E13A, Aichi

Ontwikkeling

In 1937 werden door de Japanse overheid specificaties uitgevaardigd voor een nieuwe drijververkenner als opvolger van de Kawanishi E7K 2. De maatschappijen Aichi, Kawanishi en Nakajima mochten aan de competitie meedoen. De originele specificaties gingen over een tweepersoonstoestel en de ontwerpen voor de E12 waren al in volle gang, toen in 1938 de marine ineens met andere specificaties kwam. Het ging nu om een driepersoons toestel. Aichi besloot twee toestellen te bouwen op hetzelfde concept. Het team onder leiding van Kishiro Matsuo kwam met een AM-19 ontwerp waaruit beide toestellen werden opgebouwd. Voor beide toestellen werd een prototype gebouwd. Daarbij bleek dat de grotere driepersoonsversie van Aichi beter was dan de tweepersoonsversie van hetzelfde ontwerp, maar met een lichtere motor. Ondertussen had de marine definitief besloten om alleen een driepersoonsversie te gebruiken. Nakajima was al uit de competitie gestapt en de ontwerpen van Aichi en Kawanishi gingen de competitie met elkaar aan. Hieruit kwam de E13A van Aichi als winnaar uit de bus.

Aichi E13A1

De marine bestelde de E13A1 als Marine Type 0 Verkenner Drijvervliegtuig Model 1 (werd later Model 11). Aichi leverde uiteindelijk tussen 1938 en 1942 in totaal 133 toestellen, waarna de productie werd beŽindigd ten gunste van andere vliegtuigtypen. Watanabe nam toen de constructie over en leverde maar liefst 1237 exemplaren tussen 1942 en 1945. Ook het 11e Marine Luchtdepot (Dai-Juichi Kaigun Kokusho) leverde tussen 1940 en 1942 achtenveertig toestellen af. Tot 1941 werden de toestellen bij de Japanse marine met enig succes ingezet bij bombardementsmissies in China. Daarna is het op elk strijdtoneel ingezet waaraan de Japanse marine een aandeel had. De geallieerden gaven het uiteindelijk de codenaam "Jake". Het oorspronkelijke ontwerp was dusdanig goed dat pas in 1944 een aantal nieuwe varianten werd uitgebracht. Een variant met luchtradar, de E13A1a, en een versie met een onderzeebootdetector, de E13A1b. Ook is er een trainingsversie gemaakt als E13A1-K met dubbele bediening.

Naast haar normale rol als verkenner en observator aan boord van Japanse marineschepen heeft het toestel ook dienst gedaan als transport-, verbindings- en reddingsvliegtuig. Het waren vliegtuigen van dit type die een belangrijke rol hebben gespeeld voorafgaand aan de aanval op Pearl Harbor. Het was echter tevens het type vliegtuig dat voor de Japanners zo faalde tijdens de desastreus verlopen Slag om Midway. Interessant is te vernoemen dat de Franse marine een aantal van deze toestellen heeft gebruikt in Indochina, onmiddellijk na de Tweede Wereldoorlog. Deze waren daar door de vertrekkende Japanners achtergelaten.

Technische gegevens:

Model: Aichi E13A1
Taak: Maritieme Verkenner
Bemanning: 3
Afmetingen: Spanwijdte: 14,50 m
Vleugeloppervlak: 36,00 m2
Lengte: 11,28 m
Hoogte: 4,70 m
Gewicht: Leeggewicht: 2642 kg
Max. Gewicht: 4000 kg
Prestaties: Max. snelheid: 376 km/u
Kruissnelheid: 222 km/u
Plafond: 8730 m
Bereik: 2090 km
Motor: Een Mitsubishi Kinsei 43 motor met een vermogen van 1080 pk
Bewapening: Eťn 7,7 mm type 92 mitrailleur in de achterste cockpit en vier (diepte) bommen van 60 kg of ťťn bom van 250 kg (aan het front werd zo nu en dan een 20 mm kanon toegevoegd in de buik)
Productie: 1418

Bronnen

- David D., The Complete Encyclopedia Of World Aircraft, Brown Packaging Books Ltd., London, 1997
- Gunston B. ea., Jane's Fighting Aircraft of World War II, Random House Group Ltd, 2001
- Wilson S., Aircraft of WWII, Airospace Publications Pty Ltd, Australia, 1998
- Wings, Midway to Hiroshima, CD-Rom, Discovery/Maris multimedia, 1995

Afbeeldingen


E13A1


E13A aan land

Informatie

Artikel door:
Wilco Vermeer
Geplaatst op:
13-03-2003
Laatst gewijzigd:
04-04-2009
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2017
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.