Hart, Thomas

Thomas Charles Hart (1877 - 1971)

Thomas Hart werd geboren op 12 juni 1877 in Davison, Michigan. In 1897 studeerde hij af aan de US Naval Academy en werd gestationeerd op het slagschip Massachusetts. Samen met de latere Amerikaanse president Theodore Roosevelt nam hij deel aan de slag om Santiago de Cuba en de daaropvolgende invasie van Cuba tijdens de Spaans-Amerikaanse oorlog. De daarop volgende twee jaar diende hij op het opleidingsschip Hartford. Na deze periode vertrok hij als instructeur naar de US Naval Academy.

In december 1905 verkreeg hij zijn eerste commando en wel van de torpedobootjager Lawrence. In maart 1907 werd Hart echter gedegradeerd tot bureaudienst vanwege onbehoorlijk gedrag. Deze affaire is later weer uit zijn staat van dienst verwijderd, als een waardering voor zijn bewezen diensten. Vanwege zijn uitstekende vaardigheden in artillerieduels, werd Hart in 1909 aangesteld als geschutsofficier aan boord van de USS Virginia.

Op 30 maart 1910 trad Hart in het huwelijk met Caroline Robinson Brownson. Zij zouden samen vijf kinderen krijgen. In 1910 werd Hart benoemd tot hoofd van de afdeling onderhoud bij de Torpedodienst in Newport. Hier bewees hij een zeer bekwame bevelhebber te zijn. Na drie jaar kreeg hij weer een operationele benoeming, als officier aan boord van de USS Minnesota, gestationeerd in de kustwateren van Mexico. Tijdens deze post, diende Hart als plaatsvervangend stafchef voor de landingstroepen in de Mexicaanse oorlog. Hier deed hij zijn eerste diplomatieke ervaringen op die hem later nog van pas zouden komen.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog kreeg hij op 1 februari 1916 het commando over de 3e Onderzeeboot Divisie, Pacific Torpedo Flottielje te Pearl Harbor. Van een slecht uitgerust en getraind onderdeel maakte Hart hier een topeenheid van, waarna hij in 1917 het commando kreeg toegewezen van de onderzeebootbasis te New London. Na twee maanden kreeg Hart het commando over een divisie K-klasse onderzeeboten die naar Ierland werd gestuurd om de Britten bij te staan in hun strijd tegen de Duitse U-bootdreiging. Nog voor het einde van de Eerste Wereldoorlog kreeg Hart de leiding over de gehele onderzeebootdienst in dienst van de Chief of Naval Operations. Voor Hart echter de slecht geleide onderzeebootdienst weer op orde had, was de Eerste Wereldoorlog alweer voorbij.

In 1920 kreeg Hart het commando over de 3e Onderzeeboot Flottielje, om niet lang daarna te worden geplaatst bij het Naval War College voor aanvullende opleiding. Hier studeerde hij in mei 1923 af om gelijk door te gaan naar het Army War College, waarna hij hier nog een jaar lang als instructeur aanbleef.

Zijn bevordering tot commandant van de USS Mississippi, in het voorjaar van 1925, was meer een soort stage. Al na het uitvoeren van een kleine wereldtrip werd Hart aangewezen als commandant van het Torpedostation in Newport, waarmee hij weer terug was op de plaats waar hij jaren daarvoor begon. Ondertussen werd hij in 1929 bevorderd tot schout-bij-nacht en werd hij aangesteld als commandant van de onderzeebootvloot in Pearl Harbor. Al na een jaar werd Hart algeheel commandant van de Amerikaanse onderzeebootdienst.

Na een tussenstop, vanaf 1931, bij de Naval Academy, werd Hart in de zomer van 1934 benoemd tot commandant van de 6e Kruiser Divisie. Ondanks zijn uitstekende staat van dienst werd Hart hierna echter (op 23 januari 1937) geplaatst bij de General Board. Dit was een orgaan dat adviseerde over de ontwikkelingen en bouw van marineschepen. Zijn uitstekende staat van dienst had hem niet onopgemerkt gemaakt bij de US Navy en zo was hij in 1939 kandidaat voor twee belangrijke posten, die van bevelhebber van de US Fleet of van de US Asiatic Fleet. Op 25 juli 1939 nam Hart het commando over de US Asiatic Fleet over van admiraal Yarnell.

Hart nam deze taak zeer voortvarend ter hand. Hij zorgde ervoor dat de Amerikaanse vloot in de Pacific gezien werd. Met name zorgde hij voor een duidelijke aanwezigheid in de buurt van China en op de Filippijnen. De gespannen situatie in de Pacific bracht hem ertoe te zorgen dat het trainingsniveau op een zo hoog mogelijk peil werd gehouden. Door de oorlog in Europa en de val van Nederland en Frankrijk werd Hart automatisch gedwongen om in de Pacific samenwerking te zoeken met de Britse, Australische en Nieuw-Zeelandse marines. Deze hadden echter hun eigen plan getrokken in hun samenwerking met de Nederlands-Indische autoriteiten. Vooral hadden zij kritiek op de Amerikanen in hun onvermogen om werkelijke verdedigingsplannen te ontwikkelen. Hierdoor ging Hart verder met het ontwikkelen van eigen plannen. In 1941 bleek de Verenigde Staten eindelijk in staat om eigen verdedigingsplannen op te stellen. Het Amerikaanse opperbevel had eindelijk plannen ontwikkeld die Hart in staat zouden stellen om zijn Asiatic Fleet aanzienlijk te versterken. Hij zou hiervoor een Kruiser Divisie, een Vliegdek Eskader en een Torpedobootjager Eskader kunnen formeren. Binnen een maand echter waren de intenties alweer teruggedraaid en moest Hart zijn plannen doorvoeren zonder te kunnen rekenen op versterkingen. Samen met de nieuwe US Army-commandant Douglas MacArthur, trad Hart voortvarend op om met de beschikbare middelen een goede strijdmacht samen te stellen.
In december 1941 kwamen eindelijk de Britse versterkingen en vond een eerste bijeenkomst plaats tussen Hart en de Britse bevelhebber admiraal Phillips. Hierna gingen de ontwikkelingen heel snel. De Amerikaanse vloot in Pearl Harbor werd uitgeschakeld, evenals de Britse versterkingen. MacArthur's luchtvloot werd bij de Japanse aanval vernietigd en de marineeenheden rond de Filippijnen kregen het zwaar te verduren.

