Internationaal Militair Tribunaal (IMT) Neurenberg

Executies

De meeste verdachten in Neurenberg aanvaardden hun straf gelaten. Frank gaf onomwonden toe dat hij de strop verdiend had. Frick en Seyss-Inquart verklaarden dat zij de strop verwacht hadden. Jodl en Keitel verklaarden dat zij de dood verdiend hadden, maar veroordeelden het feit dat zij opgehangen zouden worden. Göring gaf tegenover Gilbert aan dat hij liever de strop had dan een veroordeling tot levenslang. Sauckel bleef zich verzetten tegen het doodvonnis. Hij vond het onrechtvaardig, omdat hij altijd het beste voor had gehad met de arbeiders en naar eigen zeggen nooit wreed was geweest.

Op 7 oktober mochten de ter dood veroordeelden hun familieleden nog eenmaal zien. Göring schijnt tegen zijn vrouw te hebben gezegd dat hij niet opgehangen zou worden. Voor alle verdachten, op twee na (Speer en Kaltenbrunner), werd een gratieverzoek ingediend. Frick, Streicher, Göring en Von Ribbentrop vonden dit niet nodig, maar hun advocaat zette toch door. Sommige medeverdachten vonden het doodvonnis voor Alfred Jodl onrechtvaardig, onder meer omdat hij zich een aantal maal had verzet tegen de bevelen van Hitler. Zijn vrouw schreef een telegram aan Winston Churchill en een brief aan Bernard Montgomery, waarin zij verzocht om clementie. Churchill meldde dat hij het schrijven had voorgelegd aan zijn opvolger als Britse premier, Clement Atlee. Montgomery stuurde geen reactie op de brief. Alle gratieverzoeken werden afgewezen.

Voorafgaand aan de executies werd de gevangenis hermetisch afgesloten. Er mocht geen informatie uitlekken. De bewakers werden wel op de hoogte gehouden van het verloop van de World Series, een reeks wedstrijden tussen de twee beste honkbalteams van Noord-Amerika.

Gedurende het gehele proces was Andrus bang dat een of meerdere van de verdachten zelfmoord zou plegen. Vooral Göring werd scherp in de gaten gehouden door de bewakers. Vlak na het bezoek van de gevangenisarts pleegde hij zelfmoord in de avond van 15 oktober door het stukbijten van een cyaankalicapsule. Voor zijn executie schreef hij een brief gericht aan de commandant van de gevangenis. Göring verklaarde hierin dat hij altijd meerdere capsules bij zich had gehad. Hij gaf aan dat de mensen die hem gefouilleerd hadden geen blaam trof. Hij refereerde in de brief ook aan het feit dat zijn verzoek om executie door een vuurpeloton was afgewezen. Er werd meteen een uitgebreid onderzoek gestart naar hoe Göring aan de capsule was gekomen. Het is niet aannemelijk dat Göring de cyaankalicapsule al de hele gevangenschap bij zich had, zoals hij schreef in de brief. Het meest waarschijnlijk is dat een van de bewakers Göring aan de capsule heeft geholpen. Er circuleren nog steeds verschillende namen van wie dat zou hebben gedaan. Zijn vrouw gaf overigens aan dat een vriend de cyaankalicapsule aan de voormalige bevelhebber van de Luftwaffe had gegeven. De zelfmoord maakte veel indruk op het gevangenispersoneel.

Op 15 oktober om 23:45 uur werden de ter dood veroordeelden gewekt. Als galgenmaal mochten zij kiezen uit worstjes met aardappelsalade of pannenkoeken met vruchtenmoes. De executie zou even na middernacht worden voltrokken, zoals in de VS gebruikelijk is. Sauckel schreef op de avond van zijn executie nog een brief aan de Britse koning, in de ijdele hoop dat deze hem gratie zou verlenen.

Aan de tien verdachten werd voorafgaand aan hun executie nogmaals het vonnis voorgelezen. Hierbij waren twee Duitse getuigen (de Beierse president en officier van justitie), gevangeniscommandant Andrus, een tolk en een Amerikaanse officier aanwezig. Sauckel gaf aan dat hij respect had voor Amerikaanse soldaten en officieren, maar niet voor de Amerikaanse justitie. De meeste veroordeelden raakten hun galgenmaal niet aan. Zij kregen handboeien om en werden een voor een naar de gymzaal van de gevangenis gebracht. Hier stonden drie houten galgen, met doeken afgedekt. Op 16 oktober om 1:00 uur betraden getuigen en journalisten de zaal. Er waren onder andere een Amerikaanse, Britse, Russische en Franse generaal van de Allied Control Council.

