Luchtaanval op Wangerooge

Inleiding

Zeventig jaar geleden, op 25 april 1945, werd het Oost-Friese eiland Wangerooge door 480 bommenwerpers van de Royal Air Force (RAF) gebombardeerd. Dit was de laatste grote geallieerde luchtaanval op Duits grondgebied tijdens de Tweede Wereldoorlog. Er vielen tijdens deze zonnige lentedag niet alleen vele militaire- en burgerslachtoffers, maar er kwam ook een groot aantal van de aanwezige dwangarbeiders om het leven.

Het eiland Wangerooge ligt aan de monding van de rivier de Jade, die de verbinding vormt tussen de Noordzee en Wilhelmshaven en een onderdeel is van het Wattenmeer, de Duitse Waddenzee. Het eiland is het meest oostelijk gelegen Oost-Friese eiland en behoort tot de deelstaat Nedersaksen. Het is een duineneiland van slechts acht en een halve kilometer bij één kilometer. Er bevindt zich één dorp op Wangerooge dat dezelfde naam heeft. Vanaf halverwege de negentiende eeuw was Wangerooge een belangrijke badplaats voor de meer welgestelde burgers van Bremen en Hamburg. Ook nu nog is toerisme de belangrijkste inkomstenbron voor de eilandbewoners. Wilhelmshaven is al ruim anderhalve eeuw een belangrijke Duitse marinebasis. In 1912, toen de eerste tekenen van een grote oorlog zich aandienden, kreeg Wangerooge als natuurlijke voorpost van de oorlogshaven in de Jademonding de nodige fortificaties en verdedigingswerken. Er werden bunkers en een kustbatterij gebouwd. Deze zouden zich tijdens de Eerste Wereldoorlog niet hoeven te bewijzen omdat de gevreesde Britse aanval op Wilhelmshaven uitbleef.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog herhaalde de geschiedenis zich. Het Oost-Friese eiland kreeg een ware invasie van militairen en dwangarbeiders te verwerken. Dit waren overwegend Kriegsmarinesoldaten en gevangenen die voor Organisation Todt aan het werk werden gezet. De eerstgenoemden bemanden de luchtafweerposten, kustbatterijen en later in de oorlog de radarposten. De tewerkgestelden werden ingezet voor de bouw van nog meer militaire steunpunten. Naarmate de geallieerde druk op Duitsland groter werd, nam bij het Duitse opperbevel de vrees voor een invasie van Noord-Duitsland en de verovering van Wilhelmshaven toe. De Duitsers namen daarom maatregelen om dit tweede front, dat ze via een landing in de Duitse Bocht verwachtten, een halt toe te roepen. Hiertoe werden de verdedigingsmiddelen op Wangerooge vanaf 1943 enorm opgevoerd. Na de geslaagde landing van de geallieerden in Normandië in juni 1944, het verwachtte eerste front, kreeg de aanleg van de versterkingen op Wangerooge zelfs prioriteit. Het aantal militairen op het Oost-Friese eiland nam drastisch toe en grote groepen gevangenen en andere (dwang-)arbeiders werden via schepen aangevoerd. De gevangenen werden als dwangarbeiders ingezet bij de aanleg van luchtafweer- en kustbatterijfundaties, bunkers, schuilkelders en andere militaire fortificaties.


Bronnen

Boeken


Versie: 7-4-2015 Artikel door: Peter Kimenai

Deze website is een initiatief van STIWOT (Stichting Informatie Wereldoorlog Twee) Alle rechten voorbehouden © 2002--2017
Directe link: http://www.go2war2.nl/artikel/4373/Luchtaanval-op-Wangerooge.htm