Tankontwikkeling in ItaliŽ (1918-1945)

De laatste Italiaanse tanks: 1941-1945

De Italianen besloten, gezien de zwakheden van de M11/39 en M13/40, om de M13/40 tank te upgraden. De Fiat M14/41 is een verbeterde M13/40 tank. De M14/41 woog ongeveer veertien ton en werd in 1941 geÔntroduceerd in het Italiaanse leger. Het voertuig had een vrij krachtige dieselmotor (krachtiger dan de motor van de M13/40) en gebruikte hetzelfde onderstel als de M13/40. De romp was voorzien van dikkere bepantsering. Ongeveer achthonderd M14/41 tanks zijn door de Italianen geproduceerd. De tank werd voor het eerst in Noord-Afrika ingezet. Toentertijd werd duidelijk dat ook deze tank, net zoals andere Italiaanse tanks, vrij zwak was. Het gevechtscompartiment was klein en het voertuig vloog snel in brand na treffers van vijandelijke antitankprojectielen. Erg succesvol was de tank niet.

M14/41
Gewicht: 14.5 ton
Afmetingen: 4.915 meter lang, 2.37 meter hoog, 2.28 meter breed
Bepantsering: 6 tot 42mm (voorkant koepel)
Bewapening: 1 ◊ 4.7cm (47mm) cannone da 47/32 (87 granaten), 4 x 8mm Breda 38 machinegeweer (2664 patronen)
Motor: SPA 15 T M41 11,140 cc V8 diesel van 145pk
Snelheid: 33 km/u
Productieaantal: ongeveer 800 stuks
Bemanning: 4 man

In plaats van dat de Italianen een geheel nieuwe middelzware tank gingen ontwerpen besloten ze nogmaals om verbeteringen te introduceren. Die tank zou een krachtiger kanon krijgen en een sterkere dieselmotor. De Carro Armato M15/42 was een verbeterde M14/41 tank. De tank was bedoeld als 'tussenoplossing' totdat de 'zware' P26/40 tank geproduceerd kon worden. De M15/42 woog ongeveer vijftien ton en werd in 1942 geÔntroduceerd. Impuls voor de M15/42 was het feit dat de kanonnen van M13/40 en M14/41 niet krachtig genoeg waren om Britse tanks zoals de Matilda II te vernietigen. De tank had een maximale bepantsering van 50mm staal aan de voorkant van het voertuig. De trage ontwikkeling en productie van tankmunitie voor het kanon resulteerde dat de tank pas vanaf 1 januari 1943 geproduceerd kon worden. Hoofdbewapening van de tank bestond uit een verbeterd 47mm L/32 kanon (47mm L/40). Secundaire bewapening bestond uit vijf machinegeweren. Op 1 januari 1943 waren de eerste M15/42 tanks voltooid. Ongeveer negentig stuks waren toentertijd beschikbaar. Na de Italiaanse wapenstilstand van Cassibile op 8 september 1943 met de geallieerden kregen Duitse troepen M15/42 tanks in handen. Achtentwintig stuks werden geproduceerd onder Duits gezag. In Duitse dienst deden M15/42 tanks dienst in JoegoslaviŽ (85 tanks waren daar gestationeerd in december 1944).

De poging van de Italiaanse industrie om een snelle, middelzware tank te ontwerpen mislukte. In 1941 trachtten de Italianen die tank te ontwerpen (Fiat M16/43). Het voertuig leek op de Britse A15 Crusader tank. Een snelle, wendbare tank. De Fiat M16/43 tank werd niet geproduceerd (slechts ťťn incompleet prototype) en kwam te laat (1943) toen de Italianen geen snelle tanks meer nodigen hadden voor woestijnoorlogen.