Kort na 1:00 uur werd de eerste veroordeelde Joachim von Ribbentrop binnengebracht. Getuigen beschreven hem als een lichamelijk wrak. Vergezeld door een Amerikaanse militair en tolk beklom hij de treden naar het schavot. Von Ribbentrops laatste woorden waren: "God bescherme Duitsland, God zij mijn ziel genadig, begrip tussen oost en west." Joseph Malta, de assistent van de scherprechter bond zijn benen vast en toen opende het valluik. Het duurde tien minuten voordat hij dood was. Toen kwam Keitel, daarna Kaltenbrunner, Rosenberg, Frank en Frick. Voor elke executie gebruikte Woods een ander touw en een andere kap. Frank sprak dank uit voor de goede behandeling tijdens zijn gevangenschap. De meeste commotie veroorzaakte Julius Streicher. Onder het schreeuwen van "heil Hitler" werd hij naar binnen gesleept. Voordat de kap over zijn hoofd werd getrokken, waarschuwde hij de beul dat de bolsjewieken hem (Woods) op een dag zouden ophangen. Toen de kap al over zijn hoofd zat, zei hij: "Adele, meine liebe Frau." Na Streicher kwamen Sauckel, Jodl en Seyss-Inquart. Sauckels laatste woorden waren: "Ik sterf onschuldig." Om 2:45 uur was de laatste veroordeelde Arthur Seyss-Inquart opgehangen, de terechtstellingen hadden 103 minuten geduurd.

Woods verklaarde later in een interview aan de Amerikaanse legerkrant 'Stars en Stripes' over de executies: "Alles ging perfect. Ik heb nog nooit een executie meegemaakt die beter verliep. Het spijt me alleen dat die knaap Göring me ontglipt is. … Een ding moet ik van die nazi’s zeggen, ze zijn als dappere mensen gestorven." De executies van de veroordeelden verliep niet zo goed als Woods verklaarde. Veel gevangenen hadden wonden in gezicht en nek. Het touw was waarschijnlijk te kort, of de strop was niet goed aangebracht. Als de strop goed is aangebracht, overlijdt de opgehangene vrijwel direct aan een gebroken nek. Als de strop niet goed is aangebracht, overlijdt de persoon door verstikking. Bij veel gehangenen in Neurenberg was dit het geval, het duurde meer dan tien minuten voordat zij waren overleden. Een aantal van hen had ook wonden in het gezicht. Dit kan er op duiden dat het valluik te klein was. Overigens bleek later ook dat Woods helemaal niet zoveel ervaring had als beul, in tegenstelling tot wat hij zelf en anderen in eerste instantie beweerden.

De lijken werden gefotografeerd, in pakkisten gestopt en op twee vrachtwagens naar het crematorium van het voormalige concentratiekamp Dachau gebracht. Hier werden zij samen met de stroppen en kappen die waren gebruikt bij hun executie verbrand en uitgestrooid boven de Konwensbeek, een zijarm van de Isar.

Degenen die in Neurenberg tot gevangenisstraf veroordeeld waren, moesten de dag na de ophangingen de zaal schoonmaken. Op 18 juli 1947 werden de zeven veroordeelde nazi’s overgebracht naar de Spandau-gevangenis in Berlijn. De eerste die de gevangenis verliet was Konstantin von Neurath in november 1954. Hij werd vrijgelaten vanwege zijn slechte gezondheid en overleed op 14 augustus 1956. De beide Grossadmirals kwamen kort na elkaar vrij. Erich Raeder eveneens vanwege zijn slechte gezondheid op 26 september 1955. Hij stierf op 6 november 1960. Karl Dönitz werd op 1 oktober 1956 vrijgelaten omdat zijn straf er op zat. Hij overleed op 24 december 1980. Walther Funk werd wegens gezondheidsredenen vervroegd ontslagen uit de gevangenis op 16 mei 1957. Hij stierf op 31 mei 1960. Baldur von Schirach en Albert Speer werden nadat zij hun straf hadden uitgezeten beide op 1 oktober 1966 vrijgelaten. Von Schirach overleed op 8 augustus 1974, Speer op 1 september 1981. Ondanks een aantal vrijlatingsverzoeken stonden de Russen er op dat Rudolf Hess zijn levenslange gevangenisstraf zou uitzitten. Hij pleegde op 17 augustus 1987 zelfmoord in de Spandau-gevangenis.

Definitielijst

Luftwaffe
Duitse luchtmacht.
nazi
Afkorting voor een nationaal socialist.

Pagina navigatie

Afbeeldingen


De patroonhuls, waarin Goering de ampul met gif bewaard had
(Bron: BeeldbankWo2)


Een galg in Neurenberg
(Bron: Mystiwot)


De gevangenis voor oorlogsmidadigers in de Wilhelmstraße in Berlin-Spandau, 1951
(Bron: Wikimedia)

Informatie

Artikel door:
Wesley Dankers
Geplaatst op:
07-11-2017
Laatst gewijzigd:
26-04-2018
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

Categorieën


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2018
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.