Door de snelheid waarmee de Japanse troepen optrokken, werd de US Asiatic Fleet gedwongen om zich zuidwaarts te verplaatsen en op te gaan in een samenwerkingsverband. Hart werd de bevelhebber van de marineonderdelen van het nieuwe gevormde ABDA Command. Ook hier ging Hart weer voortvarend te werk en met een grote bekwaamheid. Ondanks de beperkte middelen wist hij op 22 januari 1942 met een groep torpedobootjagers een overwinning te behalen op de Japanse invasievloot bij Balikpapan. Het was echter een druppel op een gloeiende plaat. Hart zou het Amerikaanse slachtoffer worden van de geallieerde onmacht in de Pacific. Op 5 februari werd hem te verstaan gegeven dat hij beter kon verzoeken om op medische gronden te worden ontslagen. Hart werd politiek geofferd ten gunste van de Nederlandse marine. Nederland eiste het commando over de marineonderdelen van ABDA, aangezien zij vonden hier het meeste recht op te hebben. Hart werd vervangen door admiraal Conrad Helfrich.

Hart vertok naar Washington, waar hij wederom werd geplaatst bij de General Board. In januari 1944, in de nadagen van zijn carriŤre, werd Hart opgedragen om het onderzoek te leiden naar het debacle van Pearl Harbor. In 1945 was zijn militaire carriŤre echter voorbij. Hart werd toen gevraagd om een opengevallen plaats in de senaat van Connecticut over te nemen in verband met het vroegtijdige overlijden van een Republikeinse senator. Hart nam de positie aan, maar deed daarna niet mee aan de verkiezingsstrijd voor een nieuwe periode.

Hart genoot hierna van zijn rust en vrijheid. Hij schreef diverse boeken en memoires over zijn militaire loopbaan. Op 4 juli 1971 overleed Hart op 94-jarige leeftijd aan een hartaanval. Hart heeft in zijn loopbaan vele onderscheidingen gekregen waaronder de Nederlandse Orde van Oranje-Nassau met zwaarden.

Definitielijst

Divisie
Bestond meestal uit tussen de een en vier Regimenten en maakte meestal deel uit van een Korps. In theorie bestond een Divisie uit 10.000 - 20.000 man.
Eerste Wereldoorlog
Ook wel Grote Oorlog genoemd, conflict dat ontstond na een groei van het nationalisme, militarisme en neo-kolonialisme in Europa en waarbij twee allianties elkaar bestreden gedurende een vier jaar durende strijd, die zich na een turbulent begin, geheel afspeelde in de loopgraven. De strijdende partijen waren Groot-BrittanniŽ, Frankrijk, Rusland aan de ene kant (de Triple Entente), op den duur versterkt door o.a. ItaliŽ en de Verenigde Staten, en Duitsland, Bulgarije, Oostenrijk-Hongarije en het Ottomaanse Rijk aan de andere kant (de Centrale Mogendheden of Centralen). De strijd werd gekenmerkt door enorme aantallen slachtoffers en de inzet van vele nieuwe wapens (vlammenwerpers, vliegtuigen, gifgas, tanks). De oorlog eindigde met de onvoorwaardelijke overgave van Duitsland en zijn bondgenoten in 1918.
invasie
Gewapende inval.
Kruiser
Snelvarend oorlogsschip van 8000-15000 ton, geschikt voor diverse taken als verkenning, verkenningsafweer en konvooibescherming.
slagschip
Zwaar gepantserd oorlogsschip met geschut van zeer zwaar kaliber.
Torpedo
Oorlogswapen, met van een explosieve lading voorzien sigaarvormig lichaam met een voortstuwings- en besturingsmechanisme, bestemd om na lancering via het water zijn weg te zoeken naar vijandelijke schepen en deze door een onderwaterexplosie uit te schakelen.
torpedobootjager
(Engels=destroyer) Zeer lichtgebouwd, snel en wendbaar oorlogsschip, bestemd om door verrassingsaanvallen grote vijandelijke schepen met de torpedo tot zinken te brengen.

Onderscheidingen

Lees meer over de onderscheidingen van deze persoon op WW2Awards.com.

Bronnen

- Shuffield L.K., Thomas Charles Hart, Biorgaphical Sketch, Arlington National Cemetry

Afbeeldingen


Informatie

Artikel door:
Wilco Vermeer
Geplaatst op:
20-04-2003
Laatst gewijzigd:
12-05-2009
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2017
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.