Tankmunitie in de Verenigde Staten (1941-1945)

37mm M5 en 75mm M2, M3 en M6

37mm Gun M5

Het 37mm M5 kanon was afgeleid van het 37mm M3 kanon. Het M3 antitankwapen was het eerste Amerikaanse antitankwapen dat in grote aantallen werd geproduceerd. Het wapen kon met behulp van jeeps worden voortgetrokken en werd in 1940 geÔntroduceerd. Het M3 kanon was vooral bedoeld als infanterie ondersteuningswapen en was voorzien van brisant (explosieve) munitie, kartetsgranaten en pantsergranaten (tijdens oefeningen werd tevens gebruik gemaakt van simulatie munitie). Het 37mm M5 kanon was een tankvariant van de 37mm M3 en werd in verschillende Amerikaanse tanks gemonteerd, bijvoorbeeld in de Stuart lichte tank en de middelzware M3 Lee tank. De Spaanse Burgeroorlog (1936-1939) toonde aan dat antitankwapens in staat waren tankbepantsering te doorboren. In januari 1937 begonnen de Amerikanen aan de ontwikkeling van een geschikt antitankwapen waarbij het Duitse 3.7 cm Pak 35/36 geschut ('Panzerabwehrkanone') als inspiratiebron diende. Het kanon moest licht zijn om vervoerd te kunnen worden met een jeep of met behulp van infanterie. De ontwikkeling en het testen van het wapen duurden tot laat 1938 en verschillende varianten werden ontwikkeld. Gekozen werd voor het T10 kanon en het T5 onderstel waarbij het wapen als '37 mm Gun M3 and Carriage M4' werd aangeduid. Het kanon werd door Watervliet Arsenal geproduceerd en het onderstel door Rock Island Arsenal. In 1940 werden de eerste exemplaren afgeleverd en productie geschiedde tot en met 1943. Voor het kanon werden verschillende munitiesoorten geproduceerd (met een kaliber van 37◊223 mm. R). De belangrijkste munitie bestond uit pantsergranaten. Het 37mm M5 tankkanon gebruikte M74 en M51 granaten die aangeduid werden als 'shot'. Het projectiel van de M74 pantsergranaat woog 0.87 kilogram (de complete granaat 1.51 tot 1.58 kilogram), had een mondingssnelheid van 792 tot 870 meter per seconde en doorboorde ongeveer 76 mm staal tot op een afstand van honderd meter, 59 mm tot op een afstand van vijfhonderd, 43 mm tot op een afstand van een kilometer, 31 mm tot op een afstand van anderhalve kilometer en 22 mm tot op een afstand van twee kilometer. De projectielen van de M51 pantsergranaten met ballistische kop (schild) wogen plusminus 0.9 kilogram (0.87), hadden een mondingssnelheid van 792 tot 870 meter per seconde en penetreerden ongeveer 66 mm staal tot op een afstand van honderd meter, 58 mm tot op een afstand van vijfhonderd, 50 mm tot op een afstand van een kilometer, 43 mm tot op een afstand van anderhalve kilometer en 37 mm tot op een afstand van twee kilometer. Het kleine kaliber en het relatief lage penetratievermogen zorgde ervoor dat het 37mm kanon niet zo geschikt was om zwaardere Duitse tanks uit te schakelen, zij het vanaf de zijkant of de achterkant waar de bepantsering meestal dunner was.

75mm Gun M2/M3/M6

De 75mm M2 en M3 kanonnen waren de belangrijkste bewapening waarmee het grootste deel van de Amerikaanse tanks werd uitgerust. De M2 en M3 kanonnen werden gemonteerd in de middelzware M3 Lee en M4 Sherman tanks die voor het eerst in Noord-Afrika tegen ItaliŽ en Hitler-Duitsland werden ingezet. Het 75mm kanon was toentertijd in staat alle Duitse en Italiaanse tanks tot op lange afstand uit te schakelen door het relatief hoge penetratievermogen en de explosieve vulling die in de bijbehorende tankgranaten zat. De lichte M6 en M5 varianten werden ontwikkeld om de lichte M24 Chaffee tanks uit te rusten. Het 75mm kanon had haar wortels in het Franse Canon de 75 modŤle 1897 veldwapen. Het 75mm kanon kon verschillende munitiesoorten afschieten. Brisant granaten waren geschikt tegen infanterie en lichte pantservoertuigen. De belangrijkste tankmunitie was de M72 pantsergranaat (M72 shot). De M72 pantsergranaat woog ongeveer 6.3 kilogram, had een mondingssnelheid van 588 (M2 kanon) tot 619 (M3 kanon) meter per seconde en doorboorde in het 75mm M2 kanon ongeveer 95 mm staal tot op een afstand van honderd meter, 81 mm tot op een afstand van vijfhonderd, 66 mm tot op een afstand van een kilometer, 54 mm tot op een afstand van anderhalve kilometer en 45 mm tot op een afstand van twee kilometer. De verbeterde M61 pantsergranaat met ballistische kop (APCBC, 'Armor-Piercing Capped Ballistic Cap') woog ongeveer 6.63 tot 6.8 kilogram, had een mondingssnelheid van 588m/s en doorboorde ongeveer 78 mm staal tot op een afstand van honderd meter, 72 mm tot op een afstand van vijfhonderd, 65 mm tot op een afstand van een kilometer, 58 mm tot op een afstand van anderhalve kilometer en 52 mm tot op een afstand van twee kilometer. De genoemde granaat was soms voorzien van een plusminus 65 gram wegende explosieve inhoud (Explosive D/Explosive-D). In het 75mm M3 kanon (M4 Sherman tank) doorboorden beide munitiesoorten dikker staal omdat het kanon langer was. Ook de granaatsnelheden waren hoger (618 tot 619m/s in plaats van 588m/s).

