuigen gebruikt als verdediging tegen Britse aanvallen. Britse troepen gebruikten Matilda II tanks om de Italiaanse stellingen te overrompelen. Omdat het pantser van de Matilda II erg dik was (70 tot 78mm), was de M11/39 vrijwel nutteloos gezien het feit dat de kanonnen van de tank het pantser niet konden doorboren. Tijdens de Slag om Toebroek tussen 10 april 1941 en 27 november 1941 werden M11/39 ingezet door Australische troepen beschilderd met een witte kangoeroe. Ook in Oost-Afrika werden in 1940 M11/39 tanks ingezet. De M13/40 werd gebruikt tijdens de Italiaanse aanval op Griekenland en in Noord-Afrika in 1941. In april 1941 werden M13/40 tanks van de Italiaanse 132ste Gepantserde Divisie Ariete ingezet tijdens de Belegering van Toebroek. Met weinig succes gezien de inzet van Britse Matilda tanks. In april 1941 hadden de Italianen tweehonderdveertig M13 tanks in dienst in Noord-Afrika. In 1942 werden enkele van die tanks voorzien van zandzakken om extra bescherming te bieden tegen Britse tanks en antitankkanonnen. Die zandzakken zorgden ervoor dat de tanks trager werden. Reparaties moesten door de toenemende druk op aandrijfsystemen regelmatig worden uitgevoerd; ook de operaties in het woestijnzand eisten een hoge tol.

Tijdens de Tweede Slag om El Alamein tussen 23 oktober 1942 en 11 november 1942 introduceerden de geallieerden de M4 Sherman tank. Toen werd duidelijk dat de M11 en M13 tanks veel te zwak waren. De bewapening van de M11/39 en M13/40 was te zwak om het M4 Sherman-pantser van de voorkant te penetreren (het 47mm kanon van de M13/40 had een penetratievermogen van plusminus 58 mm staal tot op een afstand van honderd meter, de M4 Sherman was gepantserd met 50mm tot 80mm frontaal staal in een schuine hoek dat de staaldikte vergrootte). De M4 Sherman en de M3 Grant/Lee konden genoemde Italiaanse tanks tot op grote afstand vernietigen. Italiaanse M13/40 tanks schoten op de rupsbanden van geallieerde tanks en waren afhankelijk van tankjagers (Semoventi) en artillerie indien zij gevechten met middelzware en zware geallieerde tanks wilden overleven.

Afgezien van technische inferioriteit zijn de Italiaanse historici Filippo Cappellano en Pier Paolo Battistelli van mening dat de grootste zwakte van Italiaanse tanks was dat de tankbemanningen niet voldoende getraind waren. Zo werd het eerste tanktrainingscentrum pas in 1941 opgericht. Slechte militaire planningen en doctrines droegen bij aan grote Italiaanse verliezen. Daarnaast hadden de Italianen geen bergingsvoertuigen die tanks van het front konden wegslepen.

Definitielijst

artillerie
Verzamelnaam voor krijgswerktuigen waarmee men projectielen afschiet. De moderne term artillerie duidt in het algemeen geschut aan, waarvan de schootsafstanden en kalibers boven bepaalde grenzen vallen. Met artillerie duidt men ook een legeronderdeel aan dat zich voornamelijk van geschut bedient.
Divisie
Bestond meestal uit tussen de een en vier Regimenten en maakte meestal deel uit van een Korps. In theorie bestond een Divisie uit 10.000 - 20.000 man.
El Alamein
Stad in Noord-Afrika. De Slag bij El Alamein van oktober tot november 1942, vormde een keerpunt in de oorlog. De Duits/Italiaanse opmars in Noord-Afrika werd definitief gestopt door geallieerden.
geallieerden
Verzamelnaam voor de landen / strijdkrachten die vochten tegen Nazi-Duitsland, ItaliŽ en Japan gedurende WO 2.
invasie
Gewapende inval.
kanon
ook bekend als Kanone (Du) en Gun (En). Wordt vaak gebruikt om allerlei geschut aan te duiden. Eigenlijk slaat de term op vlakbaan geschut. Wordt gekenmerkt door een langere loop en grotere dracht.
massaproductie
Het maken van een grote hoeveelheid van hetzelfde produkt.
Sovjet-Unie
Sovjet Rusland, andere naam voor de USSR.

Pagina navigatie

Afbeeldingen


Fiat L6/40, 1940.
(Bron: Wikimedia Commons)


Door de AustraliŽrs in Tobroek buitgemaakte Italiaanse tanks van het type M13/40 (links) en M11/39 (midden en rechts), 23 januari 1941.
(Bron: Australian War Memorial (AWM))


Parade van tanks van het type M13/40 in Tripoli, maart 1941.
(Bron: Bundesarchiv, Bild 183-B16002 / CC-BY-SA 3.0)


Een Fiat M13/40 in het militair museum van El Alamein.
(Bron: Heather Cowper)

Informatie

Artikel door:
Ruben Krutzen
Geplaatst op:
21-04-2017
Laatst gewijzigd:
19-08-2017
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2017
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.