StuG III, Sturmgeschütz

StuG III, Sturmgeschütz

Het Sturmgeschütz III was een mobiel aanvalskanon en tankjager op basis van een tankchassis. Ze werden in Duitsland in zeer grote aantallen gebouwd, omdat ze zeer effectief waren en goedkoper om te produceren dan tanks als de PzKfw III en IV. Men kon zelfs bijna vier Stug III's produceren voor hetzelfde geld als een PzKfw VI Königstiger.

De ontwikkeling van de Stug (Sturmgeschutz) begon toen in 1935 Generaal Erich von Manstein een voorstel deed om een stormartillerie-voertuig te ontwikkelen. Deze kon dan ter ondersteuning van de infanterie ingezet worden. Om snel en op elk terrein te kunnen opereren dacht men aan een onderstel met rupsbanden.

Op 15 juni 1936 werd er een order aan Daimler Benz AG gegeven om een gepantserd infanterie-ondersteuningsvoertuig te ontwikkelen, uitgerust met een 75mm kanon. Het kanon zou 25 graden moeten kunnen draaien en over een afstand van 6 km artilleriesteun moeten geven, maar het moest ook effectief zijn bij gevechten op korte afstand. Het kanon moest in een gepantserde behuizing komen ter bescherming van de bemanning en het voertuig mocht niet hoger worden dan de lengte van een persoon. Daimler Benz, dat inmiddels ook bezig was met de ontwikkeling van de Panzerkampfwagen III (PzKfw III), besloot voor de Stug hetzelfde onderstel te gebruiken. Alkett produceerde in 1937 vijf prototypen, die gebruikt konden worden voor tests. Deze waren uitgerust met een 75mm SturmKanone (StuK), ontworpen door Krupp. Het testen gebeurde bij Kummersdorf, Doberitz en andere testfaciliteiten. De succesvolle prototypes worden tot 1942 gebruikt als trainingsvoertuigen.

De Functie van de Stug
De Stug werd in het begin vaak ingezet om samen met de infanterie machinegeweernesten, kleine bunkertjes, versterkingen en andere obstakels uit de weg te ruimen. Later werden ze georganiseerd in Sturmgeschütz Abteilungen. Elke Abteilung bestond uit drie groepen, waarvan elke groep bestond uit zes voertuigen. De commandant van de Abteilung had echter zijn eigen voertuig. Later werd het aantal voertuigen per groep verhoogd van 6 naar 10. Er zouden dan per Abteilung 31 voertuigen aanwezig moeten zijn. Dit werd in de praktijk echter zelden gehaald. De onderdelen die wel af en toe 31 voertuigen ter beschikking hadden, waren de elite-eenheden van de Wehrmacht (zoals de Grossdeutschland-divisie) en de Waffen SS (zoals Leibstandarte SS Adolf Hitler, Das Reich en de Totenkopf-divisie). Deze divisies hadden een Abteilung Stug's als permanent onderdeel in hun divisie.

De Stug was dus ontworpen als een voertuig ter ondersteuning van de infanterie. Naarmate de oorlog vorderde, werd de Stug ook ingezet als tankjager, veelal in een defensieve rol. Dit kwam ook door de diverse verbeteringen die het voertuig onderging naarmate de oorlog vorderde.


Bronnen

Boeken

- Website Achtung Panzer !
Versie: 13-2-2010 Artikel door: Frank van der Drift

Deze website is een initiatief van STIWOT (Stichting Informatie Wereldoorlog Twee) Alle rechten voorbehouden © 2002--2018
Directe link: http://www.go2war2.nl/artikel/320/StuG-III-Sturmgeschütz.htm