Zo doorboorde de M72 granaat in het 75mm M3 kanon van de M4 Sherman ongeveer 109 mm staal tot op een afstand van honderd meter, 92 mm tot op een afstand van vijfhonderd meter, 76 mm tot op een afstand van een kilometer, 62 mm tot op een afstand van anderhalve kilometer en 51 mm tot op een afstand van twee kilometer. De granaatsnelheid bedroeg 618 tot 619m/s. De M61 pantsergranaat doorboorde op zijn beurt 88 mm staal tot op een afstand van honderd meter en 59 mm staal tot op een afstand van twee kilometer. De genoemde penetratiewaarden maken duidelijk dat het 75mm kanon, zowel de M2 als de M3 variant, nauwelijks in staat was het pantser van zware Duitse tanks te doorboren. Zo was de bepantsering van de Panzerkampfwagen VI Ausf. H/E Tiger (PzKpfw VI Tiger), met een maximale dikte van 100 tot 110mm, vrijwel onkwetsbaar voor de genoemde munitiesoorten. Ook de 80 tot 82mm dikke zijkanten van de Tiger waren alleen met geluk vanaf korte afstand te doorboren met de munitiesoorten. En zeker wanneer de Tiger-tank in een hoek opgesteld stond waardoor de staaldikte toenam en granaten een grotere kans hebben om af te ketsen. Tot op een afstand van honderd meter was het nog steeds lastig voor de M4 Sherman tank om de Tiger-tank met het 75mm M3 kanon te doorboren (zowel met de M72 als met de M61 pantsermunitie). De Tiger-tank kon op zijn beurt met zijn 88mm L/56 kanon de M4 Sherman tank tot op een afstand van twee kilometer vernietigen met de standaardmunitie Panzergranate 39 (genoemde pantsermunitie doorboorde ongeveer 162 mm staal tot op een afstand van honderd meter en 116 mm staal tot op een afstand van twee kilometer). Het 38 tot 89mm dikke Sherman-pantser, de M4A1 had bijvoorbeeld maximaal 50.8 tot 76.2mm staal, was vaak te dun en te zwak om de Duitse 88mm granaat tegen te houden. M4 Sherman tanks moesten geregeld samenwerken om een Duitse Tiger-tank uit te schakelen waarbij zij hun kanonnen op de zij- en achterkant van de Duitse tanks konden richten of met behulp van rookgranaten en fosfor het zicht van de Duitse tank konden ontnemen.

Sergeant Chester J. Marczak van de Tweede Gepantserde Divisie (2d Armored Division) stelde wat betreft het 75mm kanon: "The Germanís high-velocity guns and souped-up ammunition can penetrate our thickest armor. At a range where it would be suicide for us to shoot, they shoot. What we need is more armor, higher velocity, not necessarily a bigger gun, souped-up ammunition, and a means whereby we can maneuver faster, making sharper turns. Iíve seen many times when the air force was called out to wipe out scattered tanks rather than letting our tanks get slaughtered. All of us know that the German tanks are far superior to anything that we have in combat. They are able to maneuver on a space the length of their tank. How can we outflank them when all they have to do is pivot and keep their frontal armor toward us? Their frontal armor is practically invulnerable to our 75ís, except at exceptionally close rangeóand they never let us get that close. Weíve got a good tankófor parades and training purposesóbut for combat they are just potential coffins. I know! Iíve left them burning after the first few rounds of German shells penetrated our thickest armor".

Om Duitse tanks toch tot op lange afstand (500-1000 meter) te kunnen vernietigen was de M4 Sherman met het 76mm kanon beter geschikt. Toch bleef de 75mm Sherman variant tot en met het einde van de Tweede Wereldoorlog in dienst vanwege logistieke redenen, koppigheid van Amerikaanse militaire leiders die het 75mm kanon goed genoeg vonden en het vermogen van het 75mm wapen om zeer effectieve brisant munitie (explosief) af te vuren tegen Duitse infanterie en lichte voertuigen zoals trucks en pantserwagens. De 75mm M2 en M3 kanonnen waren namelijk zeer geschikt om explosieve granaten (HE: 'High-Explosive') af te vuren vanwege het grote kaliber en de explosieve inhoud van de M48 munitie.

Definitielijst

Divisie
Bestond meestal uit tussen de een en vier Regimenten en maakte meestal deel uit van een Korps. In theorie bestond een Divisie uit 10.000 - 20.000 man.
infanterie
Het voetvolk van een leger (infanterist).
kaliber
De inwendige diameter van de loop van een stuk geschut, gemeten bij de monding. De lengte van de loop wordt vaak aangegeven in het aantal kalibers. Zo is bv de loop van het kanon 15/24 24 ◊15 cm lang.
kanon
ook bekend als Kanone (Du) en Gun (En). Wordt vaak gebruikt om allerlei geschut aan te duiden. Eigenlijk slaat de term op vlakbaan geschut. Wordt gekenmerkt door een langere loop en grotere dracht.

Pagina navigatie

Afbeeldingen


Een 37mm kanon gemonteerd in een M5 Stuart tank.
(Bron: Wikimedia Commons)


75mm M61 pantsergranaat.
(Bron: www.theshermantank.com)


75mm M72 pantsergranaat.
(Bron: www.theshermantank.com)

Informatie

Artikel door:
Ruben Krutzen
Geplaatst op:
04-06-2018
Laatst gewijzigd:
07-06-2018
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2018
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.