De enige, in redelijke aantallen gebouwde zware tank, van fascistisch ItaliŽ was de P26/40 tank. De Italianen noemden het voertuig 'Carro Armato P26/40'. De 'P' verwijst naar 'pesante' (zware tank) gezien het feit dat de tank lichte en middelzware Italiaanse tanks moest ondersteunen. De tank woog 26 (25.59) ton. Genoemde tank werd in 1940 ontworpen op persoonlijk bevel van Benito Mussolini en ging in 1943 in productie. Volgens Italiaanse maatstaven was het een zware tank: de meeste Italiaanse (middelzware) tanks wogen tussen de vijf en vijftien ton en het model zou die Italiaanse tanks moeten ondersteunen. In feite was het een middelzware tank gezien de richtlijnen van de meeste Europese landen (de tank was vergelijkbaar met de Duitse PzKpfw IV). Bij de eerste plannen van de tank werd gedacht aan een ontwerp van twintig ton met een 47mm kanon, drie machinegeweren en een tankbemanning bestaande uit vijf man. Uiteindelijk werd gekozen voor een zwaarder ontwerp (25 ton) met een dieselmotor. Het eerste ontwerp waarvan het prototype in 1941 klaar was leek erg op de Fiat M13/40 tank met een sterkere bewapening (75/18 kanon) en bepantsering. Het prototype kreeg daarna een 75/32 kanon met een machinegeweer. Duitse troepen brachten de Italianen op de hoogte van het bestaan van de Sovjet T-34 tank. Het schuine pantser van genoemde tank inspireerde de Italianen om de bepantsering van de nieuwe tank schuin vorm te geven. Frontaal pantser bestond uit 50mm staal en de zijkanten werden voorzien van 30 tot 40mm staal. Een nieuw kanon (75/34) werd geÔnstalleerd en het gewicht van de tank steeg naar zesentwintig ton. Uiteindelijk werden slechts enkele P26/40 tanks gebouwd. Slechts ťťn tot vijf preproductie modellen werden voltooid voor de Italiaanse wapenstilstand in september 1943. Sommige tanks werden door Duitse troepen gebruikt (Panzerkampfwagen P40 737(i)).

De P26/40 was de zwaarste en sterkste tank van het Italiaanse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog. Desondanks kwam de tank te laat voor grote operationele inzet. Bewapening bestond uit een 75mm L/34 kanon dat pantsergranaten met een snelheid van zevenhonderd meter per seconde kon afvuren. In totaal konden vijfenzeventig granaten worden meegenomen. De pantsergranaten hadden een penetratievermogen van 70mm staal tot op een afstand van vijfhonderd meter. Secundaire bewapening bestond uit machinegeweren. Een groot nadeel van de tank was dat klinknagels en bouten in het pantser waren aangebracht (vastgeklonken). Daardoor nam het risico toe van losschietende klinknagels. Ook konden stalen platen los komen te zitten. Daarnaast was er in de koepel slechts ruimte voor twee man: de commandant moest meerdere taken tegelijk uitvoeren. Tevens ontbrak een observatiekoepel voor de commandant. Op 20 oktober 1943 werd de tank aan Adolf Hitler gepresenteerd. Toentertijd stond de tank naast een houten model van de veel zwaardere Duitse tankjager 'Jagdtiger'. Vergeleken met die tankjager was de P26/40 zwak wat betreft bepantsering en bewapening. Er zouden verschillende modificaties van de P26 ontwikkeld worden maar die zijn nooit gerealiseerd. Van de ontwikkeling van de zware P43 tank kwam niets terecht.

P26/40
Gewicht: 25.8-26 ton
Afmetingen: 5.80 meter lang, 2.50 meter hoog, 2.80 meter breed
Bepantsering: maximaal 60mm (voorkant koepel)
Bewapening: 1 ◊ 7.5cm (75mm) Ansaldo L/34 kanon, 2 x 8mm Breda 38 machinegeweer
Motor: V-12 SPA 342 diesel van 330pk
Snelheid: 40 km/u
Productieaantal: ongeveer 103 stuks
Bemanning: 4 man

Definitielijst

geallieerden
Verzamelnaam voor de landen / strijdkrachten die vochten tegen Nazi-Duitsland, ItaliŽ en Japan gedurende WO 2.
kanon
ook bekend als Kanone (Du) en Gun (En). Wordt vaak gebruikt om allerlei geschut aan te duiden. Eigenlijk slaat de term op vlakbaan geschut. Wordt gekenmerkt door een langere loop en grotere dracht.

Pagina navigatie

Afbeeldingen


Verzameling tanks van het type M14/41 plus mobiel geschut van het type Semovente da 75/18, ergens in ItaliŽ, september 1943.
(Bron: Bundesarchiv, Bild 101I-568-1536-31 / Baitz / CC-BY-SA 3.0)


Fiat M13/40 in het Bovington tank museum in Groot-BrittanniŽ.
(Bron: Andrew Skudder)


P26/40, 1943.
(Bron: Wikipedia)


P26/40 tijdens een presentatie in Duitsland, 20 oktober 1943. Erachter een houten model van de Jagdtiger.
(Bron: Wikipedia)

Informatie

Artikel door:
Ruben Krutzen
Geplaatst op:
21-04-2017
Laatst gewijzigd:
29-04-2017
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2017
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.